ตอนที่ 18: บาดแผลและการดูแล
877 Words
หลังการปะทะที่โกดังสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะที่แลกมาด้วยเลือดและความสูญเสีย คิมหันต์พาเมธากลับบ้านทันที รถลิมูซีนวิ่งฝ่าความมืดของค่ำคืน เมธานั่งพิงอกเขา แขนข้างหนึ่งที่บาดเจ็บถูกพันผ้าเบื้องต้นด้วยเสื้อที่คิมหันต์ฉีกให้ เลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่เธอยังยิ้มได้
“พี่... หนูไม่เป็นไรจริงๆ นะคะ แค่เฉี่ยว” เธอพูดเสียงอ่อน แต่ตาแดงก่ำจากน้ำตาและควันปืน
คิมหันต์กอดเธอแน่น มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอเบาๆ “คุณบ้าไปแล้ว ทำไมต้องผลักผม คุณอาจตายได้”
เมธายกมือขึ้นลูบแก้มเขา “เพราะหนูรักพี่ค่ะ หนูไม่อยากเห็นพี่เจ็บมากกว่าที่หนูเจ็บเอง”
คิมหันต์จูบหน้าผากเธอ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ผมก็เช่นกัน อย่าทำผมกลัวแบบนี้อีก”
เมื่อถึงบ้าน ลุงชัยและคนใช้รีบวิ่งออกมาต้อนรับ อาร์มที่บาดเจ็บเบาๆ เช่นกัน ยืนรอด้วยใบหน้าเป็นห่วง
“คุณเมธาเป็นยังไงบ้างครับ?” ลุงชัยถาม
เมธายิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะลุง แค่แผลเล็กๆ”
คิมหันต์อุ้มเธอขึ้นบันไดตรงไปห้องนอนหลัก ไม่สนเสียงทักทายจากคนอื่น เขาวางเธอลงบนเตียงเบาๆ แล้วเรียกคนใช้เอากล่องปฐมพยาบาลมา
“พี่ทำเองได้ค่ะ” เมธาพูด แต่คิมหันต์ส่ายหน้า
“นั่งนิ่งๆ ผมจะดูแลเอง”
เขาค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมที่เปื้อนเลือดของเธอออก เผยแผลเฉี่ยวที่แขนขวา รอยแดงยาวและเลือดไหลซึม เมธากัดริมฝีปากเมื่อเขาใช้แอลกอฮอล์เช็ดแผล
“เจ็บไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม มือเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมธาส่ายหน้า “ไม่เจ็บค่ะ มีพี่ดูแล หนูรู้สึกดี”
คิมหันต์เช็ดแผลอย่างทะนุถนอม ทายา แล้วพันผ้าพันแผลใหม่แน่นแต่ไม่แน่นเกินไป เขาจูบที่ผ้าพันแผลเบาๆ “เสร็จแล้ว พักผ่อนซะ”
แต่เมธาดึงแขนเขาไว้ “พี่ก็บาดเจ็บนะคะ ที่ไหล่ มีเลือดซึม”
คิมหันต์มองตัวเอง เพิ่งสังเกตว่ามีรอยเฉี่ยวจากกระสุนเช่นกัน “ไม่เป็นไร”
เมธาลุกขึ้นนั่ง แม้แผลจะทำให้เธอขยับช้า “หนูจะดูแลพี่บ้าง”
เธอค่อยๆ ถอดเสื้อเขาออก เผยรอยแผลที่ไหล่ซ้าย เลือดแห้งกรัง เธอใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดเบาๆ มือสั่นเล็กน้อย
“พี่เจ็บตรงนี้เพราะปกป้องหนูใช่ไหมคะ?” เธอถาม น้ำตาคลอ
คิมหันต์จับมือเธอ “ใช่ และผมยอมเจ็บอีกกี่ครั้งก็ได้ ถ้าเพื่อคุณ”
เมธาจูบที่รอยแผลเบาๆ หลายครั้ง “หนูขอโทษที่ทำให้พี่ต้องเสี่ยง ต่อไปนี้หนูจะไม่ผลักดันตัวเองแบบนั้นอีก”
เธอทายา พันผ้าให้เขา แล้วกอดเขาแน่น พิงอกกว้างที่อุ่นร้อน
คิมหันต์กอดตอบ ลูบผมเธอ “คุณไม่ต้องขอโทษ คุณทำให้ผมรู้ว่าผมมีอะไรให้ปกป้องมากกว่าอำนาจและธุรกิจ”
ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบๆ นาน เมธาเอียงหน้ามองเขา “พี่คะ... คืนนี้หนูอยากอยู่กับพี่แบบใกล้ชิด หนูกลัวว่าถ้าไม่กอดพี่ ทุกอย่างจะเป็นแค่ฝัน”
คิมหันต์ยิ้ม จูบเธอช้าๆ “ไม่ใช่ฝัน คุณเป็นภรรยาผมจริงๆ”
เขาอุ้มเธอลงนอนบนเตียง ค่อยๆ จูบไล้จากหน้าผากลงไปที่ริมฝีปาก ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความรัก มือลูบไล้ร่างกายเธออย่างอ่อนโยน ระวังไม่โดนแผล
เมธาตอบสนอง กอดคอเขาแน่น มือลูบแผ่นหลังเขา “พี่... ช้าๆ นะคะ หนูเจ็บแผลนิดหน่อย”
คิมหันต์หยุดจูบ คิดจะหยุด แต่เมธาดึงเขาไว้ “แต่หนูอยากค่ะ หนูอยากรู้สึกว่าพี่ยังอยู่กับหนู”
เขายิ้ม จูบเธอต่ออย่างทะนุถนอม ถอดเสื้อผ้าเธอช้าๆ เผยร่างกายที่บอบบางแต่เต็มไปด้วยรอยแผลใหม่ เขาจูบทุกส่วนอย่างเบา หลีกเลี่ยงแผล เมธาครางเบาๆ เมื่อเขาจูบลงที่หน้าอกและท้อง
“พี่... หนูรักพี่มาก” เธอพูด หายใจหอบ
คิมหันต์เข้าสู่ร่างกายเธอช้าๆ อ่อนโยนที่สุด ขยับเบาๆ เพื่อไม่ให้เธอเจ็บจากแผล ทั้งคู่เคลื่อนไหวสอดคล้องกันอย่างช้าๆ เต็มไปด้วยความรักมากกว่าปรารถนา จูบกันไม่หยุด มือกอดกันแน่น
จุดสูงสุดมาถึงอย่างนุ่มนวล ทั้งคู่ตัวสั่นในอ้อมกอด คิมหันต์ครางชื่อเธอ กอดแน่นราวกับกลัวเธอหายไป
หลังจากนั้น ทั้งคู่นอนกอดกัน คิมหันต์ลูบแผลเธอ “พรุ่งนี้ไปหาหมอ อย่าให้ติดเชื้อ”
เมธาพยักหน้า พิงอกเขา “ค่ะ แต่คืนนี้หนูอยากนอนแบบนี้”
คิมหันต์จูบผมเธอ “ผมก็เช่นกัน”
เช้าวันถัดมา เมธาตื่นมาทำอาหารเช้าให้คิมหันต์แม้แผลจะยังเจ็บ เธอยืนยันที่จะดูแลเขา คิมหันต์ยิ้ม มองเธอด้วยความรัก
“คุณทำให้ผมอยากกลับบ้านเร็วทุกวัน”
เมธายิ้ม “หนูก็รอพี่ทุกวันค่ะ”
แต่ระหว่างวัน คิมหันต์ได้รับข้อมูลจากลูกน้องเกี่ยวกับวิชัย – เขามีส่วนสนับสนุนแก๊งเสือดำจริงๆ
คิมหันต์บอกเมธา “พรุ่งนี้ เราจะเผชิญหน้ากับวิชัย คุณพร้อมไหม?”
เมธาพยักหน้า กอดเขา “พร้อมค่ะ ตราบใดที่พี่อยู่ข้างหนู”
บาดแผลจากคืนนั้น ไม่ใช่แค่บนร่างกาย แต่ทำให้ความรักของทั้งคู่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
ความอบอุ่นที่เคยปลอม กลายเป็นจริงโดยสิ้นเชิง
- Writer
