ตอนที่ 13: กับดักของคิมหันต์
1135 Words
หลังจากที่เมธาพบหลักฐานเก่าในห้องทำงานของคิมหันต์ ความสงบในคฤหาสน์เทวัญกลับกลายเป็นความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ เมธาเริ่มเงียบกว่าปกติ เธอยังคงทำอาหารและดูแลคิมหันต์ตามกิจวัตร แต่รอยยิ้มของเธอไม่สดใสเหมือนเดิม ดวงตาคู่สวยมักแดงก่ำราวกับนอนไม่หลับ เธอคิดถึงหลักฐานที่พบซ้ำๆ ในหัว – ว่าวิชัยอาจเป็นคนทรยศพ่อ และคิมหันต์ไม่ได้มีส่วนสังหารพ่อเธออย่างที่เธอเชื่อมาตลอด
ความแค้นที่เคยร้อนรุ่มในใจเธอเริ่มเย็นลง กลายเป็นความสับสนและความรู้สึกผิด เธอเริ่มมองคิมหันต์ในแง่มุมใหม่ – ผู้ชายที่สูญเสียแม่เพราะพ่อเธอ แต่เขาไม่เคยแก้แค้นเธอตรงๆ เขาให้โอกาสเธอเข้าใกล้ แม้จะรู้ว่าเธออาจเป็นศัตรู
ส่วนคิมหันต์ เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเมธา เขารู้ว่าเธอเจอหลักฐานที่เขาจงใจวางไว้ และตอนนี้เธอกำลังแตกสลายจากภายใน เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้ว – เวลาที่จะวางกับดักเพื่อจับให้เธอเผยตัวตนที่แท้จริง และยุติเกมนี้เสียที
เขาจะไม่ฆ่าเธอ เขาแค่ต้องการให้เธอสารภาพ และจากนั้น... เขายังไม่แน่ใจ แต่ความแค้นต่อตระกูลวาริชยังฝังลึก
วันหนึ่ง คิมหันต์แกล้งบอกเมธาว่าจะออกไปประชุมสำคัญนอกเมืองสองวัน เขาจงใจพูดดังๆ ต่อหน้าอาร์มและลุงชัย เพื่อให้เมธาได้ยิน
“พรุ่งนี้ผมไปต่างจังหวัด มีเรื่องใหญ่เรื่องการเงิน ต้องเจรจาเข้าถือหุ้นบริษัทใหญ่คืนพรุ่งนี้ เอกสารสำคัญผมวางไว้ในห้องทำงาน ลุงชัยเฝ้าบ้านให้ดี”
เมธาที่กำลังเสิร์ฟอาหาร หยุดช้อนส้อมเล็กน้อย เธอแกล้งยิ้ม “พี่ไปนานเลยเหรอคะ? หนูจะคิดถึง”
คิมหันต์มองเธอ “สองวัน คุณอยู่บ้านเงียบๆ นะ”
เมธาพยักหน้า “ค่ะ หนูจะรอพี่”
แต่ในใจเธอ ‘โอกาสอีกแล้ว ถ้าได้เอกสารการเงินชิ้นใหญ่ ฉันอาจใช้มันทำลายเขาได้ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไปมากกว่านี้’
คืนนั้น เมธานอนไม่หลับ เธอรอให้บ้านเงียบสนิท แล้วส่งข้อความหาวิชัย “คิมหันต์ไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้ ฉันจะหาเอกสารสำคัญมาให้”
วิชัยตอบ “ดีมาก อย่าพลาดล่ะน้อง ถ้าได้ข้อมูลนั้น เราจะโจมตีเขาเต็มที่”
เมธาปิดโทรศัพท์ ความรู้สึกผิดพลุ่งพล่าน ‘ถ้าวิชัยทรยศจริง ฉันกำลังช่วยคนผิดอยู่หรือเปล่า?’
แต่เธอส่ายหน้า ‘ต้องหาหลักฐานยืนยันก่อน’
วันถัดมา คิมหันต์ออกจากบ้านแต่เช้า แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ไปไกล เขาแกล้งขับรถออกไป แล้ววนกลับมาจอดในโรงรถลับด้านหลังบ้าน เขาสั่งลุงชัยและอาร์มให้ทำเหมือนปกติ แต่เพิ่มกล้องและไมค์ลับในห้องทำงาน
เขานั่งรอในห้องลับติดกับห้องทำงาน มองจอ монитор ที่แสดงภาพชัดเจน
“มาเถอะ คุณเมธา เผยตัวตนซะที” เขาพึมพำกับตัวเอง
เมธารอจนบ่าย เธอแกล้งบอกลุงชัยว่าปวดหัว ขอพักผ่อน แล้วแอบลงมาที่ห้องทำงาน ประตูไม่ได้ล็อกเหมือนเคย เธอเปิดเข้าไป ค้นหาเอกสารที่คิมหันต์พูดถึง
เธอพบแฟ้มหนาบนโต๊ะ มีป้ายเขียนว่า “แผนเข้าถือหุ้นบริษัทเงินทุน X – ลับสุด”
เมธาเปิดดู หัวใจเต้นแรง ภายในมีรายละเอียดแผนฟอกเงินขนาดใหญ่ ชื่อพันธมิตร และวันที่เจรจาคืนนี้
‘นี่ไง ข้อมูลที่ทำลายเขาได้!’
เธอหยิบโทรศัพท์ลับออกมา ถ่ายเอกสารอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเธอสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ – เอกสารบางหน้าเขียนด้วยลายมือที่ดูเหมือนเพิ่งเขียน และมีข้อความเล็กๆ ที่มุมหน้า: “สำหรับเมธา”
เมธาตัวเกร็ง ‘กับดัก!’
เธอรีบปิดแฟ้ม แต่สายเกินไป ประตูห้องทำงานเปิดออก คิมหันต์ยืนพิงกรอบประตู ดวงตาเย็นเยียบจ้องเธอ
“เจอที่ต้องการหรือยัง คุณเมธา?”
เมธาหันขวับ ใบหน้าซีดเผือด โทรศัพท์ในมือสั่น
“พี่... พี่ไม่ได้ไปต่างจังหวัดเหรอคะ?”
คิมหันต์เดินเข้ามาช้าๆ ปิดประตูเบาๆ “ผมไม่ได้ไป ผมรอคุณมานานแล้ว”
เขายื่นมือ “โทรศัพท์เครื่องนั้น ให้ผมหน่อย”
เมธาถอยหลัง จนหลังชนโต๊ะ “พี่หมายความว่ายังไงคะ? หนูแค่... แค่มาหาเอกสารที่พี่บอกวางไว้”
คิมหันต์ยิ้มเย็น “อย่าโกหกอีกเลย ผมรู้มาตั้งนานว่าคุณแฝงตัวมา คุณใช้เสน่ห์ ลดกำแพงผม ชักจูงอาร์ม ส่งข้อมูลให้ตระกูลวาริช”
เมธาน้ำตาคลอ “พี่รู้... รู้มาตลอด?”
คิมหันต์พยักหน้า “ใช่ ผมวางกับดักให้คุณหลายครั้ง คุณตกทุกครั้ง ยกเว้นครั้งนี้ที่คุณเกือบรอด เพราะคุณเริ่มสงสัยตระกูลตัวเองแล้วใช่ไหม?”
เมธานั่งลงกับพื้น น้ำตาไหล “หนู... หนูเจอหลักฐานในห้องนี้ ว่าพ่อหนูถูกวิชัยทรยศ และพ่อหนูทำลายแม่พี่ หนูขอโทษค่ะ หนูเข้าใจผิดมาตลอด หนูคิดว่าพี่ฆ่าพ่อหนู”
คิมหันต์นั่งยองลงข้างๆ เธอ มองหน้าเธอใกล้ๆ “ผมไม่ได้ฆ่าพ่อคุณ ผมแค่ส่งข้อมูลให้ตำรวจเพื่อทำลายเขา เพราะเขาทำลายแม่ผม แต่การตายของเขา ผมเพิ่งรู้ทีหลังว่ามีคนอื่นลงมือ”
เมธากอดเข่า ร้องไห้ “หนูโง่จริงๆ หนูแฝงตัวมาเพื่อทำลายพี่ แต่ยิ่งอยู่ด้วย หนูยิ่ง... ยิ่งรักพี่จริงๆ คืนฝนตกนั้น หนูไม่ได้แสดง”
คิมหันต์นิ่งไปชั่วขณะ ความแค้นในใจเขาสั่นคลอนเมื่อเห็นน้ำตาเธอ
“คุณรักผมจริงๆ เหรอ? หรือแค่พูดเพื่อรอด?”
เมธามองขึ้นมา ดวงตาเปี่ยมน้ำตา “จริงค่ะ หนูสับสนมาก หนูอยากแก้แค้น แต่ยิ่งใกล้พี่ หนูยิ่งไม่อยากทำร้ายพี่”
คิมหันต์จับคางเธอให้มองหน้า “แล้ววิชัยล่ะ? คุณยังส่งข้อมูลให้เขาอยู่”
เมธาส่ายหน้า “หนูจะหยุด หนูจะช่วยพี่จับวิชัย ถ้าเขาทรยศพ่อหนูจริง”
คิมหันต์ปล่อยเธอ ลุกขึ้น “ผมไม่เชื่อคุณง่ายๆ คุณเกือบตกกับดักผม แต่คุณรอดมาได้เพราะคุณสารภาพก่อน ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย พิสูจน์ตัวเองซะ”
เมธาเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นกอดเขา “ขอบคุณค่ะพี่ หนูจะพิสูจน์ หนูจะไม่ทรยศพี่อีก”
คิมหันต์กอดตอบเบาๆ แต่ในใจยังเย็นเฉียบ ‘ฉันจะเชื่อเธอจริงๆ หรือยังไม่รู้ แต่เกมนี้ยังไม่จบ’
เขาพาเธอออกจากห้องทำงาน เมธาเดินตามด้วยขาที่สั่น
เธอเกือบตกกับดักของคิมหันต์ แต่รอดมาได้แบบหวุดหวิด เพราะความรู้สึกจริงที่เริ่มก่อตัวในใจทั้งคู่
แต่ความเชื่อใจยังไม่กลับมาเต็มที่ และวิชัยกำลังจะมาเยี่ยมในวันพรุ่งนี้
กับดักครั้งนี้ ทำให้ทั้งคู่เผชิญหน้ากันครั้งแรกอย่างแท้จริง
และจุดเปลี่ยนที่แท้กำลังมา
- Writer
