บทที่ 4 บังเอิญ
1130 Words
ตั้งแต่ที่สเตฟานกลับมาเขาก็เคลียร์งานที่ค้างไว้เยอะไปหมดจนไม่ได้ไปไหนเลยแต่ก็ให้คนไปตามดูแพรไหมอยู่ห่างๆ
"ผู้หญิงคนนั้น ที่ให้ไปดูว่าทำอะไรอยู่"
"เมื่อวานเธอไม่อยู่ที่ร้านเห็นเพื่อนเธอบอกว่าไปทำธุระกลับมาตอนเย็นๆครับ"
"อืมม"
"นายครับวันนี้บ่ายมีงานเปิดห้างที่เราเป็นหุ้นส่วนครับ"โนอาพูด
"กูไม่ไปได้ไหม"พูดหันไปจ้องหน้าโนอา
"นายครับไปเถอะครับ"ทำหน้าตาขอร้อง
"เออ ไปแล้วไม่เค้าบริษัทแล้วนะ"
"ครับ"เดินยิ้มหน้าบาน
ด้านแพรไหมวันนี้เป็นวันหยุดพอดีเลยชวนกันไปเดินดูของใช้เสื้อผ้าด้วยเพราะเห็นห้างที่กำลังเปิดใหม่ใกล้เลยชวนกันไป
"ยัยมัสเสร็จยัง แพรไหมรอนานแล้วเนี้ย"จันทร์เจ้าพูด
"เสร็จแล้วๆ" เรียบวิ่งลงมาจากบันไดเกือบล้ม
"เดียวก็หัวแดก " จันทร์เจ้า
"ไม่หัวแดกหรอก" มัสพูด
"เถียงอีก คนอุส่าเป็นห่วง" จันทร์เจ้าพูด
"พอๆเลิกแล้วต่อกันเถอะ" แพรไหมพูดแล้วส่ายหน้าแล้วไปยืนรอรถแท็กซี่ ผ่านไปไม่นานแท็กซี่ก็มาแล้วแปปเดียวก็ถึงหน้าห้าง
"จันทร์เจ้าแกจะไปดูหนังสือไม่ใช่หรอ"มัสพูด
"ใช่ เดียวฉันไปดูหนังสือรอพวกแกแล้วกัน"
"เดียวเสร็จแล้วเดียวโทรหา"แพรไหมพูด
"โอเคๆ"พยักหน้าแล้วเดินเข้าร้านหนังสือ
"มัสแกจะไปดูอะไรป่าว ฉันจะไปดูเสื้อหน่อย"
"เราจะไปดูอุปกรณ์ทำขนมสักหน่อย"
"ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงเราหรอก"
"ไปไงแกยิ่งท้องอยู่นะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ท้องไม่ได้พิการ555"
"ก็ไปดูแลตัวเองดี มีไรโทรหาเลยนะ"
"จ้าๆคุณเพื่อนรัก" มัสพยักหน้ายิ้มแล้วเดินไปดูสิ่งที่ตัวเองต้องการจะซื้อเยอะจนเลือกไม่ถูก
"ร้านเสื้อผ้าคนท้องอยู่ไหนน่าา" จากการที่แพรไหมเดินหามาสักพักแล้วยังไม่เจอสักร้านเลยแพรไหมตั้งแต่ท้องเริ่มเหนื่อยง่ายเลยไปนั่งพักดูพิธีเปิดห้างแบบเป็นทางการ
"นายครับ ใกล้ได้เวลาแล้วครับ"
"อืมม" บรรยากาศเย็กยะเยือก
พิธีกรก็ได้เรียกให้ประธานมากล่าวเปิดงานตัดเชือก แล้วก็มีการแสดงต่างๆ
"โนอาเตรียมรถกูอย่างกลับบ้านแล้ว น่าเบื่อ"
"ครับนาย แต่คนที่เราให้ตามคุณแพรไหมแจ้งมาว่าเธอเดินอยู่ในห้างนี้ครับ"
"นั้นกูไม่กลับแล้วไปหาเรื่องสนุกๆทำดีกว่า"
ฝั่งแพรไหมก็เดินหาร้านอยู่นานจนเจอ และมีของใช้สำหรับเด็กอ่อนด้วย แพรไหมก็เดินเลือกอยู่นาน อันนี้ก็สวย อันนี้ก็น่ารักดี ซื้อไปซะเยอะเลย แพรไหมเดินออกมาจากร้านถือถุงรุงรังไปหมด จนไม่ได้หมดทาง
"โอ้ยยย"
สเตฟานเดินหาร้านที่แพรไหมซื้อของจนไม่ได้ดูทางให้ดีเลยเดินมาชน แพรไหมแล้วคว้าร่างบางไว้ในอ้อมกอด ถุงของหลุดมือหมดเลย โนอากับลูกน้องก็ช่วยกันเก็บของใส่ถุงไปวางไว้ตรงที่นั่งเล่น แต่แพรไหมตกใจมากเลยหลับตา ไม่ยอมลืมตา
"คุณ คุณ คุณ" สเตฟานเรียกหลายครั้ง
"ขอโทดนะค่ะ พอดีหนูไม่ทันมองค่ะ"
แพรไหมก็ยังไม่มองหน้า เพราะสเตฟานสูงกว่าแพรไหม เกือบ 30 เซน พอแพรไหมเห็นหน้าก็ตรงใจไปอีก
"คุณ! " เหมือนจะเป็นลม หยิบยาดมมาดม
"คุณเป็นอะไร"
"ป่าวขอบคุณนะค่ะ" กำลังจะลุกไปหยิบของสเตฟานคว้าแขนของเธอให้นั่งลง
"คุณทำไรเนี้ย" ตกใจ
"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ" สเตฟานจับมือแพรไหมลากเข้าไปร้านอาหารฝรั่ง เป็นห้องVVIP
"จะลากฉันมาทำไมเนี้ย"
"ก็บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย"
"เดียวเพื่อนฉันรอนาน"
"เดียวไปส่งเอง"
"ไม่เอาคุณ"
"อย่าดื้อได้ไหม โทรไปบอกเพื่อนกลับไปก่อนเลย" สเตฟานทำหน้าดุใส่แพรไหม จนแพรไหมต้องหยิบโทรศัพท์โทรหาจันทร์เจ้า
"ฮัลโล จันทร์เจ้า"
("อยู่ไหนเนี้ย ")น้ำเสียเป็นห่วง
"อ้อพอดีเจอเพื่อน ที่เคยเรียนสมัยมัธยมนะ กลับกันไปก่อนเลยนะ น่าจะนาน"
("จะดีหรอแพรไหม")
"ไม่เป็นไรหรอกน่า"
("ก็ได้ๆ เรียบกลับนะพวกเราเป็นห่วง")
"จ้าๆ" สายตัด ตูด ตูด
"คุณมีไรก็พูดมา"แพรไหมจ้องหน้า
"นั่งกินข้าวกับผัวหน่อยสิ"
"ใครเมียคุณกันห้ะ"
"วันนั้นเธอเข้าไปในห้องฉันทำไม"
"คุณนั้นแหละ มาคว้าแขนฉันเข้าห้อง"
"แล้วทำไมต้องรีบกลับ"
"ก็ฉันไม่รู้จักคุณนี้ " สเตฟานยิ้มขำ555
"คุณไม่รู้จักผม แกล้งไง่หรอ"
"ฉันจะไปรู้จักคุณได้ไงกัน"
"ทำไมหรอ ทุกคนต้องรู้จักคุณหมดเลยหรอ"ทำน่าตายั่วโมโห
"อย่ามายั่วโมโหฉันนะแพรไหม"ตกใจว่าเขารู้ชื่อตัวเองได้ไง
"คุณรู้ชื่อฉันด้วยหรอ"
"คนอย่างฉัน เรื่องแค่นี้ไม่ยากหรอก" แพรไหมนึกคิดว่าเขาต้องเป็นใหญ่คนโตแน่เลยทำไรลงไปเนี้ย
"แล้วคุณชื่ออะไรหรอ"
"ฟังและจำด้วย โจนาธาน สเตฟาน " ชื่อคุ้นๆเหมือนพึ่งได้ยิน อ้อนึกออกแล้วคนที่มาเปิดห้างวันนี้
"อ้อคุณสเตฟาน มีอะไรจะคุยอีกไหมค่ะ ฉันจะกลับแล้ว" แพรไหมพูด
"จะรีบกลับไปไหน ผมสั่งอาหารไปแล้วอยู่กินก่อน" สักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ มีเเต่ของเลียนๆจนอยากจะอาเจียน แต่ต้องเก็บอาการไม่ให้เขารู้ว่าเราแพ้ท้อง
"ทำไมคุณไม่กิน หรืออาหารไม่ชอบ"
"มันดูเลียนๆอ่า"
"เรื่องมากจริงๆ กินเข้าไปเถอะ" สเตฟานตักให้แพรไหมกิน แต่แพรไหมไม่อยากกินก็ต้องฝืนกินเพราะสเตฟานจ้องเธออยู่ พอตักเข้าปากไปคำแลก ก็เล่นแม่เลยลูก ลุกขึ้นไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ดีนะที่ห้องVVIPมีห้องน้ำในตัว ร่างบางนั่งข้างชักโครกแล้วอาเจียน
อ้วกกก อ้วกกก อ้วกกกก
สเตฟานก็รีบวิ่งตามเธอมาที่ห้องน้ำ เห็นแพรไหมนั่งกอดชักโครกอาเจียนอย่างหนัก สเตฟานเลยลูบหลังให้ ด้วยความเป็นห่วง
"แพรไหมไหวไม"
"ฉันยังไหว..อ้วกกก อ้วกกก" ผ่านมาครึ่งช.มแล้ว แพรไหมอาเจียนจนมีแต่ลมแล้ว แพรไหมพยายามลุกขึ้นแต่ดันหน้ามืด กำลังจะล้ม แต่สเตฟานมาช้อนตัวร่างบางไว้ในอ้อมแขนได้ทัน
- Writer
