Biglang may pumasok na isa pang boses.
“Hindi pa talaga, Josh.”
Dahan-dahang lumabas si Veronica. Maayos ang itsura. Pero malamig ang mga mata.
“Bakit, Veronica?” tanong ni Josh.
“Bakit?” ngumiti siya. “Hindi mo pa rin gets?”
Lumapit siya.
“Sa lahat ng taong dumating sa buhay mo… ako lang ang hindi mo pinili. Ang tagal kitang pinaglaban sa pamilya ko alam mo ba yun. Tapos ganun mo lang akong kinalimutan., hinintay kita sa america. Akala ko susunod ka, nangako sa akin di ba. Sasamahan mo ako hanggang sa huli. Josh... Inagaw ka nila sa akin, inagaw nila ang mga anak natin. Binabawi ko lang kung ano ang sa akin.” sabi ni Veronica, umiiyak pa ito na parang totoo lahat ng sinasabi niya.
“Hindi ‘yan dahilan para sirain mo ang lahat, hindi ko kasalanan na inilayo ka sa akin ng pamilya mo.
