Chapter 13 มันไม่ใช่เรื่องง่าย [6/9] l วีว่า x โรม
917 Words
หลังจากเดินออกมาจากห้องนั้นแล้วโรมก็รีบโทรหาวีว่าทันที เขาอยากคุยกับวีว่ามากที่สุด วันนี้เธอไม่ตอบไลน์เขาทั้งวัน แถมโทรไปก็ไม่รับอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าวีว่าเป็นอะไรหรือเปล่า และผลมันก็เป็นเช่นเดิม คือ วีว่าไม่รับโทรศัพท์
“กลับเลยไหมครับคุณโรม” โจ้ ลูกน้องคนสนิทถามชายหนุ่มเมื่อเขาเข้ามานั่งยังเบาะหลัง
“ไป X PUB”
“ครับ”
ตอนนี้ใกล้สี่ทุ่มแล้ว วีว่าน่าจะอยู่ที่ X PUB เขาจึงเลือกที่จะไปหาเธอที่นั่น อยากไปบอกเธอด้วยต่อหน้าว่าเขาเคลียตัวเองแล้ว อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะทำหน้ายังไง ...ยัยดื้อจะดีใจไหมนะ
แต่พอมาถึงโรมก็ต้องหงุดหงิดกับภาพที่เห็นเมื่อวีว่าเดินออกมาจากผับพร้อมกาฬ เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาเธอทันที ร่างสูงใหญ่ยืนขวางหน้าหนุ่มสาวทั้งสองพวกเขามีสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นโรมอยู่ที่นี่
“วี พี่ขอคุยด้วยหน่อย” โรมมองคนตัวเล็กนิ่ง ๆ
“พี่โรมมีอะไรจะคุยกับวีว่าเหรอครับ” กาฬถามขึ้นอย่างสงสัย
“ไม่ใช่เรื่องของแก ฉันจะคุยกับวีว่า”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ทั้งนั้นและไม่อยากคุยด้วย ไปกันเถอะกาฬ”
วีว่าจับข้อมือคนข้าง ๆ เดินเลี่ยงออกมาอีกทางแต่เธอกลับถูกโรมมือหนาของโรมคว้าที่ข้อมืออีกข้างทำให้ต้องหยุดเดิน
“วี โรมมีเรื่องสำคัญ” เขาเอ่ยพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน
“พี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง” กาฬรำคาญกับพฤติกรรมแบบนี้เต็มทน ก็รู้อยู่ว่าวีว่าคบกับเขายังจะมาวุ่นวายอีก
“ไอ้กาฬ”
“หยุดนะพี่โรม อย่ามาทำตัวเป็นนักเลงแถวนี้”
วีว่าบอกอย่างไม่พอใจเห็นคนที่มาด้วยกับโรมอีกสองคนตั้งท่าจะเดินเข้ามาสมทบ ถ้าเกิดทะเลาะกันจริง ๆ กาฬต้องเจ็บหนักแน่
“หนูเป็นอะไร?”
โรมถามเธออย่างไม่เข้าใจ วีว่าทำตัวห่างเหินกับเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ทั้งที่กลับมาจากภูเก็ตยังดี ๆ อยู่เลย เขาไม่อยู่ไม่กี่วันทำให้เธอลืมคำพูดที่ทั้งสองเคยคุยกันไว้แล้วเหรอ?
“ฉันก็เป็นฉันไง ไปกันเถอะกาฬ”
คราวนี้โรมไม่เดินตามมาแต่ให้ลูกน้องขับรถตามรถของกาฬแทน กาฬมองกระจกหลังก่อนจะเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ
“มันยังไม่เลิกตามอีก วีไปนอนที่คอนโดฉันเถอะกลับไปที่บ้านมันอันตราย”
“อืม ก็ได้”
วันนี้ไวน์ต้องไปดูสถานที่สร้างบ้านกับลูกค้าและต้องค้างคืนที่ต่างจังหวัดจึงมารับส่งวีว่าไม่ได้ เธอจึงขอให้กาฬมารับเธอแทน ซึ่งเท่ากับว่าถ้าวีว่ากลับบ้านตอนนี้ก็ต้องอยู่คนเดียว เดาได้เลยว่าโรมต้องตามไปถึงบ้านวีว่าแน่ ๆ
“ฉันรู้ว่ามันยังไม่เลิกยุ่งกับเธอ”
กาฬเอ่ยขึ้นหลังจากที่วีว่าเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาวางโทรศัพท์ของวีว่าลงบนเตียง ความโชคร้ายของการเป็นเพื่อนกันมาก่อนคือ เขารู้รหัสล็อคโทรศัพท์ของวีว่า แน่นอนว่าเพื่อนในกลุ่มทุกคนรู้รหัสกันและกัน เพราะบางครั้งก็ยืมใช้ทำนู้นนี่หลายครั้ง
“ขอโทษนะ” วีว่าเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
กาฬคงเห็นแชทไลน์และการโทรเข้าแล้ว ซึ่งมันทำให้วีว่ารู้สึกผิดมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทำไมเธอต้องทำร้ายคนดี ๆ อย่างกาฬด้วย ไม่ว่าจะเลือกทางไหนเธอก็ทำร้ายเขาอยู่ดี ...เพราะเธอไม่ได้รักกาฬ
“ขอโทษทำไม เลิกคุยกับมันก็พอ มานอนได้แล้ว”
เขาบอกพร้อมกับยิ้มบาง ๆ และตบที่ที่นอนข้าง ๆ ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงกับข้อความที่ได้อ่านพวกนั้น ใจหนึ่งก็ผิดหวัง อีกใจมันกลับรู้สึกว่างเปล่าแปลก ๆ ทั้งที่ควรจะโกรธมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ทำไม... มันไม่รู้สึกเจ็บเลยนะ
“กอดหน่อย”
วีว่าปีนขึ้นมาบนเตียงนุ่ม กาฬอ้าแขนกว้างเป็นสัญญาณก่อนที่ร่างบางจะล้มตัวลงหนุนแขนแกร่งของเขา
“ขอบใจนะสำหรับหลาย ๆ เรื่อง”
“คิดมากน่า นอนเถอะ”
มือหนาลูบผมนุ่มของวีว่าเป็นการกล่อมเธอนอน ยิ่งกาฬอ่อนโยนและดีต่อวีว่าเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรทำให้ผู้ชายคนนี้เสียใจ เธอรู้สึกดีกับกาฬแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นรักจนอยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต สิ่งที่เธอกังวลก่อนตัดสินใจคบกับกาฬไม่ช้าไม่เร็วมันก็ต้องเกิดขึ้นจริง ๆ ใช่ไหม? หรือว่าอยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเองเหมือนที่โบราณเขาว่า
ส่วนโรมวีว่าก็หวังว่าเขาจะมีความสุขกับคนที่เขาเลือก ในเมื่ออีกไม่กี่เดือนเขาก็จะแต่งงานกับเบลล่าแล้วเธอก็ไม่จำเป็นจะต้องพูดอะไรกับเขาอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้วีว่ารู้สึกแย่ แต่สัมผัสจากมือหนานั้นทำให้เธอผ่อนคลายกว่าที่คิด สุดท้ายวีว่าก็เผลอหลับไป
- Writer
