ตอนที่ 17: การบุกโกดัง
893 Words
คืนวิวาห์ที่เต็มไปด้วยความรักและความใกล้ชิดจบลงด้วยความหวานชื่น แต่เช้าวันถัดมา ความจริงของโลกใต้ดินก็ตามทัน คิมหันต์ตื่นแต่เช้า ได้รับรายงานจากลุงชัยว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติจากแก๊งเก่า – แก๊ง “เสือดำ” ที่เคยเป็นศัตรูคู่แค้นในสงครามครั้งก่อน พวกมันไม่ยอมรับการรวมตระกูลของเทวัญและวาริช และเห็นการแต่งงานใหม่เป็นโอกาสโจมตีเพื่อแย่งชิงเขตอำนาจ
“ท่านครับ พวกมันกำลังรวมตัว จะบุกโกดังลับที่เก็บสินค้าสีเทาคืนนี้แน่ เราต้องเตรียมรับมือ” ลุงชัยรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง
คิมหันต์นั่งที่โต๊ะอาหารเช้า มองเมธาที่กำลังเสิร์ฟกาแฟให้เขา เธอยังยิ้มหวานจากความสุขเมื่อคืน แต่เมื่อได้ยินคำว่า “บุกโกดัง” ใบหน้าเธอซีดลงทันที
“พี่... อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” เธอจับมือเขา มือเย็นเฉียบ
คิมหันต์บีบมือเธอเบาๆ “ไม่ต้องห่วง ผมจัดการได้ คุณอยู่บ้านกับลุงชัย อย่าออกไปไหน”
เมธาส่ายหน้า “หนูอยากไปด้วยค่ะ หนู... หนูไม่อยากอยู่รอคนเดียว กลัวพี่เป็นอะไร”
คิมหันต์มองเธอนิ่ง “อันตราย คุณอยู่บ้านปลอดภัยกว่า”
แต่เมธายืนยัน “หนูเป็นภรรยาพี่แล้ว หนูอยากอยู่เคียงข้างพี่ ถ้าพี่เป็นอะไร หนูอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ”
คิมหันต์ถอนหายใจ ในที่สุดเขาก็ยอม “ได้ แต่คุณต้องอยู่ข้างหลังผมตลอด ห้ามเสี่ยง”
เมธายิ้มน้ำตาคลอ กอดเขาแน่น “ขอบคุณค่ะพี่ หนูสัญญา”
เย็นนั้น คิมหันต์พาเมธาและลูกน้องไปที่โกดังลับริมแม่น้ำเจ้าพระยา โกดังเก่าแก่ที่ใช้เก็บสินค้าผิดกฎหมายและอาวุธ ลูกน้องอย่างอาร์มและคนอื่นๆ เตรียมพร้อมเต็มที่ ปืนกล ระเบิดควัน และแผนอพยพถูกวางไว้หมด
เมธายืนข้างคิมหันต์ในห้องควบคุมชั้นบน มือเธอจับแขนเขาแน่น “พี่... หนูกลัว”
คิมหันต์โอบไหล่เธอ “ผมอยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ”
แต่แล้ว ความเงียบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงรถยนต์หลายคันและเสียงปืนดังสนั่น พวกเสือดำบุกมาจริงๆ นำโดยหัวหน้าแก๊งชื่อ **เสือ** ชายวัยกลางคนที่เคยสูญเสียลูกชายจากสงครามกับตระกูลเทวัญ
“เทวัญ! มึงคิดว่าการแต่งงานจะทำให้กูยอมเหรอ? คืนนี้กูจะเผาโกดังมึงให้วอด!” เสียงตะโกนดังจากลำโพงภายนอก
การปะทะเริ่มขึ้นทันที ลูกน้องของคิมหันต์ยิงตอบโต้ อาร์มนำทีมด้านล่างจัดการศัตรูที่บุกเข้ามา เสียงปืนดังสนั่น ระเบิดควันลอยคลุ้ง เมธาตัวสั่น กอดคิมหันต์แน่น
“พี่... พวกมันเยอะมาก” เธอพูดเสียงสั่น
คิมหันต์จับปืนในมือ ดึงเธอหลบหลังกำแพง “อยู่ข้างหลังผม”
เขายิงตอบโต้อย่างแม่นยำ ล้มศัตรูไปหลายคน แต่พวกเสือดำมีจำนวนมากกว่า และมีคนทรยศในวงในส่งข้อมูลให้ – คิมหันต์สงสัยว่าวิชัยมีส่วน
ทันใดนั้น ประตูห้องควบคุมถูกพังเข้ามา ลูกน้องเสือดำสองคนบุกขึ้นมา คิมหันต์ยิงล้มคนหนึ่ง แต่คนที่สองยิงมาที่เขา เมธาเห็นเข้าก่อน รีบผลักคิมหันต์ออก กระสุนเฉี่ยวแขนเธอ เลือดไหล
“เมธา!” คิมหันต์ร้อง โกรธจัด ยิงล้มศัตรูคนนั้นทันที
เขารีบพาเมธานั่งลง ฉีกเสื้อพันแผลให้ “คุณบ้าเหรอ? ทำไมผลักผม!”
เมธายิ้มน้ำตาไหล “หนู... หนูไม่อยากเสียพี่”
คิมหันต์กอดเธอแน่น จูบหน้าผาก “โง่จริง ผมบอกแล้วให้อยู่ข้างหลัง”
แต่ในใจเขา ความรักพลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ‘เธอเสี่ยงชีวิตเพื่อผม’
การปะทะยังดำเนินต่อ อาร์มรายงานว่าศัตรูเริ่มถอย เพราะลูกน้องของคิมหันต์เสริมกำลังมาถึง เสือถูกจับได้ คิมหันต์เดินลงไปเผชิญหน้า
“มึงแพ้แล้ว เสือ ยอมแพ้ซะ”
เสือหัวเราะ “มึงคิดว่าจบเหรอ? มีคนใหญ่กว่ากูสั่งมา วาริชคนนั้น... วิชัย เขาจะไม่ยอมให้มึงชนะ”
คิมหันต์เย็นเยือก ‘วิชัยจริงๆ’
เขาสั่งลูกน้องจัดการเสือและพวกที่เหลือแบบเงียบๆ แล้วรีบพาเมธากลับบ้าน
ที่บ้าน คิมหันต์ดูแลแผลเมธาด้วยตัวเอง ล้างเลือด พันผ้าอย่างทะนุถนอม
“เจ็บไหม?” เขาถามเสียงสั่น มือลูบแก้มเธอ
เมธาส่ายหน้า “ไม่เจ็บค่ะ เทียบกับที่กลัวเสียพี่ไม่ได้”
คิมหันต์กอดเธอแน่น น้ำตาเขาไหลโดยไม่รู้ตัว “คุณทำให้ผมกลัวจะเสียคุณ อย่าทำแบบนี้อีก”
เมธาจูบเขา “หนูสัญญาค่ะ แต่พี่ก็เหมือนกัน อย่าทิ้งหนูไป”
ทั้งคู่นอนกอดกันบนเตียง คิมหันต์จูบแผลเธอเบาๆ “คุณกล้าหาญมาก ผม... ผมรักคุณมากขึ้นทุกวัน”
เมธายิ้ม “หนูก็ค่ะ พี่คือทุกอย่างของหนู”
คืนนั้น แม้จะเหนื่อยล้า แต่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันอีกครั้ง อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก คิมหันต์สัมผัสเธออย่างทะนุถนอม กลัวว่าเธอจะเจ็บจากบาดแผล
การบุกโจมตีครั้งนี้ทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันยิ่งกว่าเดิม และยืนยันว่าพวกเขาจะปกป้องกันและกัน
แต่คำพูดของเสือเกี่ยวกับวิชัย ทำให้คิมหันต์ตัดสินใจ “พรุ่งนี้ เราจะจัดการวิชัยให้จบ”
เมธาพยักหน้า “หนูจะช่วยพี่ค่ะ”
การบุกโจมตีจากแก๊งศัตรูเก่า จบลงด้วยชัยชนะของคิมหันต์
และเขาปกป้องเมธาด้วยสัญชาตญาณที่มาจากความรักที่แท้จริง
- Writer
