เมียเด็กนายซาตาน

บทที่ 7 น้อยใจ

สเตฟานได้พาแพรไหมมาที่คอนโดของเขาที่ใกล้กลับบริษัทตัวเอง แพรไหมก็เงียบไม่ยอมพูดคุยอะไรกับเขาเลยคำตั้งแต่ลงจากรถ เขาถามก็พยักหน้าอย่างเดียว ตอนนี้แพรไหมนั่งอยู่ที่โซฟาดูทีวีอยู่ เขาเลยไปนั่งด้วย

"หนูมึนหัวรึป่าว"เขาถามเพราะเป็นห่วง

"........." เธอส่ายหน้า

"หนูหิวไหม” เขาถามเธอ

"........." เธอเงียบ

"หนูเป็นอะไรไหนบอกสิ" เขาถามอีกครั้ง

"........." เงียบ

"เงียบทำไหมมีไรก็พูดสิ" เขาเริ่มหงุดหงิดกับเธอแล้ว

"ทำไมพูดกับเพื่อนหนูแบบนั้น เพื่อนเข้าใจผิดไปถึงไหนแล้ว" พูดแล้วหันหน้าหนีเขา

"ก็ว่าเรื่องอะไรอีก ที่ต้องบอกแบบนั้นเพื่อนหนูจะได้ไม่ต้องถามพี่เยอะ" เขาอธิบาย

"ทำไมต้องให้หนูมาอยู่ด้วยค่ะ" เธอถาม

"ก็หนูท้องอยู่อ่ะ แล้วใครจะดูแลแถมทำขนมขายอีก" เขาพูดด้วยความเป็นห่วง

"พี่ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบก็ได้และมันก็ไม่ใช่งานหนักอะไรด้วย " เธอตอบกลับ

"อย่าดื้อได้ไหม อยู่ที่นี้แหละจะได้มีคนดูแลตอนท้องแกด้วย " เขาพูดเสียงดังขึ้นเพราะความดื้อของเธอ

"แต่.." เธอจะพูดแต่พูดไม่ทันจบ

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น" เขาพูดตัดบทเสียงดัง

"วันนี้เหนื่อยมามากแหละอยากนอนพักแล้ว" เขาพูดแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ส่วนเธอก็เดินสำรวจห้องเขา ห้องกว่ามาก แต่มีห้องนอนแค่ห้องเดียวเอง แล้วเธอก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูก็มีชุดผู้หญิงที่เขาบอกว่าซื้อมาให้เธอเเล้วยังไม่แกะป้ายออกเลย แต่ละตัวจ่ายค่าห้องได้ทั้งปีเลย หยิบชุดนอนออกมาดูผ้าบางมากใส่ไปคงได้หนาวแน่นแต่ทำไงได้ไม่มีชุดติดมาเลยคงต้องใส่ไปก่อน เดินออกมาจะห้องก็เห็นสเตฟานนั้งอยู่ที่โซฟา ไม่ใส่เสื้อใส่แต่กางเกงยืดขายาว

"คุณไม่ใส่เสื้อนอนหรอ " เธอถามเพราะสงสัย

"ผมชอบถอดเสื้อนอนขี้ร้อน" เขาตอบ แล้วเธอก็เดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ ผ่านไปไม่นานแพรไหมก็ออกมาจากห้องน้ำ ชุดที่เธอใส่นั้นสีครีมบางมากจนเห็นรูปร่างที่ชัดเจน สเตฟานเห็นถึงขั้นหันหน้าไปทางอื่นเลยทีเดียว

"เดียววันนี้ผมนอนที่โซฟาข้างนอน" เขาพูดแล้วเดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มมาไว้ที่โซฟา

"จะดีหรอพี่" เขาบอกเธอ

"พี่เป็นผู้ชายนอนได้ หนูไปนอนที่เตียงเถอะ" เขาพูดย้ำอีกที

"ขอบคุณนะค่ะ ฝันดีค่ะ" เธอพูดก็เดินไปที่เตียงและขึ้นไปนอน

"ฝันดี" สเตฟานพูดเสียงเบามากแทบไม่ได้ยิน สเตฟารนอนพลิกไปพลิกมาที่โซฟา กว่าจะหลับได้ก็เกือบแล้ว เช้านี้แพรไหมก็รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียนรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปห้องน้ำอย่างไว

"อ้วกๆๆๆๆ"

เสียงอาเจียนของเธอทำให้คนที่พึ่งนอนหลับไปเมื่อไม่นานนี้เอง ตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงสาวน้อยอาเจียนโอ้กอ้ากดังมาก เลยทำให้เขาลุกขึ้นเดินทั้งที่งัวเงียขี้ตาอยู่ เห็นสาวน้อยนั่งอาเจียนอยู่เค้าเลยเดินไปหยิบยาดมมาให้เธอ

"หนูเป็นไงบาง" แล้วเขาก็ประคองเธอ

"ไม่ค่อยเท่าไหร่แล้วค่ะ"เขาอุ้มเธอมานั่งที่เตียง

"หน้าซีดมากเลย" เขาเอามือลูบหน้าเธอ

"ไม่รู้ทำไมเวลาได้กลิ่นตัวพี่เตแล้วหายมึนหัว" เธอพูดอย่างอายๆ

"อ้อ เพราะอย่างนี้เธอถึงอยากให้ฉันอยู่ด้วย" เธอพยักหน้า แล้วก็นอนลงที่เตียง

"นอนต่อเถอะ ยังเช้าอยู่เลย" ใช่ตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่าง

"แล้วพี่อ่ะ" เธอถามเขา

"วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัทเลยว่าจะไปนอนต่อสักหน่อย นอนได้แปปเดียวเอง " เขาพูดแล้วเอามือเท้าหลังแสดงว่าปวดหลังแล้วเดินไปนอนที่โซฟา

"พี่เตมานอนที่เตียงกับหนูก็ได้"

"คิดไรป่ะเนี้ย" เขากวนประสารเธอ

"ป่าว แค่ไม่อยากทรมานคนแก่อีกอย่างหนูได้กลิ่นตัวพี่แล้วอาการแพ้ท้องก็ดีขึ้น" เธอพูดจบเขาก็เดินมานอนที่เตียง เขาจับเธอพลิกมาที่หน้าอกของเค้าแล้วก็กอดไว้

"พี่เต ปล่อยๆๆ อึดอัด " เธอดื้อแรงเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลเลย

"พักผ่อนได้แล้ว พี่ง่วง" เขาพูดแล้วก็หลับ เธอเพลียเลยต้องยอมนอนให้เขากอด

สเตฟานตื่นมาอีกทีก็บ่ายแกๆแล้ว แต่แพรไหมยังไม่ตื่นเขาเลยยังไม่ลุก นอนดูหน้าหวานที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาสักพักแพรไหมก็ดิ้นเหมือนจะตื่นเขาเลยแกล้งหลับ

แพรไหมที่ตื่นแล้วเห็นสเตฟานที่ยังหลับอยู่ เธอเลยเอานิ้วชี้ ลูบไล้ที่คิ้วหนาเข้มลงมาที่ตาสองข้างจนมาถึงปลายจมูกของเขา แล้วสเตฟานก็ลืมตาแล้วจับข้อแขนของร่างบางไว้

"อุ๊ย.." แพรไหมตกใจที่เขาตื่น

"จะสำรวจใบหน้าพี่อีกนานไหม" เขาถาม

"พี่แกล้งหลับหรอ" เธอถามจ้องหน้าเขา

"ถ้าไม่แกล้งหลับจะรู้หรอ ว่ามีคนจะแอบรักหลับพี่" เขาพูดทำหน้ากวนๆใส่เธอ

"ไม่คุยด้วยแหละ ปล่อยจะไปอาบน้ำ" พอเขาปล่อยมือเธอ เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันทีเพราะเขิล

"รีบๆอาบน้ำเดียวพาไปกินข้าวข้างนอก"เขาตระโกนตามหลังเธอ ผ่านไปไม่นานสเตฟานอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย รอแพรไหมที่ทำผมอยู่

"จะเสร็จได้ยังเนี้ยหิวข้าว" เขาถามเธอ

"จะเร่งอะไรนักหนาเนี้ย" เธอบ่นเขาเเล้วเดินมาใส่รองเท้าเเละไปเปิดประตูห้อง

รีบไม่ใช่หรอ ยืนอยู่ได้" เธอเดินออกไปอย่างหงุดหงิด สเตฟานถึงกับเอ๋อเลย แล้วก็เดินตามไปที่รถมีโนอายืนรออยู่

"นายครับ ไปกินข้าวที่ไหนครับ" โนอาถาม

"ร้านอะไรก็ได้ที่อยู่เเถวนี้"

"ครับนาย" โนอาพูดพร้อมกับเปิดประตูรถให้สเตฟานก็เดินไปขับรถ ขับรถไปไม่นานก็ถึงหน้าร้านอาหารไทย

"พี่เตกินอาหารไทยด้วยหรอค่ะ" เธอถามเพราะสงสัย

"ใช่ แม่พี่เป็นคนไทย" เขาตอบนิ่งๆ

"อ้อค่ะ" เเล้วเขาก็เดินนำพาเข้าร้านอาหาร เด็กเสิร์ฟเค้ามาถามเมนู

"เอาอะไรดีค่ะ" เด็กเสิร์ฟถาม

"หนูกินอะไรสั่งเลย" เขาปิดเมนูแล้วบอกเธอ

"นั้นหนูเอาต้มยำกุ้ง แกงจืดสาหร่าย ปลาลุยสวน ส้มตำค่ะ" เธอสั่งแล้วก็ยิ้ม เหมือนเด็กได้ของที่ถูกใจ

"สั่งแค่นี้เองหรอ" เขาบอกเธอ

"หนูว่าเยอะแล้วนะ กินหมดรึป่าวก็ไม่รู้" เธอพูดเสร็จ เขาก็พยักหน้าให้เด็กเสิร์ฟรู้ว่าไม่สั่งเพิ่ม เพราะเขามากินร้านนี้บ่อยเพราะเป็นร้านของเพื่อนแม่ ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟน่ากินมากจนคนตัวเล็กท้องร้องเลยที่เดียว

"น่ากินจังเลยค่ะ" เธอพูดแล้วก็มองหน้าเขา

"นั้นก็กินเยอะๆแหละ" เธอพยักหน้าแล้วก็นั่งกินอยากเอร็ด อร่อย แถมไม่มีอาการแพ้ด้วยเขาค่อยโล่งใจหน่อย ผู้หญิงคนหนึ่งค่อนข้างมีอายุเดินมาที่โต๊ะของเขา

"ป้าพิมก็นึกว่าใครมองอยู่ตั้งนาน"

"ครับน้าพิม" สเตฟานตอบกลับ

"แล้วแม่เราแหละ น้าไม่เห็นไปงานสังคมเลย"

"แม่ไปเที่ยวที่ไทยกับพ่อครับ" เขาตอบนิ่ง

"แล้วนี้มากับใครเนี้ย" เขาเงียบไม่ตอบสักพักก็มีคนมาเรียกน้าพิมให้ไปดูอาหารในห้องครัว

"อิ่มยังจะได้กลับ"เขาพูดเสียงแข็ง

"กลับเลยก็ได้ค่ะ" พูดเสร็จเขาก็เรียกเด็กให้มาเก็บเงิน แล้วก็กลับคอนโดทันทีเขาตั้งแต่ออกจากร้านเงียบตลอดทางกลับคอนโดเลย พอมาถึงห้องเขาก็อาบน้ำเลย แล้วก็มานอนที่เตียง

"พี่พรุ้งนี้พี่เตทำงานไหม"เธอลองถามเขาดู

"มีประชุมเช้า " พูดเสร็จเขาก็นอนเลย

แพรไหมที่ยังไม่ง่วงเพราะนอนกลางวันเยอะเลยไปนั่งเล่นที่โซฟา เหมือนจะน้อยใจเขาที่ไม่ยอมตอบป้าพิมไปว่ามากับใคร เขาก็แค่อยากรับผิดชอบแค่ลูกเขาคงไม่ได้คิดอะไรกับเราหรอกตั้งเเต่กลับมาจากร้านก็ไม่คุยกับเราเลยด้วย เหมือนน้ำตาจะไหลเลยทำไมเราต้องมานั่งน้อยใจคนแบบนั้นด้วยนะยังไงเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่ถ้าไม่ท้องเขาก็คงไม่ให้เรามาอยู่ด้วยแบบนี้หรอก นั่งสักพักก็เริ่มดีขึ้นแล้วก็ไปล้างหน้าแล้วก็เดินไปนอนที่เตียงกับเขา