เมียเด็กนายซาตาน

บทที่ 15 โรงพยาบาล

ตอนนี้แพรไหมก็เดินออกมาจากคอนโดแล้ว แต่เธอรู้สึกเหนื่อยมากแล้วเหมือนจะหน้ามืดอีกด้วยเธอเลยค่อยๆพาร่างกายที่อุ้ยอ้ายไปนั่งที่ป้ายรถเมย์ก่อนเพราะเธอไปไหนไม่ไหวเเล้ว

"ทำไมชีวิตฉันถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย" แพรไหมพูดกับตัวเองน้ำตาก็ไหล เมื่อเอามือลูบท้องตัวเอง

"ไม่เป็นไรแม่จะเลี้ยงหนูให้ดีที่สุดเอง" เธอพูดทั้งน้ำตาแล้วเธอก็เอามือปาดน้ำตาแล้วก็นั่งคิดว่าจะเอายังไงต่อดี จะไปไหนดี แต่ตอนนี้เธอเหมือนจะเวียนหัวมากๆเลย เพราะเธอเดินมากเกินไปแล้วเธอก็ก้มมองที่เท้าของตัว

"ทำไมมันบวมแดงแบบนี้แหละ" เธอเห็นยังตกใจเองเลย เธออยากจะก้มไปจับดู แต่ติดหน้าท้องที่ใหญ่มากๆ แล้วก็มีคนวิ่งมาทางที่เธอนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมย์

"คุณแพรไหมครับ " นั้นคือเสียงเรียกจากคนสนิตของสเตฟานนั้นเอง

"คุณโนอา" เธอก็มองหน้าเขาอย่างงง

"คุณเเพรไหม ทำไมเดินมาไกลแบบนี้ครับ"

"แม่พี่เตเขาไม่พอที่หนูอยู่ที่คอนโด เขาคิดว่าหนูจะจับพี่เตแล้วรวยทางอ้อมเพื่อให้ตัวเองสบาย หนูไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะค่ะ" เเพรไหมพูดแล้วก็น้ำตาไหลออกมา

"ผมรู้ครับ ว่าคุณแพรไหมไม่ได้เป็นคนแบบนั้น" เเล้วโนอาก็เดินมานั่งข้างๆเธอ

"คุณรู้ไหมครับ ว่าตอนนี้คุณสเตฟานเป็นห่วงคุณมากเลยนะครับ" เขาพูดบอกเธอที่นั่งอยู่

"แล้วถ้าเขาเห็นคุณแบบผมเมื่อกี้ก่อนจะเรียกคุณเขาคงโทษตัวเองว่า ทำให้คุณลำบากแล้วรู้สึกเจ็บมาก เพราะเจ้านายผมเป็นคนไม่ค่อยพูดจะเน้นการกระทำมากกว่า" โนอาพูดให้แพรไหมฟัง

"แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอคะ" เธอพูดถามโนอา

"ตอนนี้เจ้านายอยู่ที่คอนโดครับเพราะเขาหาคุณนานแล้วหาไม่เจอ ผมเลยให้คนไปส่งเจ้านายก่อนตอนแรกก็ไม่ยอมแต่ผมบอกคุณอาจจะกลับไปที่คอนโดก็ได้เขาเลยยอมไป"

"แล้วถ้าหนูกลับไปแม่พี่เตจะไม่ว่าพี่เตใช่ไหม" เธอพูดเพราะไม่อยากให้เขามีปัญหากับแม่

"คุณสเตฟานเล่าเรื่องคุณให้คุณผู้หญิงฟังหมดแล้วแล้วเธอก็อยากขอโทษคุณที่ไม่ได้ฟังเหตุผลก่อน" โนอาพูดแบบนั้นเพราะแพรไหมเป็นห่วงเจ้านายของเขามากกว่าตัวเองสะอีกตัวเองลำบากขนาดนี้แล้วยังเป็นห่วงคนอื่นอีก เจ้านายเขาถึงได้รักเธอมากจริงๆ

"นั้นคุณโนอาพาหนูกลับคอนโดทีค่ะ" เธอลุกขึ้นยืนแล้วก็ยิ้มให้โนอา

"ครับคุณแพรไหม " เขาก็โทรหาลูกน้องให้เอารถมารับแพรไหมทีป้ายรถเมย์

"รอแปปนึ่งนะครับ"

อุ๊ย!!!

"คุณโนอาค่ะ " แพรไหมเรียกเขาเเล้วก็จับแขนเขาไว้ไม่ให้ล้มลง โนอาก็รีบไปประคองเธอไว้ได้ทัน

"คุณแพรไหมเป็นอะไรไปครับ" เธอไม่พูดแต่เอามือจับที่ท้องของตัวไว้ แล้วรถก็มาจอด

"รีบเขาคุณแพรไหมเข้ารถเร็ว" โนอาบอกสั่งลูกน้องแล้วก็เอาแพรไหมเข้าไปในรถ

"ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ถ้าคุณแพรไหมกับลูกเป็นอะไรพวกเราแย่แน่" โนอาบอกคนขับรถเเล้วหยิบโทรศัพท์มาโทรหาผู้เป็นเจ้านาย

ตืดๆๆ

("โนอาเป็นไงบางเจอไหม") สเตฟานถามเขาทันที

"เจอแล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังพาคุณแพรไหมไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด"

"แล้วเธอเป็นอะไร " เขาถามเพราะเป็นห่วงเธอกับลูกน้องมาก

"ไม่ทราบครับ เเต่เธอเอามือจับที่ท้องตอนนี้พวกผมถึงโรงพยาบาลAAAAแล้วครับ"

"โอเค"ตัดสาย เสร็จเขาก็วิ่งไปที่จอดรถแล้วขับรถไปด้วยตัวเอง แล้วลูกน้องก็ขับรถตามเขา

ตอนนี้เขาก็มาถึงโรงพยาบาลแล้ว เขาเดินไปมาอยู่ที่หน้าห้องไอซียูเพราะเป็นห่วงเมียเด็กมากใจเขาเหมือนจะขาดอยู่แล้วหมอไม่ยอมออกมาสักที ไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงบาง แล้วแม่กับพ่อของสเตฟานก็มาถึงโรงพยาบาลแล้วเหมือนกัน

"ตาเตน้องเป็นยังไงบาง" เเม่ถามเขา

"ยังไม่รู้เลยครับแม่ เธอเขาไปนานแล้ว" เขาพูดเสียงเศร้าเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่ร้อง

"เป็นความผิดของแม่เองที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ถ้าแม่มีเหตุผลอีกสักหน่อยเธอคงไม่เป็นแบบนี้ " เเม่พูดออกมาด้วยความเสียใจจริงๆ

"ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอครับ" เขาพูดออกมาเพื่อปลอบผู้เป็นแม่ อีธานก็เธอมากอดภรรยาของตัวเองไว้

"เธอต้องไม่เป็นไรสา" อีธานบอกภรรยาของตัวเอง แล้วหมอก็เดินออกมา

"ใครเป็นญาติของคุณแพรไหมครับ" หมอถาม

"ผมเป็นสามีของเธอครับ" สเตฟานพูด

"ตอนนี้เป็นปลอดภัยทั้งเเม่และลูกแล้วแต่ต้องให้เธอนอนดูอาการที่นี้ก่อนคืนหนึ่ง เดียวผมขอคุยกับคุณสามีของเธอเป็นการส่วนตัวที่ห้องด้วครับ" หมอพูดเสร็จก็เดินนำเธอไปที่ห้องพักอีก แล้วทุกคนก็โล่งใจมาก

ตอนนี้แพรไหมก็ได้ออกมาจากห้องไอซียูแล้วมาอยู่ที่ห้องพักVIPของโรงพยาบาลแล้ว

แพรไหมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นเพดานขาวแล้วก็มองไปรอบก็เห็นนาฬิกาตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้วเธออยู่โรงพยาบาลแน่เลยเธอจะลุกไปเข้าห้องน้ำก็หันมาเห็นคนที่นั่งหลับอยู่ข้างๆแขนของเธอ นั้นก็คือสเตฟานที่พึ่งจะหลับไปได้ไม่นอน เธอก็ลุกขึ้นช้าแล้วแกะมือเขาออกจากข้อแขนของตัวเอง

หมับ!

เธอแกะออกแล้วมือของเขาก็จับไว้อีก จนเธอตกใจแล้วเเล้วคนที่นานฟุบหน้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างงัวเงีย

"หนูจะไปไหน" เขาถามเธอ

"หนูแค่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ" เธอบอกเขา

"มาเดียวพี่พาไปเองหมอบอกหนูห้ามเดินเยอะ"

"ก็ได้ค่ะ " เธอพูดเขาก็ลุกแล้วก็อุ้มเธอขึ้นไปห้องน้ำ พอเธอเข้าห้องน้ำเสร็จเข้ากอุ้มเธอมาวางที่เตียงเหมือนเดิม

"ลำบากพี่อุ้มหนูแย่เลย" เธอพูดเพราะเกรงใจเขา

"ไม่ลำบากพี่เต็มใจ อุ้มหนูไปตลอดยังได้เลย" เขาพูดบอกเธอ

"ค่ะพี่เต แล้วหมอบอกว่าไงบางเด็กยังเเข็งเเรงดีใช่ไหมค่ะ" เธอถามเขา

"แข็งแรงดีเเต่หนูต้องพยายามไม่เดินเยอะแบบนี้อีกนะ" เขาพูดแล้วก็จับมือเธอไว้

"แล้วดูขาหนูสิบวมแดงไปหมดเลย พี่นี้มันแย่ที่สุดเลย" เขาพูดโทษตัว

"พี่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ" เธอพูดแล้วก็เอามือไปจับที่หน้าของเขา

"หนูดีใจมากเลยที่ได้เห็นพี่อีกครั้ง หนูคิดว่าพี่คงทิ้งหนูกับลูกแล้วจริงๆ" เธอพูดจากใจจริง

"พี่ไม่มีทางทิ้งหนูกลับลูกไปไหนได้หรอก"เขาพูดแล้วก็เอามือลูบหน้าเธอ

"พี่เตคนนี้รักเมียคนนี้ที่สุดของชีวิตพี่เลยนะ" เขาพูดบอกรักเธอ

"ฮืออ หนูก็รักพี่ที่สุดเหมือนกันค่ะ" แล้วเธอกับเขาก็กอดกัน

"ไม่ร้องนะคนดีของพี่ " เขาบอกเธอ

"แล้วเรื่องเเม่ของพี่เตแหละค่ะ เขาเข้าใจหนูผิด" เธอถามเขา

"พี่เล่าให้แม่ฟังหมดแล้ว เดียวพรุ้งนี้แม่จะมาเยี่ยมหนูแต่เช้า ตอนแรกแม่ไม่ยอมกลับแต่พ่อบอกให้กลับก่อนพรุ้งนี้ค่อยมาใหม่เเต่เช้า" เขาพูดแบบนี้เธอก็โล่งใจจริงๆตอนโนอาพูดเธอยังไม่เชื่อเท่าไหร่

"พี่เตค่ะ " เธอเรียกเขา

"ว่าไง หื้มม"

"หนูหิวมากเลย เลยไอ้แสบหน้าจะเล่นงานหนูแล้วเพราะหนูไม่ได้กินข้าวเที่ยงข้าวเย็นเลย" เธอบอกเขา

"ทำไมตอนกลางวันไม่กินข้าว" เขาถามเธอเพราะเธอออกจากคอนโดตัวเองไป เขาก็เคยให้ตังเธอไว้ใช่ติดตัวอยู่บาง

"หนูไม่มีตังเลยสักบาท เพราะออกมาแต่ตัวไม่ได้เอาอะไรมาเลยสักอย่างเดียว หนูก็เลยเดินอยู่ข้างถนนเรื่อยๆว่าจะทำไงดี แต่โนอาก็มาเจอพอดีค่ะ" เธอพูดแล้วก็ยิ้มให้เขา แต่เขาเหมือนจะร้องไห้เลย เธอไม่คิดที่จะเอาอะไรไปเลยสักอย่างเดียวแม้แต่ตั้งที่เขาให้เธอคงจะลำบากมากถึงจะแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เถอะ เขาเลยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ให้เธอลำบากแบบนี้อีก

"พี่เตไม่ต้องร้องเลยนะค่ะ หนูหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วเนี้ย" เธอพูดบอกเขาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

"ได้ๆ เดียวพี่ไปซื้อของโปรดหนูมาให้เยอะๆเลย" เขาพูดเสร็จก็จูบหน้าผาเธอแล้วเดินออกจากห้องไป