ต่อ
ผมเผลอตะคอกใส่คนตัวเล็กไปเพราะอารมณ์ในตอนนั้นมันหงุดหงิดมากจริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้ตั้งใจเลยที่จะตะคอกเธอไปแบบนั้นแต่ผมมีเหตุฝังใจที่บอกออกไปไม่ได้จริงๆ
ตอนเด็กๆ ผมกับเพื่อนพากันไปเที่ยวที่ป่าเพราะนัดกันไปในช่วงคลายเครียดหลังสอบเสร็จ แต่วันนั้นผมไปกับเพื่อน4-5คนและดันเดินหลงผลัดกับกลุ่มเพื่อนๆ ตอนนั้นมีแค่ผมกับไอ้เตอร์เพียงสองคน ส่วนไอ้มาฟอร์มันก็ไปอีกทางหนึ่งกับเพื่อนอีกกลุ่ม
พวกผมพยายามหาทางออกจากป่าแห่งนั้นให้ได้แต่ก็ต้องมาพักกันเพราะมันมืดมากแล้วจริงๆ พวกผมหาฝืนมาก่อไฟเพื่อให้ความอบอุ่น โชคดีที่ไอ้เตอร์มันพกไฟแช็กมาด้วยจึงได้ความอบอุ่นจากแสงไฟได้บ้าง
แต่พอตกมาดึกๆ ผมนอนหลับไป นอนเพื่อจะเปลี่ยนเวรเฝ้ากันในคํ่าคืนนี้ ตอนนั้นผมทั้งง่วงและต้องตื่นมาเฝ้าแทนไอ้เตอร์ด้วยจึงพยายามข่มตานอนหลับไปแต่ได้ไม่นานจู่ๆ เสียงไอ้เตอร์ก็ดังลั่นจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาและเห็นมันนั่งโอดโอยอยู่
'เป็นเชี้ยไรวะ
