เมียเด็กนายซาตาน

บทที่ 11 แม่มาหา

สเตฟานลืมตาตื่นขึ้นมาฟ้ายังไม่สว่างเลย เขาเห็นสาวน้อยที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่เขาค่อยๆยืดหน้าไปใกล้ๆแล้วหอมหน้าผากเธอเเต่เธอก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาค่อยๆลุกออกจากเตียงเพราะกลัวเธอจะตื่น เเล้วเดินไปอาบน้ำแต่งตัวไปบริษัทเหมือนทุกวัน เขาเดินลงมาจากคอนโดก็ได้ ก็ได้หันไปสั่งลูกน้อง

"ดูแลแพรไหมให้ดี เธออยากได้อะไรก็ไปซื้อมา ไม่ต้องให้เธอออกไปเองเข้าใจไหม" เขาพูดใส่ลูกน้องเสียงดัง มีที่ไหนบอกให้ดูแลเมียเขาให้ดี กลับพาไปเดินตลาดแดดแรงๆ จนทำให้เกิดหน้ามืด ดีนะที่เมียเขาห้ามไว้ไม่งันให้โนอาจัดการไปแล้ว

"เข้าใจครับนาย" ทุกคนพูดประสานเสียงกันเขาพูดเสร็จเดินไปขึ้นรถ ไม่นานก็มาถึงบริษัท

"โอนาตารางงานวันนี้มีอะไรบาง" เขาถาม

"วันนี้มีประชุมช่วงเช้าแล้วก็ว่างครับ"

"นั้นตอนบ่ายกลับคอนโด"เขาพูดแล้วก็เดินเข้าห้องประชุม เขาอยากจะประชุมเสร็จเร็วๆ อยากกลับคอนโด อยากรู้ว่าเมียเด็กทำอะไรอยู่อยากพาเธอไปกินข้าวข้างนอก

ผ่านไปสักพักเขาก็เลิกประชุม สเตฟานเก็บข้าวของอย่างเร็วและกำลังเดินออกจากห้องประชุม โนอาก็เดินมาอย่างเร็ว

"นายครับ คุณผู้หญิงมาหาครับ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องทำงาน" เขาก็รีบเดินไปที่ห้องทำงานทันทีเขาเปิดประตูห้องทำงานแล้วพูด

"แม่มีอะไรรึป่าว มาหาผมถึงที่นี้เลย"

"แกยังจำได้ด้วยหรอว่ามีแม่" แม่พูดประชดประชัน

"โถ่..แม่ผมงานยุ่งจริงๆ"เขาพูด

"ยุ่งจนไม่กลับไปนอนบ้านเลยนะ" พูดแล้วทำหน้างอลๆ

"ก็ผมงานเยอะ ประชุมเสร็จก็มืดแล้วเลยไม่กลับบ้านมันอันตราย" เขาพูด

"ตั้งแต่แม่กลับมาจากเที่ยวกับพ่อของแกก็ยังไม่เห็นหัวแกเลย"

"ผมขอโทษที่ไม่ได้ไปหาแม่เลยครับ"

"แม่ถามเลขาแกแล้ววันนี้แกไม่มีประชุมแล้ว กลับบ้านพร้อมแม่"

"แต่ผม.." เขายังพูดไม่ทันจบ

"ไม่มีแต่วันนี้แกต้องกลับบ้านไปกินข้าวกับแม่จะได้อยู่กันพร้อมหน้า" เขาไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งของผู้เป็นแม่

"ครับ" พูดเสร็จเขากับแม่ก็นั่งรถกลับบ้านทันที

ณ คฤหาสน์ตระกูล โจนาธาน

เขาเดินเข้าบ้านพร้อมแม่ของเขา ก็เห็นหน้าน้องชายทั้งสองนั่งอยู่ที่โฟา

"วันนี้พายุลูกไหนพัดพี่กลับมาบ้านครับเนี้ย" คริสเตียนพูด

"พายุลูกเดียวกับแกที่พัดมาแหละ" เขาตอบ

"พี่หนี้ก็เหมือนเดิมเลยนะครับ" นิโคลัสพูด

"แกกลับจากสเปนมาตั้งเเต่เมื่อไหร่" เขาถาม

"กลับมาเมื่อเช้า โดยพายุลูกเดียวกับพี่แหละ5555"

"อีธานค่ะ ดูลูกคุณพูดเข้าสิ" แม่พูดหันหน้าไปอ้อนพ่อ

"ก็แม่เขาอยากอยู่พร้อมหน้ากัน" พ่อพูดเสร็จก็หันไปกอดแม่

"แม่งๆหวานกันใหญ่เลยนะครับ " นิโคลัสพูด

"มดจะขึ้นพวกผม 3 คนไหมเนี้ย" คริสเตียนพูด

"คุณดูลูกคุณพูดสิค่ะ" เเม่พูดเหมือนเขิล

"ก็มันจริงนิคุณ อีกอย่างนี้ก็ลูกรักคุณทั้งนั้นเลย5555" พ่อพูดแล้วหัวเราะ

"ไม่คุยกับคุณเเล้ว ไปทำอาหารดีกว่า" แม่พูดเสร็จก็เดินสะบัดหน้าแล้วเดินไปห้องครัวอย่างเร็วเพราะเขิลอาย

"นานๆที่จะได้อยู่พร้อมหน้ากันสักที" พ่อพูดขึ้น

"แต่ตอนนี้ผมเริ่มหิวแล้วอ่ะพ่อ" นิโคลัสพูด

"อายุก็ไม่น้อยแล้วทำตัวเป็นเด็กๆ" พ่อพูด

"เดียวผมไปช่วยแม่จัดโต๊ะดีกว่า " คริสเตียนพูดแล้วก็เดินไปห้องครัว

"พี่ไปด้วย" สเตฟานพูดแล้วรีบเดินตาม

"พวกพี่รอผมด้วย" นิโคลัสรีบวิ่งตาม

"ไอ้ลูกพวกนี้พูดเรื่องอายุไม่ได้เลยนะ" พ่อพูดเอามือเท้าเอวแล้วส่ายหน้าไปมา

"แม่ครับพวกผมมาช่วยแล้วครับ" พวกตระโกน

"มาๆช่วยยกอาหารไปที่โต๊ะเลยหนุ่ม" แม่พูดเรียกพวกเขา

"ได้เลยคุณผู้หญิง"คริสเตียนพูดเสร็จก็ยกอาหารเดินไปที่โต๊ะ

"ได้เลยครับผม" นิโคลัสพูดแล้วเดินคริสเตียนไป

"ครับ" สเตฟานพูดแล้วก็เดินช่วยยกอาหารแต่เขาดูหน้าหงอยๆตลอดเวลาเลย เขาอยากกลับไปหาเด็กน้อยเร็วๆจัง

ตอนนี้ทุกคนก็นั่งที่โต๊ะกินข้าวกันหมด

"ตักข้าวเลยจ้ะ" แม่สั่งแม่บ้าน คุณคนก็เริ่มกิน

"อาหารฝีมือแม่หนี้อร่อยเหมือนเดิมเลยนะครับ" คริสเตียนพูดเอาใจแม่

"ปากหวานจริงๆไอ้ลูกคนนี้" พ่อพูดขึ้นมา

"ลูกก็พูดถูกแล้วนิค่ะคุณ" แม่พูด

เมื่อไหร่พวกลูกจะแต่งงาน อายุก็เริ่มเยอะกัน"

แม่พูดด้วยอาการเหนื่อยใจ

"แม่พวกแกอยากอุ้มหลานจะตายอยู่แล้ว" พ่อเขาพูดช่วยแม่เพราะเห็นบ่นอยากมีหลานทุกวัน

"แม่ก็ผมยังไม่เจอคนที่ถูกใจเลยครับแม่" นิโคลัสพูดแล้วก็ก้มหน้ากินต่อ

พ่อกับแม่จ้องหน้าคริสเตียน รอคำตอบ

"ผมมีคนที่คุยๆอยู่บางครับแม่" คริสเตียนตอบ

"แล้วแกแหละ " แม่ถามสเตฟาน

"ช่วงนี้ผมยุ่งๆแต่ก็มีคนคุยๆอยู่บางครับ" สเตฟานตอบกลับแม่

"คงไม่ใช่ยานจูดี้อะไรนั้นหรอกนะ แม่นี้ไม่ชอบเลย" แม่พูดแล้วก็ทำน่าเบะปากมองบนเลย

"แม่งคุณ ดูทำหน้าเข้าสิ" พ่อพูดแล้วก็ยิ้ม

"แล้ววันนี้พวกแกนอนบ้านกันใช่ไหม" พ่อถาม

"ผมสองคนนอนบ้าน" คริสเตียนพูดแล้วชี้นิ้วไปทางนิโคลัส

"แล้วก็แหละ สเตฟาน" พ่อถาม

"สเตฟานนอนนี้เถอะดึกแล้วอันตราย" แม่พูด

"ที่แม่เขาพูดก็ถูก นะพี่" คริสเตียนพูด

สเตฟานเขาก็ไม่อยากค้างที่บ้านหรอก จะนอนหลับไหมเนี้ย ปกติเขาต้องนอนกอดเมียเด็กทุกคืน พอกินข้าวเสร็จเขาก็ขึ้นห้องแล้วโทรศัพท์หาเมียเด็กของเขาที่อาจนอนแล้ว

วันนี้แพรไหมก็ทำอาหารเย็นของโปรดสเตฟานเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ก็เย็นมากแล้วทำไมเขายังไม่กลับมาอีกนะรึมีประชุมด่วน แพรไหมนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาจนเผลอหลับไป จนตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ก็ได้มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นคนที่หลับอยู่ก็รีบลุกมารับโทรศัพท์ทันที

("ฮัลโลค่ะ")

"ทำอะไรอยู่" เขาถาม

("นั่งอยู่ที่โซฟาค่ะ") ปกติเขากับเธอจะนั่งกินข้าวตรงที่นั่งโซฟา

"จะสี่ทุ่มแล้ว หนูยังไม่กินข้าวอีกเหรอ"

(" ยังค่ะ หนูรอพี่เต")

"ไม่ต้องหิ้วท้องรอ หนูกินไปเลย"

("พี่เตจะกลับกี่โมงคะ หนูรอได้ค่ะ") เธอรอเขามาตั้งแต่เย็นแล้วจะรอต่ออีกนิดก็คงไม่เป็นไร

"คืนนี้ฉันไม่กลับนะ หนูนอนเลย"

("เอ่อ...พี่มีงานด่วนหรือค่ะ")

"ไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งนั้น"

"รู้แค่ว่าผมไม่ได้กลับคอนโดพอ" เขาวางสายไปแล้ว ไม่มีแม้แต่คำว่า 'แค่นี้นะ' หรือ 'แล้วเจอ'อย่างที่เคยพูดลงท้ายทุกครั้งที่โทรมา ทำให้แพรไหมรู้สึกวูบวาบที่หน้าอกข้างซ้าย ปกติถ้าเขาไม่กลับคอนโด เขาขะบอกสาเหตุและเหตุผลทุกครั้ง แตกต่างจากทุกๆครั้ง เพราะเขาไม่อธิบายอะไรเลย

แพรไหมนั่งมองอาหารที่ 'เป็นหมัน' แล้วเก็บกวาดโต๊ะแล้วก็มานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม เธอยอมรับกับตัวเองว่าเลยรักเขาเข้าเต็มๆ ยิ่งได้อยู่ใกล้อัน ยิ่งได้ทำอะไรด้วยกันก็ยิ่งรัก ยิ่งพักหลังมาเขาเอาแต่ใจน้อยลงและก็ไม่ปากร้ายก็ยิ่งทำให้รู้สึกดีขึ้นไปอีกนั่งคิดไปคิดมาก็เผลอหลับไปที่โซฟา