Chapter 11 อัพเดทหน่อยไหม? [5/10] โรม x วีว่า
904 Words
“พี่โรมหยุด!” เธอตะโกนดัง
“วี...” แววตาคมทอแสงอ่อนลง ชั่วครู่หนึ่งมีประกายผิดหวังสะท้อนออกมา
“มันจะมากไปแล้วนะพี่โรม!” เธอพูดแทรกขึ้นอย่างโมโห
การกระทำของโรมทำให้วีว่าไม่พอใจอย่างมาก ระรานเธอยังไม่พอจะทำร้ายร่างกายกาฬอีก
“มันไม่มากไปหรอก ใครใช้ให้มันทำแบบนั้นกับวีล่ะ”
โรมพูดรอดไรฟันราวกับกำลังระงับอารมณ์ตัวเองอยู่ ตอนแรกเขาแค่จะมาดูให้เห็นกับตาเท่านั้น แต่พอเห็นแบบนี้มันก็อดไม่ได้ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนผสมปนกันมั่วไปหมด แต่ทั้งหมดทั้งมวลคงสรุปได้ด้วยคำสั้น ๆ ...คำว่า เสียใจ
“เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่เลย” วีว่าพูดพร้อมกันรอยยิ้มราวกับว่าเรื่องนี้มันเล็กน้อยมาก “ฉันจะทำอะไรกับใคร หรือใครจะทำอะไรฉันมันก็ไม่เกี่ยวกับพี่!”
“แต่พี่...”
“ออกไปเดี๋ยวนี้!” วีว่าชี้มือไปทางประตูพร้อมกับบอกเสียงแข็งกร้าว
“วี...”
“ผมว่าพี่คงลืมอะไรไปนะ”
โรมตวัดตาแข็งมองคนด้านหลังวีว่า กาฬแสยะยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันก่อนจะพูดความจริงที่ว่า...
“...พี่กับวีว่าเลิกกันไปตั้งแต่เมื่อ 3 ปีที่แล้ว วันที่พี่เลือกผลักเธอออกมาแล้วพี่ก็ไปกับพี่เบลล่าไง พี่จำได้ไหม? ...ว่าวันนั้นวีมีสภาพเป็นยังไง?”
“พอเถอะกาฬ”
วีว่ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากคำพูดของกาฬไม่เพียงเตือนความจำของโรม แต่มันยังตอกย้ำให้คนตัวเล็กรู้ว่าโรมเคยทำอะไรกับเธอเอาไว้บ้าง
“กลับไปหาคนของพี่เถอะพี่โรม อย่ายุ่งกับฉันอีกเลย ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ”
“วี... พี่...”
คำพูดทุกอย่างมันจุกอยู่ที่คอโรมเห็นแววตาสะใจของกาฬอย่างชัดเจน แต่เขาเลือกที่จะสนใจใบหน้าของวีว่าที่นิ่งเรียบไม่อาจเดาความคิดได้ โรมมองมาที่เธออย่างอ้อนวอนแต่วีว่าไม่แม้แต่จะสนใจเขาแล้วไล่เขาไป
“ออกไป!”
โรมเดินออกมาจากห้องของกาฬก่อนที่ประตูจะปิดลง หากไม่มีโช๊คอัพประตูมันคงดังตามแรงผลักของวีว่า น้ำตาที่พยายามเก็บเอาไว้ร่วงหล่นออกมาทันทีที่เขาปิดเปลือกตาลง
โรมไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่า วีว่าไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป ...เธอเลือกกาฬ
ภายในห้อง ๆ หนึ่งในเซฟเฮาส์ที่มีเพียงไอซ์และเขาที่รู้จัก ด้านหน้าเป็นคลับเล็ก ๆ สไตล์โรมัน ซึ่งเจ้าของอาจจะไม่มีตัวตนในทะเบียนราษฎร์ นั่นก็เพื่อให้ง่ายต่อการหลบภัยจากคนที่โรมและไอซ์ไม่อยากให้รู้
“เป็นเชี่ยไรของมึง ดื่มตั้งแต่เช้าเลย”
“ไม่มีอะไร”
เขาตอบแบบส่ง ๆ ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก รสชาติบาดคอแต่หวานติดปลายลิ้นพอให้โรมระงับอารมณ์ได้บ้าง
“ไอ้ควาย มึงโง่คนเดียวอย่าคิดว่าคนอื่นจะควายเหมือนมึงดิ” ...โถ พูดมาได้ว่าไม่มีมีอะไร
คนที่จะเข้ามาชั้นในของสถานที่แห่งนี้ได้มีเพียงเขาและไอซ์เท่านั้น ทุกอย่างมีรหัสเป็นชั้น ๆ และมีที่สำหรับเก็บซ่อนรถ และมีคนคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของบริเวณรอบ ๆ ในรัศมีห้าร้อยเมตรอีกด้วย นั่นทำให้โรมและไอซ์มั่นใจว่านี่คือที่ ๆ ปลอดภัยที่สุด
“กูอยากอยู่คนเดียว” บอกเสียงเรียบ
เขาไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้ หรือไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แค่อยากนอนให้วันเวลามันผ่านพ้นไปหวังว่าเข็มนาฬิกาที่เดินช้า ๆ นั้นจะพาความรู้สึกเจ็บปวดนี้ไปด้วย
“อยากให้วีกลับมามึงต้องทำให้เบลล่าออกจากชีวิตมึงให้ได้ก่อน”
“กูก็ทำอยู่นี่ไง! มึงคิดว่ากูอยู่เฉย ๆ เหรอ?!” โรมตวัดตามองคนที่ยืนมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ
“แล้วหมาเหรอที่นั่งแดกเหล้าอยู่เนี่ย” ไอซ์พูดอย่างแดกดัน
“ไอซ์กูไม่อยากทะเลาะกับมึง” โรมเอ่ยเนือย ๆ
“...”
“กูเสียใจว่ะ” เขาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
“หึ นี่มึงพึ่งจะมาเสียใจเหรอ?”
เปล่า... ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตลอดเวลาที่เขาคิดถึงวีว่า เขาไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่าวีว่าจะให้อภัยเขาได้หรือไหม แต่วันนี้มันทำให้เขารู้คำตอบแล้ว... เขาคงไม่คู่ควร
“กูแม่งคงเหี้ยมากใช่ไหมในสายตาวีว่า?”
“ถ้ากูบอกว่าใช่ล่ะ”
“อืม...”
ร่างสูงเอนพิงกับโซฟาราคาแพงอย่างหมดกำลังสายตาคมทอดมองไปบนฟ้าที่มีเมฆปุยสีขาวสะอาดตามีเพียงมือหนาที่แกว่งน้ำแข็งในแก้วเหล้าเท่านั้นที่พอจะบอกได้ว่าโรมเป็นสิ่งมีชีวิต ...ไม่ใช่รูปสลักหิน
ไอซ์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ คิดว่าจะโดนโรมต่อยหน้า หรือด่าเสียอีก แต่อาการแบบนี้มันเหมือนเด็กหนุ่มพึ่งอกหักมาเลย เห็นแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี
“กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงจริงจังแค่ไหนที่อยากให้วีว่ากลับมา แต่หน้าที่ของมึงคือทำให้วีว่ากลับมาเชื่อใจมึงอีกครั้ง”
- Writer
