เช้าวันต่อมาฉันตื่นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบนํ้าและเดินออกมาแต่งหน้าแต่งตัวอย่างเพลินจนลืมเวลาไปและตอนนี้ก็สายมากแล้วฉันจึงรีบวิ่งออกไปจากคอนโดของฉันทันที
แต่ในระหว่างที่กำลังจะเดินไปที่รถฉันก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนคอยตามฉันมาตั้งแต่หน้าคอนโดแล้วฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปที่รถของตัวเองทันทีและออกรถไปจากคอนโดนั้นอย่างเร็วที่สุด
@ คฤหาสน์ของพ่อแอลลีน
ฉันขับรถจอดเข้าไปที่โรงจอดรถและมุ่งตรงหวังจะเข้าไปที่ในตัวบ้านแต่ก็ต้องหยุดนิ่งเพราะได้ยินเสียงพูดคุยของใครบางคนที่กำลังพูดถึงฉันอยู่
"สายป่านนี้ละยังไม่มาอีก คุณเห็นไหมแทนที่ผมจะได้ออกไปทำอย่างอื่นกลับต้องมานั่งรอเนี่ย"
"เดี๋ยวน้องก็คงมาแหละครับ"
"แทนที่จะให้นมโทรไปหาคุณจะสั่งให้ผมโทรไปเองทำไมยังไงนังลูกตัวดีเหมือนเดิม"สั่ง??? สั่งงั้นหรอ แสดงว่าที่พ่อโทรมาเมื่อคืนพ่อไม่ได้โทรมาเองแต่เป็นคำสั่งของแม่เลี้ยงของฉันงั้นหรอ จากรอยยิ้มอันแสนหวานกลับกลายมาสะก
