รักลวงใจ นายแสนเลว

Chapter 13 มันไม่ใช่เรื่องง่าย [4/9] l วีว่า x โรม

ส่วนผู้เป็นพ่อก็อยู่รอรับแขก

“หนูเบลล่าใช่ไหมน่ะ”

ประโยคแรกที่เสี่ยอาร์เจ้าของธุรกิจโลจิสติกเอ่ยขึ้นทำเอาคุณเกียรติเริ่มหัวร้อน ไหนจะสายตาที่มองตามเข้าไปในบ้านนั่นอีกช่างน่าเสียจริง

“พี่ว่าเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าในบ้านก่อนดีกว่านะ ป่ะ”

“ครับ”

เสี่ยอาร์เป็นรุ่นน้องของคุณเพชรที่สามารถช่วยเคลียหลาย ๆ เรื่องที่จีนได้ เนื่องจากเขาเป็นคนที่กว้างขวางรู้จักคนมาก และมีอิทธิพลในระดับหนึ่ง แน่นอนว่าคุณเกียรติย่อมรู้ดีว่าเสี่ยอาร์ต้องการอะไรแลกเปลี่ยน ซึ่งคุณเกียรติไม่ยอมแน่ ๆ แต่ก็ต้องทำทีเป็นตกลงกับข้อเสนอนั้น ...คนเป็นพ่อจะทำใจยอมรับได้อย่างไร

ช่วงบ่ายของวันเบลล่าชวนควีน น้องสายรหัสของเธอมาเดินชอปปิ้ง แต่ไม่รู้ด้วยความบังเอิญหรือโชคเข้าข้างกันแน่ เธอมองสองสาวที่เลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านแบรนด์ดังก่อนจะเดินเข้าไปหา

“อ่าว นึกว่าใคร น้องวีว่านี่เองยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ”

‘ตอแหลมาก...’ วีว่าไม่ออกเสียงแต่ก็ทำให้มิลเล่รู้ความหมายจึงหัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ ยัยวี” เอ็ดเธอเบา ๆ

การที่มิลเล่และวีว่าไม่สนใจผู้มาใหม่ทำให้ควีนไม่ชอบใจอย่างมากที่ถูกเมิน หลายครั้งที่มิลเล่ทำราวกับเธอเป็นอากาศแบบนี้ ทั้งที่ตัวเองมีใจให้ฟีฟ่าแฟนของควีน มิลเล่กลับไม่ได้รู้สึกผิด หรือกลัวบาปกรรมอะไรด้วยซ้ำ ...หน้าด้านเหมือนกันทั้งคู่เลย

“หึ คนนี้เหรอคะ?” ควีนถามพี่สายรหัสของเธอเบลล่าจึงตอบ

“ใช่”

“ไปเถอะพี่มิลเล่”

วีว่าชวนมิลเล่ให้ออกจากสถานที่ที่เธอคิดว่ามันเป็นพิษต่อระบบประสาทและสมอง แต่ดูเหมือนเบลล่าจะไม่ยอมจึงก้าวมาขวางเอาไว้

“อ๊ะ ๆ จะรีบไปไหนล่ะ คุยกันก่อนสิ”

“มีอะไรต้องคุยเหรอ? สำคัญขนาดที่ฉันต้องคุยกับคนอย่างหล่อน” วีว่าทำหน้าขยะแขยง

“ถ้าเป็นเรื่องโรมเธอคงจะสนใจสินะ” เบลล่าเบ้ปากอย่างสมเพส

วีว่ากอดอกแล้วไล่สายตามองเบลล่าตั้งแต่เท้าจนมาถึงใบหน้าสะสวยของเธอก่อนจะแสยะยิ้ม “คนเรานี่ก็แปลกเนอะ เราไม่สนใจยังพยายามกระเสือกกระสนทำให้เราสนใจได้อ่ะพี่มิลเล่”

“ปากดีเหมือนกันนี่” ควีนเอ่ยขึ้น ยิ่งเห็นมิลเล่เธอก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น

“ฉันจะแต่งงานกับโรมทันทีที่เรียนจบ” เบลล่าโผลงขึ้น

“...บอกเพื่อ?” วีว่าพยายามไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของเบลล่า ในสมองมันสับสนไปหมด ...แต่งงานงั้นเหรอ? ไหนบอกจะเคลียไง? นี่ฉันโดนเขาหลอกอีกแล้วเหรอ?

“ถ้าว่างก็เชิญด้วยแล้วกันนะ”

“ค่ะ” เธอยิ้มอย่างยียวนก่อนจะดึงแขนมิลเล่ให้เดินออกมา

“อีวีว่า มึงเจอกูแน่” เสียงนั้นแม้จะเหมือนพูดในระดับปกติ แต่วีว่าก็ได้ยินอย่างชัดเจน

“ซวยจริง ๆ กลับกันเถอะเจ้ ไม่มีอารมณ์แล้ว”

วีว่าบ่นอุบอิบถ้าไม่เดินออกมาเมื่อกี้คงได้ตบกันกลางห้างแน่ ๆ เธอไม่ยอมเจ็บตัวหรอก แต่ถ้าถึงขั้นนั้นจริง ๆ รับรองว่าเธอใส่เต็มแรงแน่ ในขณะที่อารมณ์ยังไม่คงที่วีว่าก็รู้สึกว่าโทรศัพท์สั่นเตือนจึงหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความจากโรม

ROM: ถึงไทยแล้วครับ ดื้อทำอะไรอยู่?

วีว่าอ่านข้อความนั้นก่อนจะยัดมันลงกระเป๋ากางเกงยีนเหมือนเดิม ยิ่งเห็นข้อความที่โรมส่งมายิ่งทำให้วีว่าโมโหขึ้นเป็นเท่าตัว

“จิ๊”

“โอเคเปล่าเนี่ย หายใจเข้าลึก ๆ” มิลเล่แตะที่แขนของวีว่าเบา ๆ

“ไม่ค่อยโอเคเลยเจ้ อยากต่อยหน้าคน”

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้ววีว่าอยากต่อยหน้าใครกันแน่ระหว่างเบลล่ากับโรม เขาบอกเธอว่าจะไปเกาหลีในระยะเวลาสามสี่วันมานี้เขาก็คอยโทรเช็คตลอดว่าเธอทำอะไร อยู่ที่ไหน มีใครอยู่ด้วย มันบ่อยยิ่งกว่ากระพริบตาเสียอีก

“พึ่งเคยเห็นแกฟิวขาดขนาดนี้นะเนี่ย”

มิลเล่ส่ายศีรษะพอรู้เรื่องของวีว่ามาบ้าง ถ้าเป็นเธอคงทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ ที่ผ่านมาการเจอกับควีน แฟนของฟีฟ่าเธอก็เอาแต่เลี่ยงตลอดเพราะกลัวว่าทั้งคู่จะมีปัญหากัน ใช่ว่าเธอจะกลัวควีนแต่เธอไม่อยากมีปัญหามากกว่าก็ในเมื่อเป็นคนบอกให้ฟีฟ่าคบกับผู้หญิงคนนั้นเองก็ไม่ควรที่จะทำให้พวกเขาทั้งคู่ต้องทะเลาะกันเพราะตัวเอง แต่ดูจากสายตาของควีนแล้วท่าจะเกลียดมิลเล่เสียแล้วล่ะ