บทที่6 แพ้ท้องหนัก

1812 Words

"แล้วคุณไม่มีห้องอื่นหรอ"สงสัย "มี แต่จะนอนห้องนี้" ทำหน้ากวนๆ "นั้นฉันนอนโซฟาก็ได้" หงุดหงิด "แล้วแต่ผมไม่ได้ เป็นคนดีขนาดนั้น" เขาเดินไปหยิกหมอนกับผ้าห่มในตู้ โยนไปที่โซฟา แล้วเขาก็เดินขึ้นไปบนเตียงแล้วบอกแพรไหมว่า " บาย " แล้วก็นอนลงที่เตียง "เป็นผู้ชายที่แมนมาก" ฉันพึมพำ แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าที่ซื้อมาอยู่ที่รถเขาหมดเลย คงต้องใส่เสื้อผ้าเขาไปก่อน เดินมาดูที่ตู้ มีแต่เสื้อเชิ้ต สีขาว "พี่เตหนูยืมเสื้อเชิ้ตนะ" เงียบไม่มีเสียงตอบรับหน้าจะหลับแล้วมั้ง ใส่ๆไปเถอะไม่น่าว่าหรอก แพรไหมก็เดินไปอาบน้ำ ผ่านไปสักพักก็ออกมาจากห้องน้ำเดินไปนั่งที่โซฟา มองไปที่สเตฟานคิดว่าเขาคงหลับแล้วมั้ง นั้นเราก็นอนได้ แพรไหมล้มตัวนอนที่โซฟา นอนพลิกไปมากว่าจะหลับ ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ สเตฟานที่แกล้งนอนหลับอยู่นาน รอให้แพรไหมหลับก่อนถึง ได้ลุกขึ้นนั่งและเดินไปดูแพรไหมที่โซฟานอนหลับปุ๋ยเลย แพรไหมพลิกตัวไปมาแต่ก็ยังหลับอยู่ สเตฟานลงนั่งชันเข่ากับพื้นแล้วมองหน้าใกล้ๆแล้วก็ยิ้มออกมา ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรว่ะ เขาสอดแขนใต้ล่างบางแล้วอุ้มขึ้นให้อยู่ที่หน้าอกหนา ทำให้ได้กลิ่มหอมจากร่างบาง "อืออ..." เสียงงัวเงีย "ขี้เซา จริงๆ" เขาเดินส่ายหน้าแล้วเอาร่างบางไปวางตกฝั่งที่เขานอนก่อนหน้านี้ แล้วห่มผ้าให้ เขาก็นอนอีกฝั่งนึ่ง แพรไหมนอนดิ้นพลิกตัวมากอดเขาทำให้เขายิ้ม แล้วก็หอมหัวร่างบางแล้วหลับไป เช้าวันต่อมา สเตฟานตื่นก่อนแพรไหม เขาเห็นว่าแพรไหมหลับอยู่ เลยค่อยๆลุกจากเตียงแล้วไปล้างหน้าแต่งตัวเตรียมไปวิ่ง เขาวิ่งทุกเช้า ก่อนเขาจะออกจากห้องเขาก็ได้หันกลับไปมองร่างบางที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่เตียง ผ่านไปไม่นานแพรไหมรู้สึกพะอืดพะอมเอามือปิดปากรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องอย่างเร็ว "อ้วกกก อ้วกกก อ้วกกก" แพรไหมนั่งกอดชักโครกอาเจียน อย่างหนักลุกขึ้นก็ไม่ได้เวียนหัวกลัวหน้ามืด เจ้าแฝด แผลงฤทธิ์อีกแล้ว ลมตีอีกครั้ง "อ้วกกก อ้วกกก อ้วกกก" อาเจียนจนหมดแรง หน้าซีดปากซีด สเตฟานวิ่งเสร็จก็รีบเดินขึ้นห้องอย่างรู้ว่าร่างบางขี้เซาตื่นรึยัง พอเดินมาถึงหน้าห้องได้ยินเสียงร่างบางอาเจียน รีบเปิดประตูเข้าไปดูก็เห็นร่างบางที่นั่งกอดชักโครกอยู่อาเจียนจนไม่มีอะไรออกมาแล้ว "หนูทำไมหน้าซีดขนาดนี้ ไหวไหม " กังวน แพรไหมส่ายหน้า สเตฟานเดินไปหยิบยาดมมามาให้ร่างบางดม "เป็นไงดีขึ้นไหม" พยักหน้า สเตฟานช้อนร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนแล้วยกขึ้นให้อยู่ที่หน้าอกหนาแล้วให้แพรไหมรู้สึกดีขึ้นมากเมื่อได้กลิ่นตัวเขา เขาวางร่างบางที่เตียงค่อยๆอย่างระวัง "หนูเป็นแบบนี้ทุกเช้าเลยหรอ" สงสัย "ใช่.." พยักหน้า "แล้วกินอะไรได้บาง" เขาถามน้ำเสียงเป็นห่วง "โจ๊กเปล่า" พูดแล้วมองหน้าเขา "กินอย่างอื่นไม่ได้เลยหรอ" พยักหน้า "เดียวสั่งแม่บ้านทำให้" เขากำลังเดินออกไป "เดียวพี่เต" เขาหันหน้ากลับมามองหน้าเธอ "เอาถุงยากับวิตามิน มาให้หน่อยสิ" "ไม่ได้อยู่ในกระเป๋าหรอ" เขาถาม "มีแต่ยาแก้อาเจียน " "อืมมม " ไม่เคยมีใครกล้าสั่งเขามาก่อนเลย "เดียวพี่เต" "มีอะไรอีก" เขาหันไปจ้องหน้าเธอ "คือ...พี่.." อั้มๆอึ้งๆ "อั้มๆอึ้งๆอยู่ได้มีอะไร" "พี่เตอย่าไปได้ไหม" เขางง "ทำไมอีก" จ้องตา "พอพี่เตลุกไปแล้วรู้สึกเวียนหัว" "อย่ามาเยอะได้ไหม เห็นใจดีด้วยหน่อย อย่ามาได้ใจหน่อยเลยแค่สงสารเด็กหรอก " "แล้วแต่คุณจะคิดเลย" ปัง เขาเดินออกไปปิดประตูเสียงดัง แพรไหมน้ำตาคอรู้สึกอยากกลับบ้าน เเพรไหมพะอืดพะอมประคองตัวเองลุกไปเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล อาเจียนจนนอนสลบอยู่ที่พื้นห้องน้ำ สเตฟานสั่งให้แม่บ้านทำโจ๊กเปล่า และสั่งให้เอายาไปให้แพรไหมกินด้วยสั่งเสร็จเขาก็ไปอาบน้ำที่ห้องทำงาน "ก๊อกๆ ๆ คุณแพรไหมค่ะ คุณแพรไหม"แม่บ้านเรียกแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ เธอเลยเดินเข้าไปในห้องเพราะประตูไม่ได้ล็อก ก็หันไปเห็นหญิงสาวร่างบางนอนอยู่ที่พื้นห้องน้ำ เธอรีบวิ่งไปห้องทำงาาของเจ้านาย "ก๊อกๆ คุณสเตฟานค่ะๆๆ คุณแพรไหมค่ะ" "ทำไมเธออีก " เขาทำหน้าหงุดหงิด "เธอนอนสลบอยู่ในห้องน้ำค่ะ" เขารีบวิ่งไปดูร่างบางตอนเขาออกมายังดีๆอยู่เลย เข้าเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นแพรไหมนอนสลบอยู่ที่พื้นห้องน้ำจริงๆ เขารีบวิ่งไปอุ้มแพรไหม มาวางบนเตียง หน้าเเพรไหมซีดมาก "ไอ้โนอาไปตามหมอ" ตระโกนเสียงดัง "ครับๆๆ" รีบวิ่งออกไป "ทำไหมถึงหน้าซีดขนาดนี้เนี้ย"น้ำเสียงเป็นห่วง แพรไหมค่อยๆลืมตาตื่นเพราะได้ยินเสียงโวยวายของสเตฟาน "พี่เต " แพรไหมเรียกสเตฟานที่นั่งหันหลังอยู่ "หนูเป็นไงบาง" เขาถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่ต้องมาสงสารหรอก" พูดแล้วก็หันหน้าหนี "อย่ามาประชดนะแพรไหม" เสียงดุ "หนูอยากกลับบ้าน เพื่อนหนูคงเป็นห่วง" "รอหมอมาก่อนเดียวไปส่ง"พยักหน้า ผ่านไปไม่นอนหมอก็มา "ไอ้เตใครเป็นไรว่ะ เร่งกูจังเลย มึงโดนยิงที่แขนยังไม่เร่งขนาดนี้เลย " "พูดมาก อยู่ได้เข้าไปตรวจได้แหละ" "เออๆ" หมอเดินเข้าไปในห้องก็เห็นผู้หญิงนอนอยู่บนเตียง "เดียวผมขอตรวจหน่อยนะครับ" แพรไหมหน้าหมอก็จำได้ว่า เป็นหมอที่เธอฝากครรภ์ "อ้าว พี่นาวินเองหรอค่ะ" แพรไหมดีใจ "ใช่ครับ แล้วทำไมมาอยู่นี้ได้เราอ่ะ" "มึงรีบๆตรวจเลยพูดอยู่ได้" สเตฟานตระโกนแล้วเดินมานั่งปลายเตียง "เออๆเร่งจริง" หมอทำหน้ากงุดหงิดแล้วเริ่มตรวจแพรไหม "เป็นไงบางไอ้หมอ" สเตฟานถามหมอ "แพรไหมร่างกายอ่อนแอมาก เนื่องจากเป็นท้องแรกและแพ้ท้องอย่างหนักเพราะทารกในครรภ์นั่นเป็นเด็กแฝด 3 ทำให้อาการแพ้ท้องของแพรไหมนั้นมากกว่าคนท้องทั่วไป "กูได้ลูกแฝด 3 หรอไอ้หมอ" สเตฟานดีใจยิ้มหน้าบานเลย "แพรไหมท้องกับมันหรอ" หมอที่หน้าตกใจ "ใช่ค่ะ " "แล้วทำไมตอนไปฝากท้องมึงไปไปไอ้เต" "กูพึ่งรู้เมื่อวานนี้เองว่าแพรไหมท้อง" "งันมึงต้องดูแลแพรไหมให้ดี เพราะเธอจะท้องใหญ่มาก ประมาณ 6 เดือนก็จะเดินไม่ไหวแล้ว" บอกเพื่อน "อืมม นั้นมึงกลับได้แล้ว ไม่ส่งนะ" เขาพูดนิ่งๆ "ให้มันได้อย่างนี้สิ หมดประโยชน์ก็ไล่เลยนะแพรไหมพยายามกินให้เยอะๆนะ แล้วก็ไปตรวจตามที่หมอนัดด้วยแหละ " สเตฟานจ้องหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "ไม่ต้องทำหน้าจะแดกกูขนาดนั้นก็ได้ เหมือนเด็กหวงของเลยไปละ" แล้วหมอก็เดินออกไปจากห้อง "สนิตกับมันหรอ"สเตฟานพูด "พี่เตถามหนูหรอ " ทำหน้างง "ก็อยู่กัน 2 คนเนี้ยจะถามใคร" "ก็ไม่ได้สนิตมากเพราะพี่นาวินเป็นหมอที่รับฝากครรภ์หนูเลยรู้จักกัน" "อืมมม " "หนูอยากกลับบ้าน"บอกสเตฟาน "อืม ลุกไปขึ้นรถไหวไหม"พยักหน้า พอลงจากเตียงเหมือนยืนทรงตัวไม่อยู่เหมือนจะล้ม "อุ๊ย.." สเตฟานช้อนร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนและยกขึ้น "ชอบทำเป็นเก่ง" แพรไหมก้มหน้าไม่สบตาร่างสูง แล้วก็เงียบตลอดทางกลับบ้าน ตอนนี้ก็มาถึงร้านขนมสักที "ขอบคุณที่มาส่งนะค่ะ" "ไม่เรียกเข้าร้านหน่อยหรอ" สเตฟานถาม "จะดีหรอ ร้านเราไม่อะไรน่าสนใจ"เขาก็เดินลงจากรถมาหาเธอ "ยืนทำไหมเข้าร้านสิ" แล้วก็เดินเข้าร้านไปพร้อมกัน เห็นเพื่อนๆกำลังเก็บร้านไว้อีกแล้ว "อ้าว แพรไหมกลับมาแล้วหรอ พวกเราเป็นห่วงแกมากเลยรู้ไหม" มัสพูดทำหน้าเป็นห่วง "แล้วแกพาใครมาด้วยอ่ะ "จันทร์เจ้าถาม "คุณเป็นเพื่อนกับแพรไหมใช่ไหมครับ" "ใช่คะ ทำไมหรอค่ะ" มัสตอบ "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ 2 คนหน่อย" "ได้ๆค่ะ "มัสพูดแล้วก็เดินไปคุยกันนอกร้านทิ้งแพรไหมไว้ในร้านคนเดียว ผ่านไปสักพักเขาก็เดิมเข้ามาพร้อมกัน "แพรไหมถ้าแกอยากไปอยู่กับเขาทำไมไม่บอกพวกเราตรงๆแหละ พวกเราสองคนดูแลร้านได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาหาพวกเราบ่อยๆนะ" มัสกับจันทร์เจ้าพูดแล้วพาแพรไหมมาหน้าร้านแพรไหมทำหน้างงๆสเตฟานเขาคุยอะไรกับสองคนนี้ "พวกแกเข้าใจอะไรผิดรึป่าว" "ไม่ต้องอายหรอกน่า อย่าลืมพาหลานมาเที่ยวด้วยนะ" ทำหน้างงเข้าไปอีก "คุณบอกอะไรเพื่อนหนูเนี้ย" หันหน้าไปถามสเตฟาน "แพรไหมเขาอายนะ ดูทำหน้าเข้าสิ กลับกันดีกว่านะที่รัก " สเตฟานเรียกที่รักได้สยองมาก สเตฟานเปิดประตูรถและอุ้มแพรไหมเข้าไปนั่งบนรถและกล่าวลาเพื่อนของแพรไหมแล้วเข้ามานั่งในรถ "พี่เต บอกอะไรเพื่อนหนูเนี้ย" แพรไหมโมโห "พี่ก็แค่บอกว่า เราแอบคบกันแล้วหนูท้องแต่ไม่กล้าบอกเพื่อนว่าจะย้ายมาอยู่กับพี่ เพราะกลัวไม่มีคนทำขนมให้ " พูดนิ่งๆ "พี่นี้มันสร้างเรื่องเก่งจริง" ทำน่าโกธร "เอกสารสำคัญก็ไม่ได้เอามาสักอย่าง" บ่น "เดียวสั่งลูกน้องให้ไปเอามาให้ แล้วเสื้อผ้าพี่สั่งให้คนซื้อมาให้ใหม่หมดแล้วรวมถึงของใช้ด้วย" "เตรียมการมาดีเลยนะ" พูดประชด แล้วก็มองข้างทางสักพักก็รู้สึกง่วงแล้วก็หลับสเตฟานเห็นว่านั่งหลับสัปหงกอยู่เลยจับเอนตัวมาหาตัวเอง "เด็กนี้มันขี้เซาจริงๆ"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more