ตอนที่ 10: คืนฝนตก
1151 Words
ฤดูฝนมาเยือนกรุงเทพฯ อย่างกะทันหัน คืนนี้ฟ้าครึ้มตั้งแต่เย็น อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว ลมพัดแรงจนต้นไม้ในสวนหน้าคฤหาสน์เทวัญสั่นไหว เมธานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง อ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่หยิบมาจากห้องสมุดของคิมหันต์ เธอสวมเสื้อกันหนาวตัวบางสีครีม ผมปล่อยสลวยลงมาปิดไหล่บางส่วน
บ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมและเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายเบาๆ
คิมหันต์กลับบ้านช้ากว่าปกติอีกครั้ง วันนี้เขามีประชุมลับกับพันธมิตรใต้ดินเรื่องการขยายเส้นทางขนส่งสินค้าใหม่ เขาเปิดประตูเข้ามาพร้อมกลิ่นฝนที่ติดตัว เสื้อสูทเปียกชุ่มที่ไหล่
เมธาลุกขึ้นทันที วางหนังสือลง เดินตรงไปหาเขา
“พี่กลับมาแล้วค่ะ ฝนตกหนักจัง พี่เปียกหมดเลย”
เธอรับเสื้อสูทที่เขาถอด ไปแขวนให้ แล้วรีบเอผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้เขาเบาๆ
คิมหันต์ยืนนิ่ง ปล่อยให้เธอทำ “ไม่เป็นไร แค่นิดหน่อย”
แต่เมธาไม่ฟัง เธอเช็ดผมเขาเบาๆ มือบางสัมผัสหนังศีรษะเขา “พี่ไปอาบน้ำอุ่นก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูทำช็อกโกแลตร้อนให้”
คิมหันต์มองเธอ “คุณไม่ต้องทำอะไรขนาดนี้ก็ได้”
เมธายิ้มอ่อนโยน “หนูอยากทำค่ะ หนูชอบดูแลพี่”
คิมหันต์ถอนหายใจเบาๆ เดินขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำ เมธาเดินเข้าครัว ต้มนมทำช็อกโกแลตร้อนสองแก้ว หอมกรุ่นไปทั่วบ้าน
เมื่อคิมหันต์ลงมาในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์มสบายๆ เขาเห็นเมธานั่งรอที่โซฟา ถือแก้วสองใบ
“มานั่งสิคะพี่ ฝนตกหนักมากเลย”
คิมหันต์นั่งลงข้างๆ รับแก้วช็อกโกแลตร้อน จิบช้าๆ รสชาติหวานกำลังดี อุ่นท้อง
“อร่อย” เขาพูดสั้น
เมธายิ้มกว้าง “ดีใจค่ะ หนูทำสูตรพิเศษ”
ทั้งคู่นั่งเงียบฟังเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ลมพัดแรงจนหน้าต่างสั่น ฟ้าแลบแปลบบ่อยครั้งตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังสนั่น
เมธาตัวเกร็งเล็กน้อย เธอขยับเข้าใกล้คิมหันต์โดยไม่รู้ตัว
“หนูกลัวฟ้าร้องค่ะ ตั้งแต่เด็กๆ” เธอพูดเบาๆ
คิมหันต์มองเธอ “กลัวเหรอ?”
เมธาพยักหน้า “ค่ะ เวลาเสียงดังๆ หนูจะนึกถึงคืนที่พ่อหนู... ตาย”
เธอหยุด น้ำตาคลอเบ้า “คืนนั้นฝนตกหนักเหมือนกัน หนูได้ข่าวจากตำรวจตอนดึก หนูขับรถไปสถานีตำรวจคนเดียว ท่ามกลางฝนตกหนัก หนู... หนูเห็นศพพ่อครั้งสุดท้าย”
น้ำตาไหลอาบแก้มเมธา เธอเช็ดด้วยหลังมือ แต่หยุดไม่ได้
คิมหันต์นั่งนิ่ง มองเธอ ความเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอดูจริงใจมากจนเขาเริ่มสับสน
“ไม่ต้องคิดมาก” เขาพูดเสียงต่ำ วางแขนโอบไหล่เธอเบาๆ
เมธาพิงอกเขา น้ำตาไหลไม่หยุด “หนูคิดถึงพ่อทุกวันค่ะ พี่ช่วยหนูหาความจริงได้ยังคะ? หนู... หนูอยากรู้ว่ามีใครทรยศพ่อจริงๆ”
คิมหันต์กอดเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย “ผมกำลังสืบอยู่ มีเบาะแสใหม่ ดูเหมือนคนที่ทรยศพ่อคุณอาจเป็นคนใกล้ชิดมาก”
เมธาหันมามองเขา น้ำตายังคลอ “ใครคะ?”
คิมหันต์ลังเล เขาจงใจให้ข้อมูลหลอกเพื่อทดสอบเธอ “วิชัย... เขาได้ประโยชน์มากที่สุด และมีหลักฐานว่าช่วงนั้นเขาเคยติดต่อกับตำรวจลับๆ”
เมธาตัวเกร็ง “พี่วิชัย? ไม่มีทางค่ะ พี่เขาเหมือนพี่ชายหนู ท่านพ่อไว้ใจเขามาก”
แต่ในใจเธอเริ่มสงสัย ‘หรือจริง? ถ้าพี่วิชัยทรยศ...’
เธอกอดคิมหันต์แน่น “หนูกลัวค่ะ ถ้าคนใกล้ชิดทรยศ มันเจ็บปวดมาก”
ฟ้าร้องดังอีกครั้ง เมธาตัวสั่น คิมหันต์กอดเธอแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ
“ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ที่นี่”
เมธามองขึ้นมาที่เขา ดวงตาคู่สวยเปี่ยมน้ำตา “พี่ใจดีจังค่ะ หนู... หนูรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่กับพี่”
เธอเอื้อมขึ้น จูบแก้มเขาเบาๆ “ขอบคุณนะคะที่อยู่กับหนูคืนนี้”
คิมหันต์ตัวเกร็ง สัมผัสจากริมฝีปากนุ่มของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแรงผิดปกติ
‘อย่าหลงกล’ เขาคิดในใจ แต่เขากลับกอดเธอแน่นขึ้น
ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบๆ ฟังเสียงฝนตกหนัก ฟ้าแลบสว่างจ้าเป็นระยะ
เมธาพูดเบาๆ “พี่คะ พี่เคยรู้สึกเหงาไหม? บ้านใหญ่โตขนาดนี้ แต่ก่อนหนูมา พี่อยู่คนเดียวตลอด”
คิมหันต์นิ่งไปนาน “เคย เหงามาก”
เมธาพิงอกเขา “หนูก็เหงาเหมือนกัน หลังพ่อตาย หนูไม่มีใคร หนูกลัวการอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้... มีพี่ หนูรู้สึกดีขึ้นมาก”
เธอเอื้อมมือจับมือเขา “หนูชอบตอนที่พี่กอดหนูแบบนี้ มันทำให้หนูรู้สึกปลอดภัย”
คิมหันต์มองลงไปที่เธอ ความอบอุ่นจากตัวเธอ น้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ความเปราะบางที่ดูจริงใจ มันทำให้กำแพงในใจเขาเริ่มสั่นคลอน
เขาเกือบเผลอจูบเธอ แต่เขาหยุดตัวเองได้ทัน
“ดึกแล้ว นอนเถอะ” เขาพูดเสียงแหบ
เมธาพยักหน้า แต่ไม่ถอย “หนูขอนั่งแบบนี้อีกหน่อยได้ไหมคะ? ฝนยังตกหนักอยู่”
คิมหันต์ไม่ตอบ แต่เขาก็ไม่ผลักเธอออก
ทั้งคู่นั่งกอดกันอยู่นาน เสียงฝนตกกลบเสียงหัวใจที่เต้นแรงของทั้งสอง
เมธาในใจ ‘เขากำลังเผลอใจ ดีมาก แผนกำลังได้ผล’
แต่ลึกๆ เธอรู้สึกอบอุ่นจริงๆ การกอดของเขาแข็งแกร่งและปลอดภัยอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมานาน
ส่วนคิมหันต์ ‘เธอเก่งจริงๆ ทำให้ฉันเกือบหลง’ แต่ความรู้สึกอุ่นๆ ในอกมันปฏิเสธไม่ได้
เขาคิดถึงแม่ คิดถึงความสูญเสีย แต่คืนนี้ ความเจ็บปวดนั้นเบาลงเพราะเมธา
ฝนตกหนักตลอดคืน แต่ในบ้าน ความใกล้ชิดของทั้งคู่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด
เช้าวันถัดมา ฝนหยุดตก เมธาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของคิมหันต์บนโซฟา ทั้งคู่นอนหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เมธายิ้มเมื่อเห็นใบหน้าหลับของเขา ‘หล่อจัง’
คิมหันต์ตื่นตามมา มองเธอใกล้ๆ ดวงตาคู่สวยที่มองเขาด้วยความอ่อนโยน
“สวัสดีค่ะ” เธอพูดเบาๆ
คิมหันต์รีบถอยออก “ขอโทษ ที่หลับไป”
เมธายิ้ม “หนูชอบค่ะ การตื่นมาในอ้อมกอดพี่”
คิมหันต์ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองสวนที่เปียกชุ่ม
ในใจเขา ‘ฉันเกือบเผลอใจจริงๆ คืนฝนตกเมื่อคืน’
เมธาเดินมากอดเอวเขาจากด้านหลัง “พี่คะ หนูมีความสุขมากคืนนี้”
คิมหันต์หันมามองเธอ เขาเกือบจูบเธอ แต่เขาหยุด
“ผมไปทำงาน” เขาพูด แล้วเดินหนีขึ้นชั้นบน
เมธายืนมองตาม ยิ้มกับตัวเอง ‘ใกล้แล้ว เขาเริ่มแพ้ฉัน’
แต่ในใจเธอ ความรู้สึกจริงๆ เริ่มก่อตัวเช่นกัน
คืนฝนตกนั้น คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น
แต่ความลับและแผนการยังซ่อนอยู่ใต้ความอบอุ่นนั้น
- Writer
