หลังจากตื่นนอนขึ้นมาฉันก็ทำอะไรแบบซํ้าๆ เดิมๆ เหมือนกับทุกๆ วัน ฉันขอให้คนขับรถไปส่งฉันที่บริษัทตั้งแต่เช้าเพราะไม่อยากเจอใครและขอให้เขารอฉันด้วยในระหว่างที่กำลังรอเพื่อนสนิทของตัวเอง
พอนํ้าขิงมาถึงฉันก็รีบเดินเข้าไปในบริษัทพร้อมกับเพื่อนและปิดม่านภายในห้องจนหมดตอนนี้ฉันแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วรอมร่อไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไงต่อดี
"แกโอเคไหมแอล"
"ฉันกลัวอ่ะขิง ครั้งก่อนยังดีที่พวกแกมาช่วยทัน แต่ครั้งหน้าถ้าพวกแกมาช่วยไม่ทันล่า"นํ้าเสียงสั่นคลอนฉันร้องไห้ออกมาเมื่อความหวาดกลัวมันถาโถมฉันแทบจะทำอะไรไม่ได้เลยด้วยซํ้ากะจะแจ้งตำรวจก็แจ้งไม่ได้เพราะพวกมันมีอิทธิพลมากกว่าพ่อฉัน ถึงแม้ว่าจะเพียงนิดน้อยแต่พ่อฉันก็สู้อะไรไม่ได้อยู่ดี
ฉันต้องทนอยู่กับความกลัวมานักต่อนักพอบินไปต่างประเทศก็เหมือนเป็นเซฟโซนอย่างหนึ่งของฉัน เพราะมันปลอดภัยเอามากๆ และไม่ต้องมาคิดหนักอะไรอีก
"แกไม่ต้องห่วงฉันอยู่ตรงนี้แล้ว
