ตอนที่ 11: การทรยศครั้งแรก
1248 Words
หลังคืนฝนตกที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างคิมหันต์และเมธาเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คิมหันต์ยังคงเย็นชาในบางเวลา แต่เขายอมให้เมธาเข้าใกล้มากกว่าเดิม เขาเริ่มตอบสนองการดูแลของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ หรือคำพูดสั้นๆ ที่ดูอ่อนโยนขึ้น ส่วนเมธาใช้โอกาสนี้ผลักดันแผนการต่อ เธอรู้ว่าคิมหันต์เริ่มสับสน และนั่นคือจุดอ่อนที่เธอจะใช้ประโยชน์
แต่เมธาไม่หยุดแค่การเข้าใกล้คิมหันต์ เธอยังคงเล่นเกมกับคนรอบตัว โดยเฉพาะอาร์มที่เริ่มเปิดใจกับเธอมากขึ้นทุกวัน
วันหนึ่ง คิมหันต์ออกไปประชุมนอกบ้านทั้งวันอีกครั้ง เมธาเห็นโอกาส เธอเดินออกไปที่สวนหน้าบ้าน ถือถาดขนมและน้ำเย็นเหมือนเคย อาร์มยืนเฝ้าประตูตามปกติ ใบหน้าดูเหนื่อยล้าจากการยืนตากแดดทั้งวัน
“พี่อาร์มคะ พักหน่อยสิคะ หนูเอาขนมมาให้”
อาร์มยิ้มเล็กน้อย รับถาดมา “ขอบคุณครับคุณเมธา คุณใจดีจัง”
เมธานั่งลงบนม้านั่งไม้ ชวนเขานั่งด้วย “นั่งสิคะ พี่ยืนทั้งวันเหนื่อยแย่ หนูเป็นห่วง”
อาร์มลังเล แต่สุดท้ายก็นั่งลง เขากินขนมที่เมธาอบเอง รสชาติหวานกรอบ
“อร่อยมากครับ” เขาพูด
เมธายิ้ม “ดีใจค่ะ หนูอบเอง พี่ชอบหวานๆ ใช่ไหมคะ?”
อาร์มพยักหน้า “ใช่ครับ คุณจำได้ยังไง?”
เมธาเอียงศีรษะ ยิ้มอ่อนโยน “หนูสังเกตพี่นานแล้วค่ะ พี่ชอบกินหวาน แต่พี่คิมหันต์ชอบเค็ม หนูเลยอบแยกกัน”
อาร์มยิ้มกว้างขึ้น “คุณใส่ใจดีจังครับ ท่านโชคดีที่ได้คุณ”
เมธาถอนหายใจเบาๆ “หนูไม่แน่ใจค่ะว่าพี่คิมหันต์คิดแบบนั้นไหม พี่เขาเย็นชามาก หนูพยายามเท่าไหร่ ก็เหมือนพี่เขาไม่เปิดใจเต็มที่”
เธอหยุด มองอาร์มด้วยดวงตาที่ดูเศร้า “บางทีหนูอาจไม่ดีพอสำหรับพี่เขา”
อาร์มรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับคุณเมธา ท่านแค่... ไม่ชินกับการมีคนดูแล ท่านเคยอยู่คนเดียวมานาน”
เมธาพยักหน้า “หนูเข้าใจค่ะ แต่หนูกลัว... กลัวว่าพี่เขาจะมีเรื่องหนักใจที่ไม่บอกหนู หนูเห็นพี่เขานั่งในห้องทำงานดึกๆ บ่อยๆ ดูเครียดมาก”
อาร์มเงียบไปชั่วขณะ เขาเริ่มรู้สึกผิดที่เมธาดูจริงใจขนาดนี้
“ท่านมีเรื่องหนักจริงครับ โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจการเงินที่กำลังขยาย ท่านกลัวมีคนทรยศ”
เมธาแกล้งตัวเกร็ง “ทรยศ? ในบ้านนี้มีใครที่พี่คิมหันต์ไม่ไว้ใจเหรอคะ?”
อาร์มส่ายหน้า “ไม่ใช่ในบ้านครับ แต่ข้างนอก มีแก๊งคู่แข่งที่เริ่มขยับ และ... มีข่าวลือว่ามีคนในวงในส่งข้อมูลให้ศัตรู”
เมธามองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง “จริงเหรอคะ? แล้วพี่คิมหันต์รู้ไหม?”
อาร์มพยักหน้า “รู้ครับ แต่ท่านไม่บอกใครมาก ท่านกำลังสืบอยู่ ท่านบอกผมว่ามีคนในตระกูลเก่าที่อาจเกี่ยวข้อง และ... มีแผนจะบุกโกดังลับคืนพรุ่งนี้ เพื่อจัดการแก๊งที่ขโมยเส้นทาง”
เมธาใจเต้นแรง ‘ข้อมูลชิ้นใหญ่!’
เธอแกล้งเป็นห่วง “โอ้ย หนูกลัวจัง พี่คิมหันต์จะอันตรายไหมคะ? พี่อาร์มต้องไปด้วยใช่ไหม?”
อาร์มพยักหน้า “ใช่ครับ ผมไปเฝ้าท่าน”
เมธาจับมือเขาเบาๆ “พี่ต้องระวังตัวด้วยนะคะ หนูเป็นห่วงพี่ทั้งคู่ ถ้ามีอะไร อย่าบอกหนูบ้างเลย หนูอยากช่วย”
อาร์มมองมือเธอ ความอบอุ่นนั้นทำให้เขาเผลอใจ “ครับคุณเมธา ผม... ผมจะบอกคุณถ้ามีอะไร”
เมธายิ้ม “ขอบคุณค่ะพี่อาร์ม พี่คือคนที่หนูไว้ใจที่สุด”
เธอลุกขึ้น กอดเขาเบาๆ แบบกอดเพื่อน “ดูแลตัวเองนะคะ”
อาร์มตัวเกร็ง แต่เขายิ้ม “ครับ”
เมธาเดินกลับเข้าบ้านทันทีที่อาร์มมองไม่เห็น เธอรีบขึ้นชั้นบน หยิบโทรศัพท์ลับส่งข้อความหาวิชัย
“พรุ่งนี้คืน คิมหันต์จะบุกโกดังลับเพื่อจัดการแก๊งคู่แข่ง ส่งคนไปดักได้”
วิชัยตอบกลับเร็ว “ดีมากน้อง พี่จะจัดการให้มันล้มเหลว เขาจะเสียหน้าและสูญเสียใหญ่”
เมธายิ้มเย็น ‘ดีมาก อาร์ม นายทรยศเจ้านายโดยไม่รู้ตัว’
ส่วนอาร์ม หลังเมธาเดินไป เขานั่งนิ่ง คิดถึงคำพูดของเธอ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัว แต่เขาส่ายหน้า ‘ฉันแค่บอกเพื่อให้เธอสบายใจ ท่านคงไม่ว่า’
เย็นนั้น คิมหันต์กลับบ้าน เมธาต้อนรับเหมือนเคย ทำอาหารพิเศษและนวดไหล่ให้เขา
“พี่เหนื่อยไหมคะวันนี้?” เธอถามเบาๆ
คิมหันต์นั่งนิ่ง ปล่อยให้เธอนวด “เหนื่อยนิดหน่อย พรุ่งนี้มีเรื่องใหญ่”
เมธาแกล้งถาม “เรื่องอะไรคะ? บอกหนูได้ไหม?”
คิมหันต์ส่ายหน้า “เรื่องงาน ไม่ต้องห่วง”
เมธายิ้ม “ค่ะ หนูเชื่อพี่”
แต่ในใจเธอ ‘พรุ่งนี้แหละ นายจะเจอศึกหนัก’
คืนนั้น อาร์มได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องคนหนึ่ง “พี่อาร์มครับ มีรถแปลกๆ วนรอบบ้านอีกแล้ว”
อาร์มรายงานคิมหันต์ทันที แต่คิมหันต์แกล้งทำเป็นไม่สนใจมาก “คงแก๊งเล็กๆ สืบต่อไป”
จริงๆ แล้วคิมหันต์รู้ทุกอย่างจากกล้องวงจรปิดและรายงานลับ เขารู้ว่าเมธาส่งข้อมูล และเขาจงใจให้ข้อมูลผิดๆ กับอาร์มเพื่อทดสอบ
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ อาร์มเปิดเผยข้อมูลจริงโดยไม่รู้ตัว
เช้าวันถัดมา คิมหันต์เตรียมตัวบุกโกดังลับตามแผน เขาพาอาร์มและลูกน้องไปหลายคน
แต่เมื่อถึงโกดัง กลับพบว่าศัตรูเตรียมตัวรออยู่เต็มที่ มีการดักซุ่มและอาวุธหนัก
การปะทะเกิดขึ้นอย่างรุนแรง ลูกน้องของคิมหันต์บาดเจ็บหลายคน โกดังถูกเผา อาร์มถูกยิงที่แขน
คิมหันต์จัดการศัตรูได้ แต่สูญเสียใหญ่ เขารู้ทันทีว่ามีการรั่วไหล
กลับถึงบ้านดึกดื่น คิมหันต์บาดเจ็บเล็กน้อย เมธารีบวิ่งออกมาต้อนรับ น้ำตาไหลจริงๆ เมื่อเห็นเขาเปื้อนเลือด
“พี่เป็นอะไรคะ! โอ้ย หนูกลัวจะตาย”
เธอพาเขานั่ง ล้างแผล พันผ้าให้ด้วยมือสั่น
คิมหันต์มองเธอ ‘น้ำตาจริง หรือแสดง?’
“ไม่เป็นไร แค่นิดหน่อย”
เมธากอดเขาแน่น “ทำไมพี่ไม่บอกหนู พี่ไปไหนมา ทำไมถึงบาดเจ็บ?”
คิมหันต์จ้องเธอ “มีคนทรยศ ส่งข้อมูลให้ศัตรู”
เมธาตัวเกร็ง “ใครคะ?”
คิมหันต์ยังไม่ตอบ “ผมจะหาให้เจอ”
ในใจเขา ‘อาร์ม หรือเธอ?’
วันต่อมา คิมหันต์เรียกอาร์มมาสอบถาม อาร์มสารภาพว่าเล่าเรื่องโกดังให้เมธาฟัง เพราะเธอเป็นห่วง
คิมหันต์โกรธ แต่ไม่แสดงออก เขารู้ว่าอาร์มถูกชักจูง
“ครั้งนี้ยกโทษ แต่ต่อไป อย่าพูดอะไรกับใคร แม้แต่เมธา”
อาร์มพยักหน้า รู้สึกผิดมาก
คิมหันต์เริ่มสงสัยเมธาหนักขึ้น เขาเรียกลุงชัยมา
“เธอคือคนรั่วข้อมูลแน่ ฉันจะวางกับดักให้เธอ”
ลุงชัยพยักหน้า “ครับท่าน แต่ท่านดู... เริ่มห่วงเธอแล้วสินะ”
คิมหันต์นิ่ง “ไม่ใช่ ฉันแค่ไม่อยากเสียเปรียบ”
แต่ในใจเขา ความสับสนเพิ่มขึ้น เพราะภาพเมธาที่ร้องไห้ดูแลเขาเมื่อคืน มันดูจริงใจเกินไป
เมธา ในห้องตัวเอง หลังส่งข้อมูลเพิ่มให้วิชัย เธอยิ้ม ‘การทรยศครั้งแรก สำเร็จ เขาเริ่มเสียสมดุล’
แต่เมื่อคิดถึงคิมหันต์ที่บาดเจ็บ ความรู้สึกผิดเล็กๆ ก่อตัวในใจเธอ
‘ไม่ เธอคือศัตรู อย่าอ่อนแอ’
การทรยศครั้งแรกผ่านอาร์ม ทำให้ความสัมพันธ์เริ่มร้าว
และคิมหันต์กำลังเตรียมตอบโต้
- Writer
