Hastane koridorunda yankılanan acil adımlar, dünya benim için sessizliğe büründü. Gözümde sadece Ayaz’ın yüzü vardı. Bir yanda annesini kollarında tutuyor, kanlı elleriyle “Anne dayan, ne olur gitme!” diye yalvarıyordu, diğer yanda ben sedyeye alınmış, sancılar içinde oğlumla yaşam savaşı veriyordum. O an asla Ayaz’ın yerinde olmak istemezdim. Bu öyle bir arada kalmaktı ki belki de hayatının en zor anını yaşıyordu. Bir tarafta sancılar içinde kıvranan ben, diğer tarafta kanlar içinde kalmış annesi. Belki de hastanenin bahçesinde bu olayı yaşamamız en büyük şandımızdı. Sedyeye alındığım da bir an Ayaz ile göz, göze geldik. İşte o an anladım çaresizliğin ne demek olduğunu.
Doğumhane kapısı kapanırken tek duyduğum ses, Ayaz’ın çaresizce arkamdan bağırışıydı:
“Dayan Asmin! Hem sen hem oğlum…
