Demir ve Mihri konaktan çıktı
Uçağa binmek üzere Mihri dönüp geriye baktı ...
Uçak havalandı.
Motor sesi kabine yayılıyordu , kemiklerin içine kadar giren o tekdüze uğultu. Işıklar kısılıyor. Herkes koltuğuna çekiliyor.
Demir konuşmuyordu .
Başını geriye yaslamış. Gözleri kapalı değil, açık. Camdan dışarı bakıyor. Yüzünde sakin bir ifade var. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir memnuniyet. Sessiz ama rahat.
Mihri yanında oturuyordu . Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişdi . Parmakları birbirine dolanmışdı. Çözmüyor. Kımıldamıyor.
Uçak yükseldikçe şehirler küçülüyor. Mardin çoktan görünmez oluyor. Taş, toz, ses… Hepsi altta kalıyor. Ama Mihri’nin içinden çıkmıyor.
Kabinde fısıltılar var. Hosteslerin yumuşak adımları. Bardak sesi. Emniyet kemeri ikazı.
Demir’in omzu ge
