14 yıl önce NORVEÇ
Bazen geçmiş, mezarından kalkar ve bugünün en değerli sandığın şeylerini parça parça söküp alır.
Kar yağıyordu. Ama bu kar... masum değildi.
Kuzeyin kurdu, Alina’nın elinden ve oğlunun elinden tutmuş, koşuyordu. Bilinmeyen ülkenin bilinmeyen ormanlarında sadece koşuyorlardı. Az önce olanlar neydi? Annesi geride kalmıştı… Duramazlardı, koşmaları gerekiyordu. Babası “Yaşamanız lazım,” diyordu.
Alina’nın abisi bir anda yere düştü. Kuzeyin kurdu arkaya baktı. Adamlar şu an görünmüyordu. Abisi ayağını burkmuştu.
“Baba, geliyorlar! Gitmememiz lazım,” dedi Alina. Korku bütün vücudunu ele geçirmişti.
Kuzeyin kurdu, oğlunu kucağına alıp karla kaplı ormanda belli bir süre ilerledi. Sonra onu, kardan hiçbir şeyin görünmediği ağaç kavuğunun içine bıraktı.
“Ben gelmeden sakı
