บทที่ 13 หวง
1410 Words
ตอนนี้สเตฟานกับแพรไหมได้มาถึงห้างสรรพสินค้ากัลเลรีอา วิตโตรีโย เอมานูเอเล เป็นห้างที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ใจกลางเมืองมิลาน ซึ่งไม่ห่างจากคอนโดของเขามากนัก
"หนูอยากกินอะไร" เขาเดินเข้าไปในห้างกับเธอแล้วถาม
"หนูอยากกินอะไรก็ได้ที่ไม่เลียนกลัวจะอ้วก" เธอพูดแล้วทำหน้าเศร้าๆ
"อยู่ที่บ้านหนูก็ทำแต่อาหารไทยให้กิน ไม่อยากกินอะไรบ้างเหรอ หื้มม" เขาพูดแล้วก็ยกขึ้นลูบหัวเธอ
"กินอาหารญี่ปุ่นก็ได้ค่ะ" เธอหันไปพูดกับเขา
"กินได้ใช่ไหม" เขาถามเธอเพราะเป็นห่วง
"ต้องกินได้แหละ หนูหิวจนกินช้างได้ทั้งตัว" เพราะเธอมากจริงเมื่อวารก็กินข้าวแค่นิดเดียว
"โอเคครับ" เขาพูดเสร็จก็รีบพาเธอเดินไปร้านอาหารญี่ปุ่นทันที เพราะตอนนี้คุณแม่กับเจ้าตัวเล็กกำลังโมโหหิว ถ้าช้าเขาอาจจะโดนกินหัวได้ แล้วก็เดินเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นผู้จัดการก็ออกมาต้อนรับเขา
"เชิญคุณสเตฟานกับคุณผู้หญิงที่ห้องVIP ทางด้านนั้นเลยครับ" เขาพูดแล้วก็เดินนำไปทางไปที่ห้องVIPทันที
"คุณสเตฟานจะรับอะไรดีครับ" ผู้จัดการถาม
"หนูจะกินอะไรสั่งเลยนะ" เขาหันไปพูดกับแพรไหมที่นั่งแล้วดูเหนื่อยๆ
"พี่เตสั่งเลยค่ะ" เธอบอกเขา
"เอาเซตใหญ่ อะไรที่เลียนๆไม่ต้องเอามา" เขาสั่งอาหารแล้วบอกผู้จัดการด้วยสายตาที่น่ากลัวจนผู้จัดการเรียบเดินเอาเมนูไปส่งเลย
"โถ่..พี่เตสั่งเยอะขนาดนั้นจะกินหมดหรอค่ะ"
"สั่งมาก่อนกลัวไม่พอ เดียวมีคนโมโหหิวเพราะอาหารขาดตอนได้ 555" เขาพูดแล้วก็หัวเราะ
"หนูชอบจังเวลาที่พี่เตยิ้มหัวเราะดีกว่าทำหน้าตึงซะอีก" เธอพูดบอกเขา
"หน้าพี่ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว" เขาบอกเธอ
"หนูชอบให้ยิ้มมากกว่าดูไม่หน้ากลัว" เธอพูดแล้วก็เอาศอกเท้าโต๊ะทั้งสองข้างแล้วก็เอาคางวางบนมือของเธอเเล้วก็จ้องเขา
"ก็ได้พี่จะยิ้มบ่อยๆ" เขาพูดบอกเธอ
"ค่ะ " แล้วอาหารก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะเต็มไปหมด
"นั้นหนูกินเลยนะ เยอะขนาดนี้จะกินหมดไหมเนี้ย" เธอพูดกับเขาอาหารเยอะมาก
"หนูกินๆเถอะจะได้ไปเดินซื้อของต่อนะ"
"ค่ะ มีแต่ของหน้ากิน "
"นั้นก็กินเยอะๆ เจ้าตัวเล็กจะได้เเข็งแรงด้วยนะ" เขาพูดบอกเธอเพราะเธอเป็นห่วง
"จะพยายามกินเยอะๆค่ะ" เธอพูดแล้วก็ลงมือกินผ่านไปสักพักก็กินเธอก็กินจนหมดแล้ว เขาก็เดินไปจ่ายเงิน ส่วนเธอค่อยๆเดินออกมาหน้าร้านอาหารก่อนสเตฟานกับลูกน้องของเขา ตอนนี้มีเธอก็เดินไปนั่งเก้าอี้หินอยู่แถวหน้าร้าน
"อิ่มมากเลย" เธอนั่งเเล้วก็ลูบท้องตัวเองไปด้วย แล้วก็มีผู้ชายเดินมาหาเธอ
"คุณมาคนเดียวหรอครับ" ผู้ชายคนนั้นถามเธอเงียบไม่ได้พูอะไร
"ผลขอไลย์ได้ไหมครับ" ผู้ชายคนก็ได้พูดขึ้นมาอีก
"ไม่ได้หรอกค่ะ" เขาตอบผู้ชายคนนั้นไป
"อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลยน้า"พูดเสร็จ แล้วผู้ชายคนนั้นก็จับข้อมือเธอไว้สเตฟานจ่ายเงินเสร็จก็รีบออกมาเห็นเธอนั่งอยู่แต่มีผู้ชายคนหนึ่งจับข้อมือเธออยู่เขาก็รีบเดินไปกระชากคอเสื้อของผู้ชายคนนั้นทันที
ผ๊วะ!!!
สเตฟานเขากระชากคอเสื้อแล้วต่อยเข้าไปที่หน้าของผู้ชายคนนั้น จนกระเด็นไปกองอยู่ที่พื้นและเลือดไหลข้างปาก โนอาสั่งให้ลูกจับผู้ชายคนนั้นไว้
"มึงกล้ามากที่มาจับมือเมียกู" เขาพูดเสร็จก็จะเดินไปต่อยผู้ชายคนนั้นต่อ
หมับ!
"พี่เตอย่าทำเขาเลยนะ เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ"แต่แพรไหมมาจับแขนของเขาไว้
"ผม..ขอโทษผมไม่รู้จริงๆ ครับ" ผู้ชายคนนั้นพูดสั่นๆเพราะจำหน้าสเตฟานได้ เขาเป็นนักธุระกิจสีเทาและเจ้าพ่อผับคาสิโนในอิตาลี
"เขาคงไม่รู้จริงๆแหละค่ะ" เธอพูดแล้วหันหน้าไปจ้องตาของเขา
"แล้วหนูไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม" เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วง
"หนูไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ" เธอพูดแล้วก็หมุนตัวให้เขาดูแล้วก็ยืนแขนให้เขาดู
"ที่หลังห้ามห่างจากพี่อีกนะ พี่ไม่ชอบให้ใครหรือผู้ชายคนไหนเข้าใกล้หนูพี่ไม่ชอบ" เขาพูดแล้วทำหน้าเด็ดขาดมาก
"พี่ยกเว้นสักคน2คนไม่ได้หรอค่ะ "เธอพูดแล้วก็ยิ้ม
"ใครมันเป็นใครบอกพี่มาเลยนะ" เขาพูดจริงจังหน้าตาโมโหมาก แล้วแพรไหมก็หัวเราะออกมา
"จะใครแหละ ก็ไอ้ตัวเล็กในท้องไง"เธอพูดแล้วก็ขำใส่ เขาที่หึงหวงหนักมาก
"โถ่ที่รักอันนั้นมันก็ยกเว้นอยู่แล้ว" เมื่อเขาได้ยินเธอพูดอย่างนั้นหน้าดูก็เปลี่ยนทันที ผู้ชายคนนั้นที่โดนพวกโนอาจับตัวอยู่ก็รู้สึกได้ว่า เมื่อไหร่จะเลิกหวานกันสักทีแล้วปล่อยเขาไป
"แพรไหมอยากไปซื้อของแล้วค่ะ"
"โนอาจัดการมันด้วยที่กล้ามาจับมือแพรไหม" เขาหันไปสั่งโนอา แล้วแพรไหมก็พูดขึ้นมา
"พี่เตค่ะปล่อยเขาไปเถอะ" เธอพูดอ้อนๆเพระไม่อยากให้ใครมาเจ็บตัวเพราะเธอ
"แต่มัน..." เขาพูดไม่ทันจบแพรไหมก็พูดขึ้นมา
"ปล่อยเขาไปเถอะ หนูไม่อยากให้ใครเจ็บตัวเพราะหนู ไม่งันหนูจะรู้สึกผิดมากเลยนะค่ะ" เธอพี่แล้วก็ทำหน้ารู้สึกผิดทันที
"โนอาปล่อยมันไป" เขาที่เห็นหน้าเมียเด็กที่รู้สึกผิดแล้ว เขารู้สึกไม่ดีเลยต้องปล่อยมันไปทั้งๆที่อยากจะหันมันเป็นชิ้นๆ
"ขอบคุณครับ" โนอาปล่อยผู้ชายคนนั้น เเล้วเขาก็ขอบคุณเธอแล้วรีบวิ่งไปที่อื่นอย่างเร็วเพราะกลัวสเตฟานเปลี่ยนใจ
"พี่เตนี้น่ารักที่สุดเลยค่ะ"
ฟอดดดดด~~~
เธอพูดแล้วก็กระโดดหอมแก้มเขาแล้วก็เดินไปทางอื่นเพราะเธอเขิลอาย แต่สเตฟานที่โดนเธอหอมแก้มก็ยืนอึ้งอยู่สักพักแล้วก็เดินยิ้มตามเธอไป แพรไหมเห็นร้านเสื้อผ้าคนท้องน่ารักๆ เลยเดินเข้าไปดูเฉยๆแต่คนที่ม่ด้วยก็เลือกให้เธอไม่หยุดเลย
"ตัวนี้สวย เอาไหม " สเตฟานเขาหยิบมาให้เเพรไหมดูที่ 3-4 ตัวต่อครั้ง ซึ่งมากก็มีแต่ตัวแพงๆทั้งนั้นเลย เธอเลยไม่อยากได้
"ไม่เอาหรอพี่เต " เธอบอกเขา
"ทำไมแหละสวยๆทั้งนั้นเลยนะ " เขาบอกเธอ
"มันมีแต่แพงๆ หนูไม่อยากได้หรอก พอคลอดแล้วก็ไม่ค่อยได้ใส่" เธอบอกเขาตามตรง
"เดียวก็ต้องท้องอีก พี่อยากมีสัก5 คน"เขาพูดบอกเธอน่าตาเฉยเลย แต่เธอเขิลจนหน้าแดง
"พี่เตจะบ้าหรอค่ะแค่ 3คนเลี้ยงให้ไหวก่อนเถอะค่ะ" เธอพูดแล้วก็ส่ายหน้า
"ชุดที่หยิบมาเมื่อกี้เอาทั้งหมดเลย" เขาบอกพนักงานขายว่าซื้อชุดที่เขาหยิบทั้งหมดเลย
"พี่เตบ้าไปแล้วหรอค่ะชุดตั้งมากมาย" เขาหันไปดุเขาที่ซื้อให้อขาทำไมเยอะเเยะขนาดนั้นแพงๆทั้งนั้นเลยด้วย
"หนูลืมอะไรไปรึป่าว" เขาถามเธอ
"ลืมอะไรหรอพี่เต" เขาพูดแล้วทำหน้างง
"ก็ผัวหนูรวยไง ซื้อแค่ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก"
"ค่ะๆพ่อคนรวย" เธอพูดแล้วก็เดินออกจากร้านไปดูอย่างต่อ แต่พอเธอเดินเข้าร้านไหนเขาก็จะซื้อไปสักหมดทุกอย่างเลย จนเธออยากกลับบ้านขึ้นมาทันทีเลย
- Writer
