ตอนที่ 14: ความใกล้ชิดที่อันตราย
1125 Words
หลังเหตุการณ์ในห้องทำงานที่คิมหันต์เปิดโปงเมธา บรรยากาศในคฤหาสน์เทวัญเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่ความสงบสุขแบบเดิม แต่เป็นความตึงเครียดที่แฝงด้วยความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นทุกวัน คิมหันต์ไม่ได้ไล่เมธาออก หรือทำร้ายเธออย่างที่เธอกลัว เขาให้โอกาสเธออย่างที่พูด
– โอกาสสุดท้ายที่จะพิสูจน์ตัวเอง
แต่เขาไม่ได้ไว้ใจเธอเต็มร้อย เขายังคงล็อกห้องทำงานแน่นหนา สั่งลูกน้องเฝ้าระวังมากขึ้น และมองเธอด้วยสายตาที่เย็นเฉียบแต่แฝงความสับสน ส่วนเมธา เธอหยุดส่งข้อมูลให้วิชัยทันที เธอรู้สึกผิดและสับสนกับตัวเองมากขึ้นทุกวัน ความแค้นที่เคยมีต่อคิมหันต์ค่อยๆ กลายเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่า
– ความรักที่แท้จริงผสมกับความกลัวว่าจะเสียเขาไป
ทั้งคู่เริ่มอยู่ด้วยกันมากขึ้น คิมหันต์ไม่ได้ออกไปประชุมบ่อยเหมือนเดิม เขาใช้เวลาอยู่บ้านเพื่อ “เฝ้าดู” เธอ แต่จริงๆ แล้วมันกลายเป็นการอยู่ใกล้ชิดโดยไม่ตั้งใจ
เช้าวันหนึ่ง เมธาตื่นแต่เช้า ลงมาทำอาหารเช้าเหมือนเคย แต่คราวนี้เธอทำด้วยความตั้งใจมากกว่าเดิม
– ข้าวต้มปลาและผลไม้สดที่เธอรู้ว่าคิมหันต์ชอบ
คิมหันต์ลงมานั่งที่โต๊ะ มองเธอเงียบๆ
“พี่คะ กินเยอะๆ นะคะ หนู... หนูอยากให้พี่มีแรง”
เมธาพูดเบาๆ วางจานให้เขา
คิมหันต์จับมือเธอเบาๆ ก่อนที่เธอจะถอย “คุณไม่ต้องทำอะไรเพื่อเอาใจผมอีกหรอก ผมรู้หมดแล้ว”
เมธามองเขา น้ำตาคลอ “หนูไม่ได้เอาใจค่ะ หนูทำเพราะอยากทำจริงๆ หนู... หนูกลัวพี่จะไม่ให้อภัยหนู”
คิมหันต์ปล่อยมือเธอ “ผมยังไม่ให้อภัยเต็มที่ แต่ผมให้โอกาสคุณ พิสูจน์ต่อไป”
เมธาพยักหน้า ก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ แต่ในใจเธอ ‘ฉันจะพิสูจน์ให้พี่เห็น ว่าฉันรักพี่จริง’
ระหว่างวัน คิมหันต์นั่งทำงานในห้องนั่งเล่นแทนห้องทำงาน เพื่อให้เมธาเห็นว่าเขาไม่ได้ปิดกั้นเธอเต็มที่ เมธาเดินมาหาเขาบ่อยๆ เอาน้ำหรือขนมมาให้ คอยนั่งข้างๆ อ่านหนังสือเงียบๆ
บ่ายนั้น เมธาเดินมานั่งข้างคิมหันต์ที่โซฟา เธอวางหัวพิงไหล่เขาเบาๆ “พี่เหนื่อยไหมคะ? หนูขอนวดไหล่ให้”
คิมหันต์นิ่งไปชั่วขณะ แต่เขาพยักหน้า “ได้”
เมธานั่งข้างหลัง นวดไหล่และคอให้เขาอย่างเบามือ สัมผัสนั้นอบอุ่นและนุ่มนวล คิมหันต์หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ความเมื่อยล้าคลายลง
“พี่คะ... หนูขอโทษจริงๆ นะคะ ที่ทำร้ายพี่ทางอ้อม หนูไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำไปเพื่ออะไร” เมธาพูดเบาๆ ลมหายใจรดต้นคอเขา
คิมหันต์เปิดตา “คุณทำเพราะแค้นพ่อผม ที่ทำลายแม่ผม”
เมธาหยุดนวด “ค่ะ แต่ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าพ่อหนูผิด หนู... หนูอยากชดใช้”
เธอเอื้อมมากอดเขาจากด้านหลัง โอบคอเขาแน่น “หนูอยากอยู่กับพี่แบบนี้ตลอดไป”
คิมหันต์จับมือเธอที่โอบคอเขา ความรู้สึกอุ่นๆ พลุ่งพล่านในอก เขาหันมามองหน้าเธอใกล้ๆ ดวงตาคู่สวยที่เปี่ยมน้ำตาและความจริงใจ
เขาค่อยๆ ดึงเธอมาด้านหน้า ให้เธอนั่งตักเขา เมธาตัวเกร็ง แต่เธอไม่ถอย
“คุณพูดจริงเหรอ?” เขาถามเสียงต่ำ มือลูบแก้มเธอเบาๆ
เมธาพยักหน้า “จริงค่ะ หนูรักพี่”
คิมหันต์จ้องตาเธอนาน ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ ริมฝีปากเขาแตะริมฝีปากเธอเบาๆ จูบแรกที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์
เมธาตอบสนอง กอดคอเขาแน่น จูบนั้นลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ความปรารถนาที่อัดอั้นมานานปะทุออกมา
คิมหันต์อุ้มเธอขึ้นไปที่ห้องนอนหลัก ห้องที่เขาเคยอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้มีเธอเข้ามา
ทั้งคู่นอนลงบนเตียง สัมผัสกายกันมากขึ้น มือของคิมหันต์ลูบไล้แผ่นหลังเธอผ่านเสื้อบาง เมธาเปลื้องเสื้อเขา สัมผัสกล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่เคยเห็นแต่ไกล
“พี่... หนูกลัว” เธอพูดเบาๆ แต่ไม่ใช่กลัวเขา กลัวว่าความใกล้ชิดนี้จะเป็นแค่ชั่วคราว
คิมหันต์จูบหน้าผากเธอ “ผมก็กลัว คุณอาจทรยศผมอีก”
แต่เขาหยุดไม่ได้ ความปรารถนาที่มีต่อเธอมานาน – ตั้งแต่คืนฝนตก – ปะทุออกมา เขาจูบเธอแน่น ลูบไล้ร่างกายบอบบางที่สั่นเทา
เมธาตอบสนองทุกสัมผัส เธอให้ตัวเขาเต็มที่ ความรักที่แท้จริงทำให้เธอไม่กลัวอีกต่อไป
คืนนั้น ทั้งคู่ใกล้ชิดกันอย่างสมบูรณ์ ท่ามกลางความตึงเครียดทางอารมณ์ที่สูงลิ่ว ความรักผสมความแค้น ความเชื่อใจที่ยังไม่เต็มร้อย แต่ความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธ
เช้าวันถัดมา เมธาตื่นขึ้นในอ้อมกอดของคิมหันต์ เธอยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าหลับของเขา มือลูบแก้มเขาเบาๆ
คิมหันต์ตื่นตามมา มองเธอใกล้ๆ “เมื่อคืน... คุณไม่เสียใจใช่ไหม?”
เมธาส่ายหน้า “ไม่ค่ะ หนูมีความสุขมาก หนู... หนูเป็นของพี่แล้ว”
คิมหันต์กอดเธอแน่น “ผมก็เช่นกัน แต่ผมยังไม่ไว้ใจคุณเต็มที่”
เมธาพยักหน้า “หนูรู้ค่ะ หนูจะพิสูจน์ต่อไป”
วันนั้น วิชัยโทรมาบอกว่าจะมาเยี่ยมตามที่นัด เมธาบอกคิมหันต์ทันที
“พี่วิชัยจะมาเยี่ยมหนูวันนี้ค่ะ”
คิมหันต์พยักหน้า “ดี ผมจะได้เจอเขา พิสูจน์ตัวเองซะ ช่วยผมจับเขาถ้าเขาทรยศจริง”
เมธาพยักหน้า “ค่ะ หนูจะช่วยพี่”
แต่ในใจเธอ ‘ถ้าวิชัยทรยศจริง ฉันจะทำยังไง?’
เย็นนั้น วิชัยมาถึง เขายิ้มกว้าง กอดเมธา “น้องสบายดีไหม? พี่คิดถึง”
เมธายิ้มฝืน “ดีค่ะพี่”
คิมหันต์ยืนรอ มองวิชัยเย็นเฉียบ “ยินดีต้อนรับ”
วิชัยมองคิมหันต์ “ขอบคุณที่ดูแลน้องเมธา”
ระหว่างคุย เมธาแอบสังเกตวิชัย เขาถามเรื่องธุรกิจของคิมหันต์อย่างเนียนๆ และดูตื่นเต้นเมื่อเมธาบอกว่าได้ข้อมูลบางอย่าง (เธอโกหกเพื่อทดสอบ)
คิมหันต์เห็นทุกอย่าง เขารู้สึกได้ว่าวิชัยกำลังสืบ
หลังวิชัยไป เมธากอดคิมหันต์ “พี่คะ หนูว่าพี่วิชัยน่าสงสัยจริงๆ เขาถามเรื่องธุรกิจพี่เยอะมาก”
คิมหันต์จูบเธอ “ดีที่คุณบอกผม คุณพิสูจน์ตัวเองแล้วรอบหนึ่ง”
เมธายิ้ม แต่ในใจยังสับสน
คืนนั้น ทั้งคู่นอนกอดกันอีกครั้ง สัมผัสกายมากขึ้น ความใกล้ชิดที่อันตรายเพราะยังมีความไม่เชื่อใจแฝงอยู่
คิมหันต์ลูบผมเธอ “คุณทำให้ผมสับสนจริงๆ”
เมธาจูบเขา “หนูก็เช่นกันค่ะ แต่หนูรักพี่จริงๆ”
ความใกล้ชิดเพิ่มขึ้นทุกวัน แต่ความอันตรายจากความลับที่ยังไม่เปิดเผยหมด กำลังรอวันปะทุ
- Writer
