Chapter 12 กุมหัวใจไว้ให้ดี [10/10] โรม x วีว่า
1101 Words
น้ำเสียงทุ้มเหมือนจะดังขึ้นอีกระดับ ไหนจะใบหน้าที่ตึง ๆ นั้นอีกมันทำให้วีว่าคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ?
“กะ ก็... เทอมที่แล้วพี่ไวน์รับเป็นอาจารย์พิเศษก็เลยไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน”
“มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ?” ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึ้นหลายเท่าอดตำหนิไวน์ในใจไม่ได้ ...เป็นพี่ประสาอะไรปล่อยให้น้องอยู่บ้านคนเดียว
“อย่างกับจะมีคนมาทำอะไรฉันงั้นแหล่ะ”
“สามสี่วันนี้ถ้าพี่ไวน์ไม่อยู่หนูก็ไปอยู่กับพ่อแม่ที่เชียงใหม่เถอะ” บอกแกมสั่ง
“ไม่ได้ แล้วงานที่ X PUB ล่ะ”
ช่วงนี้เธอลางานบ่อยมาก ถึงแม้มิลเล่กับคอปเปอร์จะไม่ได้ว่าอะไร แต่มันก็รู้สึกผิดในใจอยู่มาก ลูกค้าส่วนหนึ่งที่มาก็เป็นแฟนคลับของเธอด้วยหยุดบ่อยแบบนี้คงไม่ค่อยดีแน่ ๆ
“เลิกเป็นเถอะ กลับบ้านก็ดึก แถมยังมีแต่พวกหื่นจ้องจะลากกลับด้วยแบบนั้นมันอันตรายนะรู้ไหมถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง?”
“บ่นอะไรเนี่ย” วีว่าย่นคิ้วอย่างรำคาญ เธอพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกข้างแต่โรมกลับพลิกไหล่เล็กทำให้วีว่าต้องหันกลับมาคุยกับเขา
“เลือกระหว่างจะไปเกาหลีกับโรมหรือจะอยู่เชียงใหม่” เขาถามอย่างจริงจัง
“จะไปเปิดเพลงที่ X PUB”
“ชักจะดื้อใหญ่แล้วนะ”
แน่นอนว่าคำตอบนั้นสร้างความไม่พอใจให้โรมอย่างมากเขาจึงทาบทับร่างเล็ก และกังขังเธอเอาไว้ด้วยร่างกายสูงใหญ่ของเขา แรงกดทับแม้จะไม่มากแต่ก็ทำให้วีว่าอึดอัดมือบางจึงยันแผ่นอกแกร่งของเขาเอาไว้
“พี่โรม! หนัก!”
“รู้ไหมว่าเป็นห่วง!”
วีว่าถึงกับสะดุ้งเมื่อเสียงอันทรงพลังพุ่งใส่เธอพร้อมกับสายตาที่ดุดัน ปกติโรมจะไม่ค่อยโมโหให้เธอเห็นพอเขาดุเธอแต่ละครั้งวีว่าก็กลัวอยู่เหมือนกัน
“ห่วงอะไร มันไม่มีอะไรหรอกฉันอยู่ของฉันได้” วีว่าพูดอู้อี้ในลำคอพรางหลบสายตาคมที่จ้องอยู่
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้พี่ไวน์ไปรับไปส่ง”
โรมเองก็พยายามหาทางออกเพื่อเอาใจเธอให้มากที่สุดกลัวว่าเธอจะต่อต้านหากบังคับจนเกิดไป แต่วีว่ากลับไม่คิดเช่นนั้น มันออกจะยุ่งยากและไม่สนุกเอาเสียเลยที่เธอเหมือนเด็กที่ต้องมีผู้ปกครองคอยมารับมาส่ง
“หน้าฉันเหมือนเด็กอนุบาลเหรอ? อื้อ!”
ริมฝีปากหยักพุ่งประกบจูบลงบนริมฝีปากอิ่มนั้นทันทีเมื่อคำพูดนั้นฟังไม่เข้าหูโรมเอาเสียเลย เขาดูดดึงริมฝีปากบอบบางนั้นอย่างป่าเถื่อนพอวีว่าจะเอียงหน้าหลบมือหนาก็ล็อคคางเอาไว้เธอจึงทุบแรง ๆ เข้าที่ไหล่หนาเป็นการประท้วง เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มหมดแรงโรมจึงยอมผละออก
“จะดื้ออีกไหม?”
“ไม่ได้ดื้อโว้ย! อื้อ”
และเป็นอีกครั้งที่เธอถูกเขากระทำเหมือนเดิม โรมคิดว่าพฤติกรรมก้าวร้าวของเด็กดื้อจะต้องโดนกำจัดให้หมดไปวีว่าจะได้เป็นเด็กดีเหมือนเดิม
“จะเอายังไง เลือก! ถ้าตอบไม่ดีจะปล้ำเดี๋ยวนี้แหล่ะ”
“พี่จะอะไรกับฉันนักหนา เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้เลย”
คนตัวเล็กมองเขาอย่างเง้างอน เขาทำให้ริมฝีปากเธอบวมเจ่อและเจ็บมาก ๆ ซึ่งโรมเลือกที่จะมองผ่านสายตาตัดพ้อนั้น
“ก็บอกว่าห่วงไง! ไม่เข้าใจเหรอ? เลือก!”
เมื่อก่อนเขาก็เป็นห่วงเธอเหมือนกันถ้ากลับบ้านเย็นเกินไปเขาถึงได้ขับรถตามไปจนมั่นใจว่าวีว่าถึงบ้านอย่างปลอดภัย ถ้าไปไหนไกล ๆ โรมก็จะไปรับเธอถ้าคนที่บ้านไม่ได้ไปส่ง ยิ่งถ้าวีว่ามาที่บ้านเขาโรมก็จะไปรับเองเพราะระยะทางมันค่อนข้างไกลจากบ้านของวีว่ามาก ...อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นห่วง มันน่าน้อยใจไหมเนี่ย
“ให้พี่ไวน์ไปส่งก็ได้ แต่ถ้าเขาไม่ยอมฉันก็ไม่รู้ด้วยนะ”
“ยังไงก็ต้องยอม” เขาบอกอย่างมั่นใจ เรื่องนั้นเขาจัดการได้อยู่แล้ว
“ย่ะ พอใจแล้วก็ลงไปได้แล้ว หนัก!”
วีว่าผลักคนตัวโตอีกครั้งแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าโรมจะขยับ เพียงแต่สายตาที่ดุดันเมื่อครู่จะเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นเท่านั้นเอง
“ง่วงยัง เข้าไปนอนข้างในไหม?” เขาลูบศีรษะเล็กเบา ๆ ราวกับต้องการจะปลอบเธอให้หายตกใจ
“พี่ห้ามทำอะไรฉันนะ”
“หึ จะอดทนก็แล้วกัน”
พูดจบก็จูบเบา ๆ ที่แก้มนุ่มซ้ายขวา และประทับจูบสุดท้ายที่ริมฝีปากบวมเจ่อ
“งั้นไม่นอนละ”
วีว่ายังไม่อยากตกเป็นของโรมตอนนี้ หลายอย่างมันยังไม่ลงตัว เขาต้องเคลียตัวเองและเธอก็ต้องเคลียตัวเธอเองเหมือนกัน แต่นั่นก็ต้องหลังจากที่วีว่ามั่นใจแล้วว่าโรมจะทำตามที่เคยพูดเอาไว้ได้ ยังไงเธอก็ต้องสร้างเซฟโซนให้ตัวเองเหมือนกัน
“ล้อเล่นหรอกน่า ไปนอนป่ะ”
“...” วีว่าหรี่ตามองคนที่ลุกขึ้นนั่ง
“สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร”
“แน่ใจ?”
“เถอะน่า แต่ถ้าโรมเคลียตัวเองเสร็จแล้วดื้อเตรียมตัวไว้เลย”
สำหรับวีว่าแล้ว การรอใครสักคนอย่างเลื่อนลอยมันเป็นอะไรที่ทรมานมากจนเธอเลิกหวัง เลิกรอไปแล้ว แต่พอคน ๆ นั้นกลับมาให้ความหวังเธออีกครั้งเธอจึงเลือกที่จะเชื่ออย่างง่ายดาย
แต่กับอีกคนที่รักเธอนี่สิ... มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมากกว่าจนไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะชดเชยความรู้สึกนั้นได้
“เตรียมตัวอะไร?” วีว่าถามอย่างไม่เข้าใจ
โรมแสยะยิ้มก่อนจะตอบ “เตรียมตัวคลานลงจากเตียงไงจ๊ะดื้อ”
“... กรี๊ด!”
หญิงสาวสตั๊นไปไม่กี่วินาทีก่อนจะกรี๊ดใส่หูเขา แต่คนตัวโตกลับหัวเราะชอบใจ จากนั้นก็ลากเธอเข้ามาในห้องนอนและกอดเธอไว้ แม้วีว่าจะพยายามดิ้นขัดขืนยังไงแต่ก็ไม่สามารถทำให้โรมยอมปล่อยเธออยู่ดี สุดท้ายก็หลับไปทั้งที่โดนกอดอย่างนั้น
- Writer
