Chapter 4 เลือกได้เหรอ? [8/11]
848 Words
หลังจากที่ทักทายอาจารย์ และพี่ ๆ ในคณะที่ร่วมเดินทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สายตาหวานก็พลันสะดุดกับสายตาดุดันของชายคนหนึ่งที่จ้องเธออยู่ก่อนหน้า วีว่าหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนี
...พี่โรม มาได้ยังไง? หรือว่า เขาได้รับคัดเลือกให้ไปดูงานครั้งนี้ด้วย
คนตัวสูงได้เพียงมองร่างเล็กอยู่ห่าง ๆ ภายในใจข่มกลั้นความไม่พอใจที่เมื่อครู่เขากอดกับไวน์ เขาเห็นตั้งแต่ที่เธอกับไวน์เดินเข้ามาในสนามบิน จนกระทั้งพวกเขาร่ำลากันด้วยการกอด แล้วแยกจากกัน
“นักศึกษาคะ เราจะถ่ายรูปรวมก่อนที่จะขึ้นเครื่องนะคะ ให้ทุกคนเอาสัมภาระที่เป็นกระเป๋าใบใหญ่มารวมกันไว้ก่อนแล้วยืนประจำที่เลยค่ะ”
หลังจากถ่ายภาพเป็นที่ระลึกแล้วไม่นานทางสายการบินก็ประกาศให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่อง วีว่ามองเลขที่นั่งสลับกับตั๋วโดยสารในมือ เธอเก็บกระเป๋าสะพายขึ้นที่เก็บของเหนือศีรษะ แต่ก่อนที่เธอจะนั่งประจำที่คนตัวเล็กก็ต้องตกใจกับภาพที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้
ชายร่างสูงที่คุ้นตานั่งไขว่ห้างอ่านนิตยาสารของสายการบินอยู่ตรงที่นั่งติดหน้าต่าง ...ที่นั่งของเธออยู่ติดกับโรม! บ้าไปแล้ว!
“หวัดดี” ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นสบตากับเธอก่อนจะหัวเราะในลำคอ
วีว่าสะบัดหน้าหนี เธอต้องของความช่วยเหลือจากกาฬ เธอนั่งกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้แบบนั้นคงอึดอัดแย่เลย แต่ยังไม่ทันที่วีว่าจะก้าวเดินเสียงแอร์โฮสเตสก็ดังขึ้น
“เครื่องกำลังจะออกนะคะ รบกวนผู้โดยสารนั่งประจำที่ด้วยค่ะ”
วีว่าถอนหายใจออกมายาว ๆ กลั้นใจนั่งลงไปที่เบาะข้าง ๆ พยายามไม่สนใจผู้ชายคนนั้น
“อยากนั่งติดหน้าต่างไหม? แลกกับพี่ได้นะ” น้ำเสียงทุ้มติดโทนอบอุ่นดังขึ้น มันเป็นน้ำเสียงที่ทำให้เธอใจเต้นด้วยจังหวะผิดปกติ
วีว่าสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะเอ่ยปฏิเสธ “ไม่เป็นไรค่ะ”
“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนกินยาเบื่อหนูขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่ทำอะไรหรอก”
...ใครเชื่อก็บ้าแล้ว สงสัยกลับมาไทยแล้วเธอจะต้องเดินสายถวายสังฆทานสัก 9 วัด ไม่สิ 99 วัดเลย เผื่อส่วนบุญส่วนกุศลจะได้เผื่อแผ่ไปถึงเจ้ากรรมนายเวรอย่างโรมบ้าง วีว่ารู้ทันทีว่าการเจอโรมครั้งนี้มันไม่ใช่ผลดีกับตัวเธอแน่ หญิงสาวจึงเลือกที่จะไม่ต่อปากต่อคำกับเขา
“...”
“เกลียดยังไงก็หนีไม่พ้นหรอก พี่จะเอาหนูกลับมาให้ได้” เมื่อเห็นเธอเงียบคิ้วได้รูปก็เลื่อนแทบจะชนกัน
วีว่าปิดเปลือกตาลงไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายใจร้าย ไม่อยากได้ยินเสียงเขา ไม่อยากรับรู้ว่าเขาอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ คนตัวเล็กเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดายเนื่องจากวันนี้ต้องตื่นเช้าเป็นพิเศษ ถึงจะมีเวลาเพียงแค่สองชั่วโมงกว่าจะถึงสนามบินสุวรรณภูมิเธอก็ของีบเอาแรงหน่อยก็แล้วกัน
โรมมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างเขาแล้วต้องปล่อยลมหายใจออกมายาว ๆ เปลือกตาปิดลงปดบังความเป็นประกายของนัยตาคู่สวยริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อยราวกับเชิญชวนให้เขาเข้าประทับจูบลงบนนั้น
สาเหตุที่ที่นั่งของโรมกับวีว่าติดกันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ความจริงแล้ววีว่าจะต้องนั่งกับเพื่อนของเขาที่เป็นผู้หญิง แต่โรมกลับขอแลกที่นั่งเพราะรู้ว่าวีว่านั่งตรงนั้นเขาจึงใช้เหตุผลที่ออกจะหน้าด้านไปหน่อยคือ...
‘ฉันเมาเครื่องอ่ะ อยากนั่งติดหน้าต่างเผื่อมันจะช่วยได้’
ถามว่าเพื่อนคนนั้นเชื่อไหม ตอบได้ทันทีว่าไม่ นี่มันเครื่องบิน ไม่ใช่รถเมล์ที่นั่งติดหน้าต่างแล้วจะไม่เมา แต่ก็ไม่อยากจะเสวนากับโรมสักเท่าไร ไอ้ประเภทเด็กเก่ง สมองทำด้วยวัตถุประหลาดคุยด้วยไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไรจึงยอมแลกที่นั่งกับโรม
ร่างเล็กที่ไร้สติเอนพิงไหล่หนาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กทำให้เขาอยากสูดดมมันตลอดเวลา โรมจัดท่านอนให้วีว่าได้นอนสบายมากขึ้น ประสานนิ้วมือเล็กเข้ากับนิ้วมือใหญ่ของตัวเอาก่อนจะยกขึ้นมาจูบเบา ๆ เพราะกลัวเธอตื่น ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม
“หนูซบพี่เองนะ” ...แค่นี้มันก็ทำให้หัวใจเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้งแล้วเหรอ?
ปีกเครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ตัดกับปุยเมฆสีขาวในชั้นสตราโทสเฟียร์ หากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ได้โรมคงทำไปแล้ว เขาเอาแต่มองมือบางที่ประสานกับมือของเขาอยู่ด้วยความสุข
- Writer
