Chapter 4 เลือกได้เหรอ? [1/11]
939 Words
Chapter 4
เลือกได้เหรอ?
ปัง!
เสียงประตูบานใหญ่ของคอนโดสุดหรูปิดลงตามแรงอารมณ์ของเจ้าของห้อง โรมถอดรองเท้าอย่างหงุดหงิด เท้าใหญ่ก้าวยาวมายังห้องนั่งเล่น เขาถอดเสื้อช็อปออกก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดับความกรุ่นภายในร่างกายที่ไหลเวียนอยู่ตอนนี้
ดวงตาคมปิดเปลือกตาลงใบหน้าสวยเซ็กซี่ก็ลอยเข้ามาในห้วงของความคิด ...แค่อยากคุยด้วยทำไมต้องทำท่ารังเกียจเขาถึงขนาดนั้นด้วยนะ ยังโกรธเรื่องนั้นอยู่หรือเปล่า? แต่เขาก็ง้อเธอแล้วนี่นา... หรือว่าเธอหมดรักเขาแล้วจริงๆ
“โรม กลับมาแล้วเหรอคะ?” เสียงหวานของใครบางคนทำให้โรมหลุดจากความคิด
“อืม” เขาตอบในลำคอลืมตาขึ้นมองทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ตรงหน้าที่ปลายเส้นของฟ้ามีภูเขาน้อยใหญ่สลับเรียงรายอยู่
ไม่แปลกใจที่ทำไมเธออยู่ในห้องของเขาได้ เพราะเธอเคยขอคีย์การ์ดจากเขาหรืออีกความหมายหนึ่งคือ เบลล่าอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้านของเธอเสียอีก ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรทั้งที่บ้านของเธออยู่ใกล้มหาวิทยาลัยมากกว่า แต่ตอนนี้โรมรู้สึกว่าอยากยึดคีย์การ์ดคืนจากเธอเสียนี่
“หงุดหงิดอะไรมาคะ?”
ร่างเย้ายวนที่อยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าบางเบาหย่อนตัวลงข้างชายหนุ่มจนมันร่นขึ้นมาที่สะโพกกลมคลึง เธอวางมือไว้ที่หน้าขาแกร่งสังเกตว่า ภายใต้กางเกงยีนของเขามีบางอย่างกำลังดุนดันเนื้อผ้าอยู่
หญิงสาวกระตุกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเคลื่อนใบหน้าสวยเข้าหาซอกคอหนา แล้วใช้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวของเขา มือบางลูบไล้กล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องผ่านเสื้อยืดเนื้อนุ่ม
“...”
“ให้เบลล์ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นไหม?” เสียงหวานเจือปนความเย้ายวนกระซิบข้างหูก่อนจะจูบเบา ๆ ที่ต้นคอหน้า
“กลับไปเถอะ อย่าพึ่งยุ่งตอนนี้”
โรมเบือนหน้าหนีสัมผัสนั้นพร้อมกับดันเธอให้ออกห่าง หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงสนองตามที่เธอเสนอแล้ว แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนเดียวที่เขาอยากสัมผัสมีเพียงวีว่าเท่านั้น ...ตลกสิ้นดี
“โรมเป็นอะไร? อารมณ์ไม่ดีก็อย่าพาลใส่เบลล์สิ” เบลล่าเริ่มฉุน ไม่ใช่ครั้งแรกที่โรมเป็นแบบนี้ แต่ทุกครั้งเธอก็ควบคุมเขาได้เสมอ
“เฮ้อ...” โรมหยัดขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ เขาไม่อยากทะเลาะกับเบลล่าตอนนี้ อันที่จริงเรียกได้ว่าไม่อยากเจอเลยก็ว่าได้
“โรม! โรมจะเดินหนีเบลล์แบบนี้ไม่ได้นะ” เบลล่าคว้ามือหนาเอาไว้แต่ก็โดนสลัดออกทันที
“รำคาญโว้ย! บอกให้กลับไปไง!”
เสียงกัมปนาททำให้หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลายามโมโหไม่น่าเข้าใกล้ เขาสาวเท้าเข้าห้องนอนเพื่อหนีเธอ
ปัง!
นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอโดนผู้ชายที่ตนหลงรักตะคอกใส่ ครั้งแรกคือ เมื่อสามปีก่อนตอนเธอสั่งสอนวีว่าไม่ให้ยุ่งกับคนของเธอ นอกจากนั้นโรมก็ไม่เคยใส่อารมณ์ร้ายกับเธอเลย เบลล่ารู้ว่าโรมชอบผู้หญิงอ่อนหวาน เอาใจเก่ง และว่าง่าย เธอพยายามเป็นในแบบที่เขาชอบ เบลล่ารู้ว่าโรมชอบวีว่าเธอก็พยายามเป็นแบบนั้น แต่ครั้งนี้เบลล่าไม่รู้ว่าเหตุใดโรมถึงไล่เธอแบบนี้
คนตัวสูงล็อคห้องนอนอย่างแน่นหนา ถึงเบลล่าไม่กลับไปอย่างน้อยเธอก็เข้ามาในห้องนี้ไม่ได้ จากนั้นเขาก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
น้ำเย็น ๆ จากฝักบัวไหลรินรดร่างกายเปลือยเปล่าขาวเนียนผ่านทุกสัดส่วนที่แข็งแกร่ง
“พี่รักหนูนะ วีว่า...” คนตัวโตกระซิบกับตัวเอง
มันเป็นคำที่เขาไม่เคยบอกเธอเลย และตอนนั้นเขาก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกด้วยซ้ำ รู้แค่วีว่าไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น เขาอยากคบกับเธอในสถานะแฟน ตลอดเวลาที่คบกับวีว่าไม่เคยงี่เง่าหรือชวนทะเลาะ เขาอยากเทกแคร์ดูแลเธอให้ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาคุยอยู่ ...แค่นั้นก็คงพอแล้ว เพราะเขามองว่าการกระทำมันสำคัญกว่าคำพูดเสมอ
จะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่พลั้งเผลอทำเรื่องในวันนั้นลงไปหรืออาจเพราะอยู่ในวัยคะนอง อยากลองอะไรที่มันตื่นเต้น และหลากหลายดูบ้างจนมันกลายเป็นโซ่ตวนที่พันธนาการเขาให้ติดอยู่กับเบลล่า หลังจากเหตุการณ์ที่บ้านวันนั้นโรมคิดว่า เขายังพอมีโอกาสที่จะทำให้วีว่ากลับมา เขาพยายามทำทุกวิถีทางให้ได้ใช้ช่วงเวลาดี ๆ ด้วยกันได้คุยกันทุกวันเหมือนเดิมเขาฝืนทั้งที่รู้ว่าคนที่เจ็บที่สุดคือ วีว่า แต่เขาไม่อยากปล่อยเธอไปจริง ๆ ถึงจะเห็นแก่ตัว แต่เขาก็ไม่สน
‘ถ้าโรมยังยุ่งกับมัน เบลล์ก็ไม่รับรองว่ามันจะเจออะไรบ้าง และพ่อของเบลล์คงไม่ยอมแน่’
นั่นเป็นคำพูดที่เบลล่าพูดไว้ เรื่องนี้มันกระทบถึงครอบครัวของเขาด้วย เบลล่าบอกเรื่องที่เธอกับโรมมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันให้ผู้ใหญ่รับรู้ ใช้ความบอบบางหน้าสงสารเป็นเครื่องต่อลองจนพ่อเขาตกปากรับคำว่า จะไปสู่ของเธอหลังทั้งสองเรียนจบ
- Writer
