Bir hafta boyunca ailemle zaman geçirmek ruhuma o kadar iyi geldiki anlatamam. Babamın yaşadığı evi gidip gördüm, gayet düzenli ve güzeldi. Bir depoda bekçilik yapıyorum, sabah sekiz, akşam beş sonra evdeyim demişti. Yusuf'un da okulu eve çok yakındı, tek başına gidip geliyormuş. Babam gelene kadar evde tek olsada ödevlerimi yapıp, babamı bekliyorum dedi. Onların böyle bir düzeni olduğunu görünce sevinsem de yine de sanki bir şeyler hep eksikmiş gibi geliyor. Keşke annem de bizimle burada olsaydı demeden edemiyorum. Çok erken ayrıldı aramızdan hem de çok. Dedem ve anneannem olacak insanlarla da mecburen tanışıp konuşmak zorunda kaldım. Kardeşimin iyiliği içindi hepsi. Çok pişman olduklarını söyleyip durdular. Oysa ki bu yaşlarına kadar son pişmanlığın bir işe yaramadıklarını bilmeleri gere
