Chapter 8 อาการหมาบ้ากำเริบ [8/8.1] โรม x วีว่า
949 Words
“แต่วีเคยบอกพี่ว่าวีไม่ชอบน้ำอัดลม”
“เมื่อก่อนไม่ชอบ แต่ตอนนี้ชอบ”
ประโยคสุดท้ายวีว่าหันกลับไปมองคนข้าง ๆ ทำให้กาฬยิ้มออกมาราวกับดอกไม้เบ่งบานเต็มสวนลอยแห่งนี้ เขาเองก็อดเย้าคนข้าง ๆ ไม่ได้
“แฟนใครน้า... น่ารักจัง” กาฬเอ่ยยิ้ม ๆ
ส่วนมินนี่ก็ได้แค่ทำตาปริบ ๆ ดูท่าความสัมพันธ์ของทั้งสามคนจะซับซ้อนเกินที่เธอจะเข้าใจได้จึงเลือกที่จะนั่งเงียบ ๆ ดีกว่า
“ไม่รู้ แฟนคนแถวนี้แหล่ะ” วีว่าเองก็เขินเช่นกัน ไม่เคยสำบัดสำนวนกับกาฬแบบนี้สักครั้ง
“วีว่า!” โรมตะโกนดังลั่นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาโกรธแค่ไหน
“คะ?” วีว่ามองเขาอย่างยียวน
เขามั่นใจว่าเธอจะต้องประชดเขา มั่นใจว่าเธออาจจะทำให้เขาหึงและเธอก็ทำสำเร็จ มือหนากำเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน ยิ่งเห็นทั้งสองคนยิ้มให้กันแบบนั้น รอยยิ้มที่วีว่าเคยยิ้มให้เขาตอนนี้กลับยิ้มให้ผู้ชายอีกคน ภายในใจร้อนรุ่มราวกับเขากำลังนั่งอยู่ในกองไฟ ความรู้สึกเหมือนมีคนทุบเข้าที่อกซ้ายนี้มันคืออะไรกันแน่
“ไอ้เชี่ยกาฬ!”
โรมคว้าคอเสื้อกาฬจนร่างสูงลอยขึ้นตามแรงกระชากในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีหมัดหนัก ๆ ที่เต็มไปด้วยโทสะก็ปล่อยกระแทกเข้าที่ใบหน้าของกาฬเต็ม ๆ
ผลัก!
ความเจ็บนั้นทำให้เขามึนมากแต่เขายังมีสติสวนหมัดกลับคืนและมันก็แรงพอ ๆ กัน
ผลัก!
เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างหันมาสนใจ แต่คนที่ตกใจที่สุดคือ วีว่า เธอรีบเข้ามาขวางโรมก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าหากาฬอีกครั้ง
“หยุดนะพี่โรม!”
“นี่วีปกป้องมันเหรอ?” เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสัน
“อย่ามาทำนิสัยเลว ๆ แถวนี้นะ” เธอพูดพร้อมกับผลักอกโรมให้ถอยห่าง
“ไอ้เชี่ยโรม มึงใจเย็น ๆ” ไอซ์ที่รีบวิ่งมาตบไหล่โรมเบา ๆ
...แบบนี้ก็เจ็บดีเหมือนกัน โรมคิดในใจ ความรู้สึกที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับตีรวนขึ้นมา เขาไม่คิดว่าวีว่าจะคบกับคนอื่นทั้งที่ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีใคร ไม่เคยเปิดรับให้ใครเข้ามาโรมจึงมั่นใจว่าเธอยังรอเขาอย่างที่เคยพูดเอาไว้ ซึ่งเธอก็คงไม่รู้ว่าเขารับรู้ความเป็นไปเป็นมาของเธอแทบจะทุกฝีก้าว
“มีอะไรกันครับ” เสียงอาจารย์ดังขึ้นทำให้วีว่ากลัวว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่
“ไม่มีอะไรค่ะอาจารย์เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน”
เธอยิ้มแห้ง ๆ พร้อมกับโบกมือปฏิเสธ รู้ว่าท่าทางแบบนี้มันไม่เนียน แถมชายหนุ่มทั้งสองคนยังจ้องกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออีก
“แน่ใจนะ”
“ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ”
อาจารย์พยักหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อ วีว่าดึงกาฬออกจากสถานการณ์ที่อาจจะรุนแรงและเป็นเรื่องใหญ่กว่านี้ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมขยับเอาแต่จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธ
“ไปเถอะกาฬ เดี๋ยวเชื้อหมาบ้าจะติดเอา” เธอกระซิบและลากเขาออกมา
เดินมาไกลพอสมควร และแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้เธอจึงกุมมือหนาของกาฬเอาไว้แล้วบีบมันเบา ๆ
“ใจเย็นดิ่”
กาฬมองไปอีกทาง เขาเลียปากล่างพร้อมกับขมวดคิ้ว ความรู้สึกโมโหเมื่อครู่ค่อย ๆ คลายตัวออกเมื่อวีว่าเดินอ้อมมาตรงหน้าเขาพร้อมกับยิ้มบาง ๆ
“เลิกโมโหได้แล้ว”
“แค่กลัวว่าเธอจะหวั่นไหวกับมัน”
กาฬตวัดแขนโอบไหล่เล็กแล้วรั้งวีว่าเข้ามาในอ้อมกอด เธอรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่อกซ้ายของเขาได้อย่างชัดเจน มันเต้นแรงและเร็วมาก วีว่าเงยหน้ามองเจ้าของอ้อมกอดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ
“หึ ๆ ก็ลองทำให้ฉันรักนายจนหมดหัวใจดูสิ แต่ว่านะ ตอนนี้ฉันไม่ได้รักพี่โรมแล้ว” เธอบอกเต็มเสียง
“ต่อให้เขาจะทำยังไงก็ตามน่ะเหรอ?”
“ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้เขานี่ ถ้าฉันรู้ว่ามาแล้วจะเจอเขาฉันคงสละสิทธิ์ไปแล้ว”
“...”
คิดย้อนกลับไปแล้ววีว่ารู้สึกว่าชีวิตเธอก่อนหน้าที่โรมจะกลับเข้ามามันมีความสุขมากกว่านี้ แต่พอเขาเข้ามาทุกอย่างมันก็ตรงกันข้าม โรมคนนี้ไม่เคยทำให้เธอยิ้มเหมือนโรมคนเก่า เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ หรืออยากอยู่ใกล้ ๆ เขาอีกต่อไป
“ช่วยฉันหน่อยได้ไหมล่ะ”
กาฬคลายอ้อมกอดออกก่อนจะมองเธออย่างจับผิด “หวังว่าคงไม่ได้คบฉันเอาไว้เป็นไม้กันหมานะ”
“ไม่ใช่ไม้กันหมาสักหน่อย ไม้กันหมาอะไรจะหน้าตาดีขนาดนี้”
วีว่าเอื้อมมือขึ้นมาหยิกแก้มเนียนของเขาอย่างนึกมันเขี้ยว เห็นใบหน้าหล่อเหลายุ่งยิ่งกว่าด้ายพันกันเธอก็ยิ่งอยากแกล้ง
“หึ อย่าอ่อยเรี่ยลาดสิ”
“ทำไมเหรอ? หืม ทำไมเหรอกาฬ?”
กาฬหลบสายตาคู่สวยของวีว่าขณะเดียวกันเธอก็พยายามโผล่หน้าเข้าไปอยู่ในสายตาเขาเสียงหัวเราะชอบใจของวีว่าที่ได้แกล้งกาฬทำให้คนตัวโตตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
ฟอด
- Writer
