รักลวงใจ นายแสนเลว

Chapter 4 เลือกได้เหรอ ? [11/11]

พอถึงร้านบิงซูพะพายได้แต่มองเพื่อนสาวกับพี่ชายข้างบ้านนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติน่าแปลกที่แม้บทสนทนาของเธอจะน้อยนิดแต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนอยู่ด้วยกันสองคน อาจเป็นเพราะรอยยิ้มที่มุมปาก และเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ทำให้พะพายผ่อนคลายมากขึ้น พอทานเสร็จสาว ๆ ชวนกันเดินช็อปปิ้งโดยมีคนตัวโตตามติดมาด้วย ไวน์ไม่บ่นแม้แต่คำเดียว เขาเพลิดเพลินกับการมองใสหน้าสวยหวานที่ยิ้มมากกว่าปกติเวลาที่อยู่กับเพื่อน ๆ จึงทำให้เขารู้สึกว่าอยากเห็นมันทุกวัน

ล่วงเลยมาจนถึงเวลาที่พระจันทร์ผลัดเวรกับพระอาทิตย์ หลังจากอาหารมือค่ำที่แสนอร่อยไวน์ก็มาส่งคนตัวเล็กที่คอนโด เขาขอเข้าห้องน้ำ ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้พะพายสงสัยอะไร และไม่ได้สังเกตเลยว่าเขามีกระเป๋าเป้ใบหนึ่งที่สะพายติดไหล่มาด้วย

ฟุบ

ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มภายในห้องนั่งเล่นราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของตนเอง วันนี้เขาตื่นแต่เช้าแถมยังขับรถทั้งวันอีกการได้นอนถือว่าเป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุด

“พี่ไวน์ลุกเลยค่ะ กลับไปได้แล้ว” พะพายเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ขยับตัว

“เหนื่อยอ่ะ ขอนอนนี่แล้วกันนะ” เสียงอู่อี้เปล่งออกมาในขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่

“พี่ไวน์!” ...แบบนี้ไม่ดีแน่ คนตัวเล็กถึงบางอ้อ เขาไม่ได้แค่จะเข้าห้องน้ำ เธอลุกจากเก้าอี้ที่จัดไว้สำหรับทำการบ้านเดินมายังโซฟาที่มีหนุ่มร่างสูงนอนอยู่

“ดึกแล้ว ขี้เกียจไปหาโรงแรม” เขาเปิดเปลือกตาขึ้นมาคุยกับคนที่ยืนกอดอกอยู่ ก่อนจะพลิกตัวให้นอนหงายเพื่อที่จะได้มองใบหน้าบูดบึ้งแต่กลับน่ามองเป็นที่สุด

“แล้ว?” เธอเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม

“ให้นอนโซฟาก็ได้ หรือถ้าพายจะใจดี แบ่งเตียงให้พี่นอนบ้าง...”

“ไม่!” เธอปฏิเสธทันทีทั้งที่เขายังพูดไม่จบ

“พรุ่งนี้พี่ต้องเข้ามอแต่เช้า พายมีเรียนกี่โมง เดี๋ยวไปพร้อมกันเลยนะ” เสียงทุ้มเจือความออดอ้อนกว่าปกติ ซึ่งถือได้ว่าหาฟังได้ยากยิ่ง แต่ความจริงแล้วมันคือข้ออ้างที่ให้ตายเขาก็ไม่บอกเธอหรอกว่าเขาต้องเข้ามหาวิทยาลัยอีกทีก็สัปดาห์หน้า

พะพายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ “ตามใจเถอะค่ะ”

ไวน์แทบจะตะโกนขอบคุณพระเจ้าเมื่อได้ยินประโยคนั้น พะพายไม่สนใจคนที่ฉีกยิ้มกว้าง เธอเดินเข้ามาในห้องเพื่ออาบน้ำหลังจากนั้นก็กลับมานั่งทำการบ้านที่เดิม ไวน์เข้าไปอาบน้ำและกลับออกมาในชุดใหม่บนร่างสูงโปร่งมีเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม แต่ทำไมพะพายถึงรู้สึกว่าเขาดูดีกว่าที่ควรจะเป็นก็ไม่รู้

“ทำอะไรอยู่เหรอ?”

ชายหนุ่มวางแก้วนมอุ่นลงบนโต๊ะพะพายยิ้มแทนคำขอบคุณก่อนจะตอบคำถาม

“การบ้านค่ะ หมอนกับผ้าห่มอยู่บนโซฟานะคะ”

“ครับ”

เขาเดินกลับมายังโซฟาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังตั้งใจทำการบ้านอยู่ และไม่อยากกวนเธอมากกว่านี้เพียงแต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่อาจละสายตาได้คือร่างเล็กที่นั่งอยู่มุมห้องที่ติดกับกระจกบานใหญ่ ใบหน้าหวานก้มมองบนกระดาษบางทีก็พรมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ของแล็บท็อปเพื่อค้นหาข้อมูล แม้จะไม่มีคำพูดใด ๆ แต่ไวน์กลับรู้สึกว่าทั้งสองได้ใกล้ชิดกันเหมือนอย่างที่เคย

“พี่ไวน์ พี่ไวน์ลุกไปนอนในห้องเถอะค่ะ” พะพายบอกคนตัวสูงที่พลิกตัวไปมาเพราะไม่สบายตัว นั่นเป็นเพราะโซฟาอาจจะเล็กไปสำหรับคนตัวโตเห็นแบบนี้เธอก็อดสงสารเขาไม่ได้

“ไม่เป็นไร พี่นอนได้”

“งั้นก็ฝันดีนะคะ” พะพายรวบเก็บเอกสารแล้วปิดหน้าจอแล็บท็อปหลังจากใช้งานเสร็จแล้ว

“ไม่ง้อเลยเหรอ?” เขาแค่เล่นตัวนิดเดียวเองทำไมเธอถึงไม่เข้าใจนะ ที่จริงแล้วเขาเฝ้ารอคำนี้อยู่ต่างหาก

“ไม่ค่ะ พายพูดไปงั้นแหล่ะ พายง่วงแล้วจะนอนแล้วเหมือนกัน”

ร่างเล็กหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องไม่แม้แต่จะสนใจเขาทำให้ไวน์ต้องรีบดีดตัวขึ้นจากโซฟาแล้วรีบสาวเท้าตามคนตัวเล็กเข้าไปในห้อง

“เข้ามาทำไมคะ?”

“ขอนอนด้วยสิ”

พะพายต้องเก็กหน้านิ่งทั้งที่จริงอยากจะขำออกมาเมื่อเห็นใบหน้าหงอยราวกับลูกหมากำลังจะถูกทิ้งของชายหนุ่ม “ไหนบอกว่านอนโซฟาได้ไงคะ”

“มันปวดหลังอ่ะ โซฟามันสั้นเกินไปด้วย” เขาให้เหตุผล

“พี่ตัวสูงสิไม่ว่า”

“ขอนอนด้วยนะ”

พะพายไม่พูดอะไร เพียงแค่เลื่อนประตูปิดแล้วก้าวขึ้นเตียงนอนนุ่ม ๆ ที่ตั้งอยู่กลางห้องไวน์จึงถือว่านี่เป็นคำอนุญาตจากเธอ

“ห้ามทำ... อ๊ะ! พี่ไวน์” ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเธอไม่ลืมที่จะเอ่ยเตือนเขา แต่ไม่ทันพูดจบประโยคร่างนุ่มก็ถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดของคนตัวสูง

“พี่ติดหมอนข้างอ่ะ ขอกอดหน่อยนะ” คนติดหมอนข้างบอกพร้อมกับกระชับอ้อมกอด ซุกใบหน้าเข้ากับเนินอกนุ่มนิ่มสูดกลิ่นหอมกรุ่นที่แผ่ออกมาจากกายสาว

“พี่ไวน์! ปล่อยพายนะ” พะพายพยายามดันใบหน้าของเขาให้ออกห่าง

...ไม่น่าเป็นคนขี้สงสารเลยพะพาย ถึงนี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนคนตัวโตกอดก็ตามมันก็อดหวิวไหวไม่ได้เพราะสถานการณ์ค่อนข้างที่จะแตกต่างกัน ไวน์อมยิ้มเมื่อได้ยินอัตราการเต้นของหัวใจดวงเล็ก

“ดึกแล้ว นอนได้แล้วนะครับ” หลังจบประโยคเขาก็รั้งท้ายทอยของหญิงสาวให้ต่ำลงก่อนจะประกบจูบที่ริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปมันกลิ่นพีชอย่างรวดเร็วแล้วผละออก

จุ๊บ

“อื้อ” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือบางยกขึ้นปิดปากอิ่มที่โดนฉกจูบไปเมื่อครู่ด้วยความตกใจ ใบหน้าสีแดงระเรื่อยิ่งขับให้เธอดูน่าแกล้งมากเป็นเท่าตัว

“ฝันดีครับ” ชายหนุ่มบอกก่อนจะรั้งเอวคอดให้แนบชิดกับร่างของตน

“พี่ไวน์” พะพายเรียกเสียงอ่อน

“จะนอนหรือจะให้ทำอย่างอื่น” มุมปากที่ปรากฏยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้พะพายลดความกล้าลง

“นอนค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อน

คนหน้ามึนทำเนียนหลับตาพริ้มไม่สนใจคนที่ส่งเสียงฮึดฮัด ร่างนุ่มไม่กล้าดิ้นมากเกรงว่าเขาจะหาเรื่องเธอ สายตาหวานไล่มองเครื่องหน้าที่ลงตัวของชายหนุ่ม ใกล้กว่าทุกครั้ง ...ใกล้มากจริง ๆ