รักลวงใจ นายแสนเลว

Chapter 6 ให้โอกาสตัวเอง? [7/7] I วีว่า x โรม

วีว่าสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเอ่ยขึ้น “หลิน ถ้ากาฬขอฉันคบ...”

‘หะ!’

“ฉันยังพูดไม่จบ!” เธอตวาดลั่น หมั่นไส้ในความตื่นเต้นของหล่อนก็หลินออกจะจิ้นเธอกับกาฬเสียขนาดนั้นคงอยากรู้เป็นธรรมดา

“เล่ามาเร็วๆ สิ” หลินเร่งเร้า

วีว่ากรอกตามมองบนกับความตื่นเต้นของเพื่อนสนิทก่อนจะกำชับเรื่องหนึ่ง

“เรื่องนี้แกอย่าพึ่งบอกพวกไอ้ตังค์นะ”

‘เออ! เล่ามา...’ หลินบอกอย่างรำคาญวีว่าเต็มทีไม่รู้จะลีลาไปถึงไหน

วีว่าค่อย ๆ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็นให้หลินฟัง และดูเหมือนว่าเพื่อนของเธอน่าจะมีท่าทางจิกหมอนขาดไปแล้วแน่ ๆ

“กรี๊ด! ฉันว่าแล้วเชียว”

“ในฐานะเพื่อน แกมองว่าไงวะ มันไม่แปลกใช่ไหม?” วีว่าถามอย่างกังวล กลัวว่ากลุ่มเพื่อนจะมองไม่ดี

‘อืม... ก็ไม่แปลกนะแก แต่ฉันอยากถามแกก่อนว่า แกรู้สึกยังไงกับมัน’ นี่คือสิ่งที่หลินเป็นห่วง ถึงเธอจะอยากให้ทั้งคู่คบกัน แต่ก็ต้องถามความรู้สึกของวีว่าก่อน

“อืม... มันก็ดีกับฉันนะ ที่ผ่านมาฉันมองมันเป็นเพื่อนมาตลอดฉันก็เลยไม่คิดว่าสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มันทำจะเป็นความใส่ใจ คิด ๆ ไปแล้วมันก็ดีนะ” ริมฝีปากอิ่มอมยิ้มเล็กน้อย

‘อะ! งั้นก็แสดงว่าแกก็ชอบมันอยู่นิด ๆ’

“แต่มันเป็นเพื่อนนะเว้ย”

‘งั้นก็ปล่อยให้ตัวเองเฉาตาอยู่อย่างนี้แหล่ะ คิดว่าเป็นดีเจดับเบิลวีแล้วจะเล่นตัวกับผู้ชายทุกคนได้เหรอ? สวยงี้ เซ็กซี่งี้ ผู้ชายอ่ะ เข้าหาแกบ่อยก็จริง แต่ไอ้ที่ดี ๆ และรักแกจริง ๆ มันจะมีสักกี่คนวะ’ หลินบ่นยาวเหยียด

“แม่ฉันยังไม่บ่นขนาดนี้เลยนะ”

‘เอ้อ ถ้ายุ่งยากนักฉันจะยุไอ้กาฬจับแกทำเมียเลยคอยดูสิ’ เธอบอกอย่างหมั่นไส้

“ยัยบ้า ฉันเป็นผู้หญิงนะ”

‘จ้า แม่คุณคนสวย ฉันยังยืนยันคำเดิมคบกับไอ้กาฬเถอะ เผื่อชีวิตแกมันจะดีขึ้น อีกอย่างแฟนเก่าแกจะได้เลิกยุ่งกับแกสักที’

“เออใช่”

‘แต่อย่าคิดที่จะเอากาฬเป็นไม้กันหมาอย่างเดียวนะ’ หลินเตือนอย่างจริงจัง ‘ตัดสินใจให้ดีนะเพื่อน แต่ฉันเชียร์กาฬ แค่นี้แหล่ะจะนอนแล้ว’

หลังจากวางสายไปวีว่าก็เดินไปปิดไฟเพื่อเข้านอน ตอนนี้เลยเวลาห้าทุ่มมาแล้ว พรุ่งนี้ต้องทำกิจกรรมอีกรีบพักผ่อนน่าจะดีที่สุด แต่เรื่องที่เธอคุยกับหลินกลับรบกวนจิตใจของเธอ

‘ผู้ชายอ่ะ เข้าหาแกบ่อยก็จริง แต่ไอ้ที่ดี ๆ และรักแกจริง ๆ มันจะมีสักกี่คนวะ’

‘ฉันไม่รู้หรอกนะว่าถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ มันจะเป็นยังไง แต่ฉันอยากให้เธอเปิดโอกาสให้ฉันบ้าง เปิดโอกาสให้ตัวเองด้วย ฉันแค่อยากดูแลเธอ และทำให้เธอมีความสุขเท่านั้นเอง’

ร่างบางพลิกไปมาบนที่นอนแสนนุ่มสุดท้ายวีว่าก็ฝืนข่มตาหลับไม่ไหว เธอลุกขึ้นเปิดไฟที่ข้างหัวเตียงก่อนจะคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูโทรหาใครอีกคนที่พอจะยืนยันคำตอบที่มีอยู่ในใจเธอให้ชัดเจนกว่านี้

‘ว่าไงยะ โทรตรงจากสิงคโปร์อย่างนี้ต้องมีอะไรแน่ ๆ’ เสียงของมิลเล่ดังขึ้นพร้อมกับการทักทายที่ทำให้วีว่าถอนหายใจพรืดใหญ่

“งานเข้าแล้วเจ้” เธอบอกเสียงเนือย ๆ

‘ทำไมอ่ะ?’

วีว่าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกรอบเหมือนกับที่เล่าให้หลินฟัง และไม่ลืมเล่าเรื่องของโรมให้ฟังด้วย

‘น่าสงสารจัง ฮ่า ๆ’ มิลเล่หัวเราะเสียงดัง

“เจ้า หนูโทรมาขอคำปรึกษานะ ไม่ใช่เล่าให้เป็นเรื่องสนุก” เธอเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอด

เธอเครียดจะตายอยู่แล้วมิลเล่ยังมีหน้าหัวเราะอีกต่างหาก

‘อ่ะ ๆ โอเค ๆ แล้วทำไมแกไม่ลองให้โอกาสตัวเองดูล่ะ เปิดใจสักนิด’

“เจ้อยากให้หนูคบกับกาฬเหรอ?” วีว่าเอ่ยด้วยหัวใจที่เต้นรัว

‘ถ้าแกยังไม่แน่ใจก็ลองคุย ๆ กันดูก็ไม่เสียหายนี่ยังไม่ต้องเป็นแฟน ถ้าคนใหม่มันดีกว่าคนเก่าเจ้ก็อยากให้แกเลือกนะ’

“แบบนั้นไม่เท่ากับว่าหนูเอากาฬมาแทนที่พี่โรมเหรอ?” วีว่าถามอย่างเป็นกังวล ...เธอไม่อยากให้กาฬรู้สึกไม่ดีแต่ก็อยากให้โอกาสเขาเช่นกัน เธอยังลืมโรมไม่ได้นั่นก็อีกข้อ

‘แกมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีให้ตัวเองวีว่า อย่ากลัวที่จะเริ่มอะไรใหม่ ๆ กับคนใหม่ที่เขาพร้อมจะดูแลเรานะ’

วีว่าหยิบสร้อยเส้นเล็กออกจากกล่อง ดวงตากลมโตจ้องมองแสงที่เปล่งออกมาจาง ๆ ในที่แสงน้อย ...บางที ทางนี้อาจจะดีกับเธอจริง ๆ ก็ได้