Yiğit' in söylediklerini anlamam biraz zaman almış olsada. Duyduklarım doğruydu. Beni sevdiğini söylüyordu. Hatta bunun uzun zaman önce söylemek isteyip benim yaşadığım olaylar yüzünden ertelediğini söylemişti. Sanırım artık kader yüzünü bana çevirmiş ve mutlu olmam için sebepler sunmaya başlamıştı. Sanki yaşadığım bunca acıların bir mükafatı vardı. Ve ben artık o mükafatımı almaya başlamış gibiydim. Yiğit o kadar güzel şeyler söylemiştiki. Bir an acaba bunları gerçekten de bana mı söylüyor diye düşünmüştüm. Her insanın hayatında kötü anlarının bittiği. Karanlığın yerini güneşe bıraktığı zamanlar olurya benimde öyleydi artık. Tüm kabuslarım, tüm korkularım gecenin karanlığında kaybolmuş. Ve güneş benim için doğmaya başlamıştı. Artık her günüm se bugün başıma ne gelecek diye korkmak yerine.
