เมียเด็กนายซาตาน

บทที่16 เข้าใจ

"พี่เตไม่ต้องร้องเลยนะค่ะ หนูหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วเนี้ย" เธอพูดบอกเขาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

"ได้ๆ เดียวพี่ไปซื้อของโปรดหนูมาให้เยอะๆเลย" เขาพูดเสร็จก็จูบหน้าผาเธอแล้วเดินออกจากห้องไปแล้วหายออกไปได้สักพัก

ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว

สเตฟานก็ยังไม่มาสักทีจากตอนแรกที่หิวมากก็เริ่มเป็นห่วงเขาขึ้นมาเลยจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายเพื่อเอาโทรศัพท์โทรหาเขา เธอกำลังจะลงจาก

ผลัก

สเตฟานเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องก็เห็นเธอที่กำลังจะลงจากเตียงนอนเลยทำหน้าดุใส่เธอ แล้สเธอก็กลับไปนอนทีที่เตียงท่าเดิม

"พี่บอกว่าห้ามเดินไม่ฟังกันเลยเหรอ " เขาพูดเบาๆแบบไม่มองหน้าเธอแล้ว ก็เอาของกินที่เขาซื้อมาเต็มไม้เต็มมือ จัดใส่จานให้เธอ

"หนูแค่จะไปหยิบโทรศัพท์เอง เห็นพี่เตไปนาน" เธอพูดบอกเขาด้วยความจริงเพราะเธอเป็นห่วงเขา แล้วก็ทำหน้าหงอยๆ

"ครับ ที่หลังต้องระวังมากๆนะรู้ไหมวันนี้พี่ใจจะขาดตั้งแต่ที่โนอาโทรมาบอกแล้ว" เขาพูดแล้วก็ลูบหัวเธอเบาๆ

"พี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยค่ะ " เธอถามเขา

"ก็ของโปรดหนูไง " เขาบอกเธอ

"โฮ้...มีแต่ของหน้ากินแต่บางอันก็ไม่น่ามีขายนะค่ะพี่เต" เธอพูดอย่างสงสัยอาหารไทยในยุโรปหากินยากมากแถมนี้มันตอนกลางคืน

"คือพี่สั่งลูกน้องให้ไปตามเชฟคนไทยมาทำอาหารให้หนูกินไง เลยมาช้าเนี้ยพึ่งทำสดๆร้อนๆเลย กินเยอะๆนะ" เขาพูดจบแพรไหมเหมือนจะร้องไห้เลย

"หนูเป็นอะไร" เขาถามเธอหรือเธอไม่ชอบอาหารที่เขาให้คนมาให้

"หนูแต่ดีใจที่พี่เตใส่ใจหนูแบบนี้" เธอพูดแล้วก็เช็ดน้ำตา

"เจ้าแสบเเกล้งแม่แน่เลย ถึงร้องไห้ไม่หยุด" เขาพูดแล้วก็เอามือลูบท้องเธอเพื่อเป็นการบอกเจ้าตัวเล็ก แล้วก็อุ้มเธอมานั่งที่โซฟา

"พี่ซื้อมาให้หนูตั้งเยอะกินเยอะๆนะ"

"ค่ะจะกินให้หมดเลย..." แล้วเธอก็นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยกินไปยิ้มไป เธอดูมีความสุขกับการกินมาจนสเตฟานหยุดมองไม่ได้เลย

"พี่เตไม่กินหรอ นั่งมองอยู่ได้" เธอถามเขา

"ไม่อะเห็นหนูกินได้เยอะๆพี่ก็อิ่มแล้ว" เขาพูดบอกเธอแล้วเธอก็หันหน้าหนีเพราะเขิน

"พี่พูดแบบนี้หนูไม่ชินเลย" เธอพูดไม่มองหน้าเขา

"นั่นพี่จะพูดบ่อยๆหนูจะได้ชิน" เขาพูดแบบนี้เธอก็ยิ่งเขิลหนักกว่าเดิมอีก

"เอาที่พี่เตสบายใจเลย หนูอิ่มแล้วค่ะ" เธอกินต่อไม่ไหวแล้ว เพราะเขาจ้องเธอไม่หยุดเลย

"พาหนูไปเตียงหน่อย กินอิ่มแล้วเริ่มง่วง" เธอบอกเขา

"รับทราบครับ" เขาพูดแล้วก็อุ้มเธอไปวางที่เตียง

"นั้นหนูนอนแล้วนะ ฝันดีค่ะ" พอเธอพูดเสร็จเขาก็ไปนั่งที่โซฟาแล้วบอกเธอว่า

"ฝันดีครับ แต่พี่คงนอนไม่หลับหรอก" เขาบอกเธอแล้วก็ล้มตัวนอนที่โซฟา

"ทำไมถึงนอนไม่หลับค่ะ" เธอถามเขาแบบงง แต่เขาก็เงียบไม่ตอบเธอ

"ไม่อยากรู้ก็ได้" เธอพูดแล้วก็ทำแก้มป่องแล้วนอนตะแคงข้างไปอีกทาง นอนหันหลังให้เขา

อุ้ย!

แล้วเธอก็ตกใจที่อยู่ๆเขาก็เดินมานั่งบนเตียงข้างหลังเธอ แต่เธอก็ไม่ได้หันไปมองเขา

"ปกติพี่เป็นคนนอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว พอพี่มีหนูให้นอนกอดพี่ก็หลับไปอย่างง่ายๆโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย " เขาพูดไปเรื่อยๆ พอพูดจบเขาก็กำลังจะลุกไปนั่งที่โซฟา

หมับ

เธอจับข้อมือของดขาไว้เพื่อเป็นการบอกไม่ให้ลุกไป ทำให้เขายิ้มออกมาเพราะดีใจที่เธอเขาใจที่เขาพูด

"พี่เตก็นอนบนเตียงด้วยกันก็ได้ค่ะ" เธอบอกเขาแต่นอนหันหลังอยู่

"พี่กลัวหนูอึดอัดเอานะ" เขาพูด

"ไม่หรอกเตียงออกจะกว้างขนาดนี้ " เธอพูดแต่เขายังลังเลอยู่

"ถ้าพี่ไม่อยากนอนกับหนูก็ไม่เป็นไรค่ะ" พอเธอพูดจบเขารีบขึ้นไปนอนที่เตียงทันทีแล้วห่มผ้าให้เธอกับตัวเอง เขาเอาหน้าซุกไปที่หลังคอของเธอ แล้วก็เอาแขนแกร่งทันสองข้างโอบกอดหน้าท้องของเธอไว้ ทำให้เขามีความสุขแล้วก็หลับกันไปทั้งคู่

เช้าแล้ว

ตอนนี้มีพยาบาลเดินเข้ามาในห้องก็เห็นทั้งสองคนนอนกอดกันอยู่บนเตียงก็รีบเดินยิ้มออกไปทันที แล้วรอพวกเขาตื่นค่อยมาใหม่

ตอนนี้ก็สายมากแล้วทั้งสองคนก็ยังไม่ตื่นสักทีแต่ตอนนี้แขกก็ที่จะมาเยี่ยมคนป่วยก็เต็มห้องไปหมดเลย ผ่านไปไม่นานแพรไหมก็ตื่นค่อยๆลืมตาขึ้นก็เห็นคนที่มาเยี่ยมเธอ ทั้งเพื่อนแล้วก็ครอบครัวของสเตฟานเขา ทำให้เธอตกใจแล้วเรียกเขาที่ยังนอนหลับอยู่ข้างหลังเธอ

"พี่เต..ตื่นแล้วแล้วค่ะ คนมากันเยอะแล้วเนี้ย" เธอพูดเพราะเธอเขิลอายที่เขามานอนบนเตียงด้วย

"ขออีก 10นาที อื้มมม" เสียงงัวเงียของสเตฟาน ทำให้แพรไหมต้องหยิกแขนของเขา

"โอ้ยย" สเตฟานเจ็บแขนเพราะเธอหยิกให้ตื่นแล้วเขาก็นั่งขยุมหัวตัวเองสักพักแล้วก็เงยหน้าขึ้นก็เห็นคนที่นั่งเต็มห้องไปหมด

"มาทำไรกันเยอะแยะแต่เช้าเนี้ย" เขาพูดออกมาแล้วทำหน้าเซงๆ

"แม่งไอ้ลูกชายดูนาฬิกาด้วยว่านี้ไม่เช้าแล้ว" เขาก็หันไปดูนาฬิกาตอนนี้ ใกล้จะเที่ยงแล้ว แล้วเขาก็เดินลงจากเตียงไปที่ห้องน้ำ

"แพรไหมหนูเป็นยังบางลูก" แม่ของสเตฟานถามเธอ แต่เธอก็ยังทำตัวไม่ถูกอยู่ดี

"แม่ขอโทษนะที่เข้าใจหนูผิดเลยทำให้หนูกับลูกต้องลำบาก"

"ไม่เป็นไรค่ะ มันผ่านไปแล้วเรามาเริ่มกันใหม่นะค่ะ" เธอพูด

"จ้ะเรามาเริ่มต้นใหม่ คนนี้คืออีธานสามีของแม่หรือพ่อของเจ้าสเตฟานจ้ะ" เธอแนะนำผู้เป็นสามีให้ลูกสะใภ้ได้รู้จัก

"ยินดีต้อนรับหนูมาเป็นสมาชิกในครอบครัวของเรานะ"อีธานพูดบอกแพรไหม

"ขอบคุณค่ะ"

"ยัยแพรไหม รู้ไหมว่าตอนรู้เรื่องเราเป็นห่วงแกมากเลยนะ" มัสพูดเพราะเป็นห่วงเพื่อนมาก

"แล้วที่หลังมีปัญหาอะไรก็กลับมาหาเราสิอย่าทำตัวเองลำบากแบบนี้อีกนะ"จันทร์เจ้าพูด

"ฉันเข้าใจแล้วน้า พวกแกมานี้มา" เธอพูดแล้วก็เยอะแขนขึ้นสองข้างเพื่อเป็นการบอกว่าให้เขามากอดกัน

"แกนี้น้าา เป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ" แล้วพวกเธอก็เดินเขาไปกอดแพรไหมคนละฝั่ง

"ฉันโครตคิดถึงแกเลย ขนมที่แกทำด้วย" มัสพูด

"ฉันก็คิดถึแกแพรไหม" จันทร์เจ้าพูด แล้วพวกเธอก็เลิกกอดกัน แพรไหมสงสัยว่าทำไหมพวกเธอถึงรู้ได้ว่าเธอเขาโรงพยาบาล

"พวกแกรู้ได้ไงว่าฉันเข้าโรงพยาบาล" เธอถามเพื่อนๆ

"เอ่อ..คือว่า..เรื่องนั้น" พวกเธออั้มๆอึ้งๆ

"พวกผมบอกเองครับคุณพี่สะใภ้" เสียงจากคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาก็พูดขึ้นมา

"พวกคุณเป็นน้องของพี่เตหรอค่ะ "

"ใช่ครับ ผมชื่อ คริสเตียน คริส เฉยๆก็ได้"

"ส่วนผมชื่อ นิโคลัส เรียก นิค ก็ได้ครับ"

"อ้อค่ะ คุณนิค กับ คุณคริส รู้จักกับสองคนนี้หรอค่ะ" เธอถามแล้วก็มองหน้าเพื่อน แต่พวกเธอมองไปทางอื่น เรื่องนี้มันยังไงๆอยู่นะ

"เอาไว้คุณถามกันเองแล้วกันนะครับ"

"พวกฉันกลับก่อนนะเพื่อน " พูดเสร็จก็เดินออกไปอย่างเร็วเลย

"นั้นพวกผมก็ขอกลับก่อนนะครับ" แล้วก็ออกเดินตามสองคนนั้นออกไป

"นั้นแม่กลับพ่อก็กลับดีกว่าไม่อยากกวนหนูด้วย" พูดเสร็จก็ออกกันำปหมดตอนนี้ก็เหลือแค่เขาคนเดียว

"พี่เตหมอจะให้กลับเมื่อไหร่"

"เดียวหมอมาตรวจแล้วถ้าปกติก็กลับบ้านได้แล้ว"

"ดีจังอยากกลับแล้ว" เธอพูดแล้วก็ยิ้มหวานเขาก็เดินมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู