Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [3/10]
794 Words
หลังเลิกแถวของวันหนึ่งเป็นเวลาที่กำลังจะขึ้นเรียนในคาบแรก แต่ก็ยังพอมีเวลาให้หนุ่มสาวยืนคุยกัน
“ไปกินข้าวด้วยกันไหม? เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
วีว่ามองผู้ชายตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม สองแก้มของเธอแดงปลั่งน่ามอง เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
“วีว่ามีเพื่อนเยอะนะคะ”
เพื่อนในกลุ่มของเธอหลุดขำกับประโยคเมื่อครู่ แต่ก็ทำเป็นชมนกชมไม้ไปเรื่อยเมื่อเธอค้อนใส่
“หึ พูดแบบนี้ดูถูกกันหรอ?” เขาอยากเอื้อมมือไปหยิกแก้มเธอเสียจริง
“เปล่าค่ะ” วีว่าทำหน้าตาใสซื่อ
“พี่เลี้ยงได้ แต่สำหรับวีว่า... พี่เลี้ยงตลอดชีวิตยังได้เลย”
“ปากหวานแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ?” มือเล็กกำกระเป๋านักเรียนแน่น อยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ซึ่งเหมือนเพื่อนเธอจะรู้จึงกรี๊ดในลำคอแทนเธอไปแล้ว
“ไปเรียนได้แล้วโว้ย”
“ไอ้เชี่ยไอซ์ มารจริง ๆ เลยมึง”
โรมชักสีหน้าใส่เพื่อนสนิทก่อนจะบอกลาคนตัวเล็กและเพื่อน ๆ ของเธอ ไม่ลืมย้ำสิ่งที่เขาต้องการในตอนแรกสนทนา ...ความรู้สึกได้รับความสนใจตอบกลับจากคนที่เราชอบมันวิเศษมากสำหรับวีว่า
คนอย่างโรมเข้าถึงได้ไม่ยาก แต่น้อยคนนักที่จะได้สัมผัสเขา และน้อยคนนักที่เขาจะเข้าหาหากไม่ใช่ตัวท็อปหรือเด็ดจริง ๆ ก็คงเป็นได้แค่คนคุยแก้เบื่อ ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครทึกทักอยู่ดี และการที่เขาเข้าหาวีว่านั้นมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเธอ มันเลยทำให้เธอมั่นใจว่าเขาชอบเธอ
“กินเลอะอีกแล้ว” มือหนาเอื้อมเช็ดมุมปากเล็กที่เปื้อนแยมของขนมปังหลังจากดุคนตัวเล็ก
“อ๊ะ” วีว่าชะงักเล็กน้อยก่อนจะระบายยิ้มออกมา ปลายนิ้วอุ่นของเขาสัมผัสผิวของเธอทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว “ขอบคุณค่ะ”
เขาใส่ใจ เขาอ่อนโยน เขาดูแล และอบอุ่นเสมอไม่ว่าจะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็ไม่มองข้าม บางวันหลังเลิกเรียนเขาก็จะชวนเธอมาดื่มนมปั่นที่ร้านใกล้ ๆ โรงเรียน หรือไม่ก็เดินเล่นที่สวนสาธารณะข้างโรงเรียน แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้น แต่ก็ทำให้วีว่ามีความสุขอย่างมาก
วีว่าชวนคนตัวสูงคุยเรื่อยเปื่อยแก้เขินไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงก็ดังขึ้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อเห็นชื่อปรากฏบนหน้าจอ และรีบกดรับทันที
“ค่ะพี่ไวน์”
‘อยู่ไหน? ทำไมยังไม่กลับบ้าน?’ เสียงดุของพี่ชายแท้ ๆ ดังขึ้น
“เอ่อ... วีออกมากินนมสดกับเพื่อนค่ะ” คนตัวเล็กมองคนตรงข้ามก็รู้ว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้ว แต่ใบหน้าของเขานิ่งเหลือเกิน
‘กับใคร? นี่มันเย็นมาแล้วนะ กลับเดี๋ยวนี้ไม่งั้นพี่ฟ้องพ่อแน่’
ไวน์ยื่นคำขาดเมื่อเห็นว่าวีว่ากลับบ้านผิดเวลา แค่ไวน์คนเดียวเธอก็กลัวแล้ว นี่ยังจะฟ้องพ่ออีก ทำไมผู้ชายบ้านนี้จะต้องหวงเธอขนาดนี้นะ
“กลับเดี๋ยวนี้แหล่ะค่ะ” วีว่าลอบถอนหายใจ
‘ยี่สิบนาทีพอไหม?’
“ค่ะ” วีว่าตัดสายก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงที่เดิม แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับโรม “พี่โรม วีต้องกลับแล้วนะคะ”
“กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” โรมยิ้มบางๆ
“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววีนั่งแท็กซี่กลับเอง”
ขืนไวน์เห็นว่ามีผู้ชายมาส่งเธอที่บ้านได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ เด็กมัธยมสองคนเดินมารอแท็กซี่ที่หน้าร้านนมสด แต่ก่อนที่วีว่าจะขึ้นรถไปนั้นโรมก็ดึงมือบางของเธอเอาไว้
“วีว่า...”
“คะ?” วีว่าเลิกคิ้วเชิงถาม
“คบกับพี่ได้ไหม?”
อ่า... ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของเขาเลยแฮะ เธอพึ่งคุยกับเขาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้นเอง อีกอย่างเธอเป็นคนจีบเขาด้วย แต่นี่มันยุคเท่าเทียมกัน ผู้หญิงจะจีบผู้ชายก่อนมันก็คงไม่แปลกอะไรหรอก วีว่าอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ “...ค่ะ”
“ดึก ๆ พี่โทรหานะ” ทั้งที่เป็นกิจวัตรประจำวัน แต่เขาก็อยากย้ำนัดของเขากับเธอ
“ค่ะ” วีว่าตอบสั้น ๆ ตอนนี้สมองของเธอเบลอไปหมดแล้ว มันประมวลผลช้าเกินไปราวกับโดนไวรัส
- Writer
