เช้าวันต่อมาฉันแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรเลยทั้งนั้นเพราะมันระบมเอามากๆ เลยด้วย มีแต่คนตัวสูงที่ลุกขึ้นเดินออกไปทำกับข้าวและเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งเพื่อเรียกปลุกฉันให้มาทานข้าว
ฟอด~~~
"ตื่นได้แล้วที่รัก มาทานข้าวกัน"
"อื้ออ วันนี้ไม่ไปทำงานหรอ"พลูโตส่ายหัวตอบกลับและยื่นข้าวตักใส่ปากฉัน พวกเราไม่ได้คุยอะไรกันมากเพียงแต่นั่งทานข้าวกันแค่นั้นพอทานเสร็จฉันก็ทานยาอะไรสักอย่างกับยาแก้อักเสบที่เขาให้มา
"นี่ยาอะไรหรอ ทำไมยาคุมมันแปลกๆ ล่า"
"ยาคุมแหละทานเหอะ"ฉันพยักหน้าและทานยาอะไรตามที่เขาบอกก่อนที่คนตัวสูงจะเดินไปเก็บจานและเข้ามาในห้องอีกครั้งหนึ่ง
"แอลจะไปไหนอ่ะ"
"ไปอาบนํ้าไงเหนียวตัวจะแย่"
"พลูว่าแอลลืมอะไรบางอย่างนะครับ"ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าลืมอะไรก็ในเมื่อฉันพึ่งตื่นนอนมาและกำลังจะเข้าไปในห้องนํ้ามันจะลืมอะไรไปได้
"ลืมอะไรหรอ"
"ไปอาบนํ้าก่อนก็ได้พลูไม่รีบ แล้วเดี๋ยว
