Napakamot sa batok si Joshua matapos niyang mag-sorry sa guard. Halata sa mukha niya ang halo-halong emosyon, hiya, saya, at kaba na hindi niya maitago.
Ngumiti lang ang guard at tumango bago tuluyang umalis. Naiwan si Joshua sa tabing dagat, hawak pa rin ang cellphone niya, at hindi pa rin maalis ang ngiti sa labi.
Hindi siya makapaniwala. Pagkatapos ng ilang taon, pagkatapos ng biglaang pagkawala ni Liezel, heto siya ngayon, binigyan ng pagkakataon. Isang pagkakataon na matagal na niyang hinihintay.
Napatingala siya sa langit at napapikit sandali, tila kinakalma ang sarili.
Pagkatapos, dali-dali siyang naglakad pabalik sa meeting room kung saan niya iniwan ang mga kaibigan niya.
Pagbukas niya pa lang ng pinto, nakatingin na sa kanya ang mga kaibigan niya.
"Aba, Gov, mukhang masaya
