Chapter 13 มันไม่ใช่เรื่องง่าย [5/9] l วีว่า x โรม
1147 Words
ค่ำ ๆ ของวันสิ่งที่ทำให้เบลล่าดีใจที่สุดคือ การปรากฏตัวของชายหนุ่มที่เธอรอเขากลับมาที่คอนโดทุกวันร่างอิ่มโผกอดร่างสูงที่คิดถึงทันที เธอไม่เจอเขาเกือบครึ่งเดือนแล้ว
“กลับมาแล้วเหรอคะ? คิดถึงโรมจัง”
“อืม” มือหนาดันเธอออกห่างก่อนจะหันไปสั่งงานผู้ชายสี่ห้าคนที่ตามมาด้วย “เก็บให้เร็วที่สุด”
“ครับ”
ผู้ชายเหล่านั้นรับคำสั่งก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานบางคนเดินเข้าไปในห้องนอน บางคนเดินไปที่โต๊ะทำงาน เบลล่ามองคนเหล่านั้นเก็บของของโรมอย่างงง ๆ
“นี่มันอะไรคะโรม?”
เธอหันมาถามชายหนุ่ม เขามองเธอนิ่ง ๆ ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาได้ สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด
“เฮ้อ... ฉันจะไม่อ้อมค้อมแล้วกันนะ” เขาบอกอย่างจริงจัง
“...”
“เราจบกันแค่นี้เถอะ เธอกับฉันต่างคนต่างอยู่ หรือไม่ก็เป็นแค่เพื่อนกันเหมือนตอนมัธยม”
“เบลล์ไม่เข้าใจ ทำไม? ...” เธอถามด้วยน้ำเสียเคร่งเครียด
“เราเลิกกันนะ ปล่อยฉันไปเถอะ”
หญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ ดวงตาเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตาใส ๆ มองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บปวดมันเป็นภาพที่ใครเห็นก็ต้องสงสารเป็นแน่ แต่สำหรับคนที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจะรู้ว่านี่เป็นเพียงแค่ฉากหน้าที่เบลล่าแสดงออกมาเท่านั้น เมื่อก่อนโรมก็เคยหลงเชื่อในใบหน้าอ่อนหวาน และแสนน่าสงสารนี้จนทำให้เขาทำเรื่องพลาดที่สุดในชีวิตลงไป
“ฉันขอโทษถ้าทำให้เธอไม่พอใจ แต่ฉันทนต่อไปไม่ได้จริง ๆ อีกอย่างเราจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองสักที เธอจะได้ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำโดยไม่ต้องคอยระแวง ฉันก็จะใช้ชีวิตของฉันแบบที่มีอิสระกว่าที่เป็น” เขาพูดอย่างอ้อม ๆ ยังไงก็อยากจบกันด้วยดีมากกว่า
“ชีวิตของเบลล์ก็คือ โรมไง”
หญิงสาวคว้ามือหนาขึ้นมากุมเอาไว้ราวกับต้องการขอความเมตตาจากชายหนุ่ม แต่โรมกลับค่อย ๆ บิดข้อมือออกจนมือของเขาหลุดจากการเกาะกุม
“เธอไม่สังเกตเหรอ? ที่ผ่านมาฉันไม่ได้อยู่กับเธอ เราแทบจะไม่เจอกันด้วยซ้ำแต่เธอก็อยู่ได้”
“ไม่จริง เบลล์อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีโรม”
น้ำตาหยดแรกร่วงแหมะลงอย่างน่าสงสาร ท่ามกลางความเงียบเสียงของโรมก็ดังขึ้น
“เธออยู่ได้”
“ไม่ เบลล์ต้องการแค่โรม อย่าไปนะ ฮือ...”
เบลล่ากอดคนตัวโตเอาไว้ กอดที่เธอต้องการจากเขามาโดยตลอด นานนับปีแล้วที่เธอไม่ได้กอดเขาแบบนี้ เธออยากได้ความอบอุ่นจากร่างสูงของเขามากกว่าใคร โรมยืนนิ่งปล่อยให้เบลล่าร้องไห้ร่างของเธอสั่นเทาราวกับลูกนก
“เรียบร้อยแล้วครับคุณโรม” ลูกน้องที่ตามมาด้วยเอ่ยบอก
“อืม” โรมพยักหน้าดันเบลล่าออกห่างมือหนาจับที่ต้นแขนอวบก่อนจะเอ่ยขึ้น “ปล่อยได้แล้วเบลล่า ฉันต้องไปแล้ว”
เบลล่ามองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าขายาวก้าวได้เพียงแค่ก้าวเดียวก็ต้องหยุดชะงัก
“โรมคิดว่าเดินออกจากห้องนี้ไปแล้วทุกอย่างมันจะจบเหรอ?”
“...”
“โรมไม่กลัวพ่อเบลล์ยึดบริษัทโรมหรือไง?”
“...”
“ถ้าโรมหันกลับมา เบลล์จะคิดว่าทุกอย่างมันไม่เคยเกิดขึ้น เราก็จะรักกันเหมือนเดิม”
รอไม่กี่วินาทีใบหน้าหล่อเหลาก็หันกลับหาเธอ เบลล่าจึงแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ ไม่มีทางหรอกที่เธอจะปล่อยโรมไปง่าย ๆ
“เบลล์... ฉันจะบอกอะไรให้นะ”
“...”
“ฉันไม่ได้รักเธอ ไม่ได้รักตั้งแต่ต้น และไม่คิดจะรักผู้หญิงอย่างเธอ”
แม้จะพูดด้วยโทนเสียงปกติแต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของหญิงสาว
“ผู้หญิงอย่างเบลล์มันยังไง แล้วโรมดีกว่าเบลล์ตรงไหน!”
เขาเองก็ไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นักยังมีหน้ามาว่าเธออีก ถ้าเธอเป็นปีศาจ โรมเองก็เป็นซาตานเหมือนกัน
“เฮ้อ... จริง ๆ เรามันก็เลวพอ ๆ กันนั่นแหล่ะ” เขายอมรับเมื่อนึกถึงหลายเรื่องที่ตัวเองเคยทำเอาไว้
“ใช่ไง เราถึงได้เหมาะสมกันที่สุดโรม วันนี้เบลล์โทรจองคิวดีไนซ์เนอร์ไว้แล้ว คุณชีตาร์จะมาวัดตัวตัดชุดแต่งงานให้เราเดือนหน้านะคะ” ประโยคสุดท้ายเบลล่าพยายามฝืนยิ้ม ในเมื่อเหมาะสมกันขนาดนี้เธอกับโรมก็ควรจะได้แต่งงานกัน
“จะไม่มีงานแต่งระหว่างเราเบลล่า ฉันโอนคอนโดนี้ให้เป็นชื่อเธอแล้วถือว่าแทนคำขอโทษแล้วกันนะ”
สีหน้าเปลี่ยนทันทีก่อนจะพูดเสียงดัง “เบลล์ไม่ได้อยากได้ โรมเข้าใจไหมว่าเบลล์ต้องการแค่โรม!”
“คืนอิสระให้ฉันเถอะ ฉันอึดอัดเต็มทีแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขอร้อง
“อีวีว่าใช่ ใช่ไหมโรม! โรมยังรักมันใช่ไหม?!”
พอนึกถึงคนที่พึ่งเจอเมื่อตอนบ่ายก็ยิ่งทำให้เบลล่าเริ่มควบคุมสติไม่อยู่ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าโรมยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่
“ไม่เกี่ยวกับคนอื่นหรอก”
“หึ มันจริง ๆ สินะ” เอ่ยเสียงรอดไรฟัน
“เธอไม่มีฉันเธอก็ยังมีผู้ชายอีกตั้งหลายคนนี่ขาดฉันไปสักคนคงไม่เป็นไร”
เมื่อเบลล่าไม่ยอมปล่อยเขาก็ต้องพูดเรื่องนี้ขึ้น เขารู้ทุกอย่างว่า เบลล่าแอบทำอะไรลับหลังเขาบ้าง แต่เดี๋ยวนี้ไม่ว่าหญิงชายสิทธิก็เท่าเทียมกันทั้งนั้น และโรมก็ไม่เคยโกรธเบลล่าด้วย เขาเองนั่นแหล่ะที่ทำให้เบลล่ารู้สึกเหงาจนต้องไปหาคนอื่น
“ที่เบลล์ไปกับคนอื่นเพราะอยากให้โรมหึงนะ แต่เบลล์ไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายพวกนั้นเลยนะโรม” เสียงของเธออ่อนลง
“ช่างมันเถอะฉันไม่สนใจอยู่แล้ว”
“นี่โรมกล้าทิ้งเบลล์จริง ๆ เหรอ? โรมจะเอาแบบนี้ก็ได้ แต่เบลล์บอกไว้เลยว่าโรมจะต้องสูญเสียมากกว่าที่โรมคิด”
“เธอและครอบครัวของเธอได้จากฉันและเลิศโสภาวรรณมามากพอแล้วเบลล่า ถ้ายังไม่หยุดครอบครัวเธอนั่นแหล่ะที่จะไม่เหลืออะไรเลย”
เขาคร้านที่จะพูดกับเบลล่าเต็มทนหลังจบประโยคจึงรีบเปิดประตูออก
“เบลล์ไม่ให้โรมไป! หยุดเดี๋ยวนี้! เบลล์บอกให้หยุด!”
โรมหันกลับมาอีกครั้งแล้วเอ่ยเตือน “อ้อ อีกอย่างหวังว่าเธอและพ่อของเธอจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ นะ ลาก่อน”
“โรม! กรี๊ดดดดดด!”
- Writer
