รักลวงใจ นายแสนเลว

Chapter 11 อัพเดทหน่อยไหม? [10/10] โรม x วีว่า

ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นเพียงไม่กี่นาที เสียงใสก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ยังไง... ก็ทำไปแล้วนี่ คนอย่างพี่โรมมีด้วยเหรอที่จะทำไม่สำเร็จ”

“หึ นี่ปลอบกันอยู่ใช่ไหม?” คนตัวโตมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

“ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน”

วีว่าดันร่างสูงให้ออกห่างแต่โรมกลับกอดเธอเอาไว้หลวม ๆ เขามองเธอด้วยสายตาที่สื่อความหมายจนเธอต้องเบือนหน้าหลบมัน

“วีว่า...”

“อะไร?”

“...ที่โรมเคยบอกว่า อยากให้เรากลับมาคบกัน ...โรมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ”

“...” คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน

“ที่ทำทุกอย่าง โรมตั้งใจ”

“ไม่ใช่แค่เสียดาย?”

“...ถ้าไม่รัก โรมจะไม่พยายามขนาดนี้”

“...”

ทุกอย่าง... เขาตั้งใจ? วีว่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมควานหาความจริงจากคนตัวโตพบว่ามันสะท้อนความจริงที่เธอไม่อยากจะยอมรับมัน

“สิ่งที่โรมทำวันนี้หนูอาจจะยังไม่เห็น แต่ถ้ามันสำเร็จ... เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?”

แต่อีกใจกลับรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกบางอย่างที่วีว่ากดมันไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจกำลังถูกโรมไขกุญแจปลดปล่อยให้มันออกมา

“นะ ขอแค่โรมได้อยู่ใกล้ ๆ หนูก็ได้ ที่เหลือโรมจะทำให้หนูยอมรับเอง” ชายหนุ่มส่งสายตาอ้อนวอนราวกับถ้าเธอไม่ทำตามเขาขอเขาจะต้องตายแน่ ๆ

วีว่าหลับตาหนีสายตาแน่วแน่ของเขาก่อนจะเอ่ยถาม “แล้ว...ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”

“เธอจะไม่มายุ่งกับหนู สัญญาว่าโรมจะปกป้องวีเอง”

คำสัญญานั้นจะเชื่อได้จริงหรือ? เขาเคยสัญญาอะไรกับเธอไว้ตั้งหลายอย่าง ...เท่าที่จำได้มันมีไม่กี่อย่างที่เขาทำได้ แล้วแบบนี้วีว่าจะเชื่อเขาได้ยังไง ถ้าสิ่งที่เขาพยายามทั้งหมดมันเพื่อเธอจริง ๆ วีว่าก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้เช่นกัน แม้จะไม่อยากยอมรับว่าในใจลึก ๆ นั้นยังมีโรมอยู่ก็ตาม

“...นี่ เมาอาหารทะเลหรือเปล่าเนี่ย?” เธอพูดกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ย้อนแย้งกันในใจ ตอนนี้เธอเริ่มสับสนว่าอันไหนควรเชื่อ อันไหนเป็นกลลวง

“เมารักวีว่าต่างหาก” เขาบอกพร้อมกับยิ้มกรุ่มกริ่ม

“แหวะ มุขนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้ว”

ความรู้สึกในวันวานค่อย ๆ ไหลออกมาจากใจของเธอ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ...ไม่นะวีว่า

“หึ ๆ แสดงว่าจำได้ใช่ไหม?” เขาหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์

“จะ จำอะไรได้” วีว่าเบิกตากว้าง

“ก็... จำว่าตัวเองเคยใช้ประโยคนี้จีบเค้าอ่ะ”

อึก! ราวกับโดนศรปักเข้าที่กลางอก พลาดแล้ววีว่า เธอก้าวพลาดตกหลุมพรางผู้ชายคนนี้เข้าเต็ม ๆ หัวใจที่เต้นโครงคราม ร่างกายที่แข็งทื่อไม่อาจหนีไปไหนได้ ความรู้สึกแบบนี้... มันอะไรกัน?

“จำไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากจำด้วย”

“หึ ๆ ทำไมตรงนี้มันเต้นแรงจัง” มือหนาวางทาบลงบนอกข้างซ้ายของคนตัวเล็ก เขาไม่ได้ตั้งใจจ้องอกเต่งตึงนั้นจริง ๆ นะ แต่พอได้สัมผัสกลับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่... มันใหญ่ขึ้นไหมนะ?

“ไอ้ลามก!” วีว่าปัดมือของโรมออกอย่างโมโหก่อนจะรีบว่ายน้ำหนีคนตัวโต ซ้ำเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอหนีเขาไปดื้อ ๆ แบบนี้แน่

“ฮ่า ๆ ต่อไปนี้โรมจะจีบหนูเอง นั่งสวย ๆ รอให้หัวใจละลายก็พอ”

“ไม่เอาด้วยหรอก” เธอตะโกนด่าเขาโดยไม่หันกลับไปมอง

“หรือว่ากลัว?”

“กลัวอะไร? ไม่ได้กลัวโว้ย!”

จังหวะที่กำลังจะก้าวขาขึ้นจากน้ำร่างเล็กก็ถูกคนตัวโตรวบเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

“กลัวหวั่นไหวกับโรมน่ะสิ หรือที่จริงแล้ว... วีว่ายังรักพี่โรมอยู่กันแน่นะ” เขาไล่สายตามาตามเครื่องหน้าสวยที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากอิ่ม

“มั่ว”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องกลัวเลยนี่” โรมกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“หึ ถ้าฉันตกลง ก็เข้าเกมพี่อ่ะดิ ไม่เล่นด้วยหรอก” วีว่าเบ้ปากอย่างรู้ทัน

“หึ ๆ กลัวจริง ๆ สินะ กุมหัวใจตัวเองไว้ให้ดี ๆ น้า... อย่าปล่อยให้มันบินมาหาโรมอีกครั้งก็แล้วกัน”

จบประโยคริมฝีปากอุ่นก็ประกบที่ริมฝีปากอิ่มทันที โรมค่อย ๆ บดคลึงความนุ่มที่อยากจะละเลียดมันทั้งวันทั้งคืน เขาทำทุกอย่างอย่างแผ่วเบาราวกับขนนกที่ปัดเบา ๆ บนริมฝีปากเธอ แม้จะไม่ได้ลุกล้ำแต่มันกลับเป็นจูบที่วีว่าโหยหาและคิดถึงมาโดยตลอด สุดท้ายเขาก็เรียกสติเธอด้วยการงับที่ปากล่างแล้วดูดมันแรง ๆ

“ไอ้พี่โรม! ไอ้บ้า!” สายตาเร่าร้อนก่อนหน้าแปลเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที

“หึ ๆ เจ็บเหรอ?” เขาเอ่ยเย้าแหย่ใช้นิ้วหัวแม่มือบดคลึงที่ริมฝีปากบวมเจ่อเบา ๆ พอใจมากที่วีว่าเคลิ้มไปกับจูบของเขา

“ขอกินได้ไหม? หิวแล้วอ่ะ”

“อยากกินหนูเหรอ?”

มือบางลูบไล้ไปที่สะโพกสอบก่อนจะปัดผ่านเป้าตุงอย่างเฉียดฉิวส่งผลให้หัวใจดวงโตเต้นรัวอย่างตื่นเต้น วีว่ากระตุกยิ้มร้ายก่อนจะกระซิบข้างหูโรม

“ขออาบน้ำก่อนนะคะ ไปรอหนูที่ห้องนะ พี่โรมนอนห้องเล็กใช่ไหมคะ?”

“คิดว่าจะเชื่อเหรอ? เดี๋ยวดื้อก็ปล่อยให้โรมรอเก้อหรอก” เขาเอ่ยอย่างรู้ทัน

“ถ้าโกหกจะยอมให้ลงโทษหนัก ๆ เลยค่ะ” เสียงหวานบอกก่อนจะกดจูบลงที่มุมปากหยักของโรมอย่างเย้ายวน

“หึ ๆ พูดเองนะ”

วีว่าพยักหน้าก่อนจะจูบเบา ๆ ที่อกกว้างอย่างยั่วยวนการกระทำของเธอทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งสูงจนแทบควบคุมไม่อยู่ เขาดึงเชือกที่มัดส่วนบนก่อนจะดึงมันออกทำให้อกอิ่มไร้การปกปิด

“พี่โรม!” วีว่าใช้แขนทั้งสองข้างปิดหน้าอกเปลือยเปล่าของเธอไว้มองเขาอย่างไม่พอใจ

“มัดจำไว้ก่อนไง เผื่อที่รักเบี้ยว”