04. ความลับของไททัน

944 Words

ความลับของไททัน หลังจากวันนั้น... ความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์ดาวกับไททันก็ดูแปลกไป แม้ภายนอกเขาจะยังเป็นเจ้านายปากร้ายคนเดิม แต่หญิงสาวกลับเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไททันไม่ได้เย็นชากับทุกคน เขาแค่สร้างกำแพงสูงจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ "คุณไททัน เอกสารประชุมค่ะ" พิมพ์ดาววางแฟ้มลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเพียงครู่เดียวก่อนรับไป "ขอบใจ" หญิงสาวถึงกับชะงัก "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ" "หูมีปัญหา?" "เปล่าค่ะ แต่ฉันเพิ่งเคยได้ยินคำว่าขอบใจจากคุณ" ไททันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "ออกไปทำงานได้แล้ว" พิมพ์ดาวยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์ดี ทำเอาไททันมองตามอย่างไม่รู้ตัว ... ช่วงบ่ายวันเดียวกัน บริษัทมีการประชุมผู้ถือหุ้นครั้งใหญ่ ทุกคนในห้องประชุมดูตึงเครียด เพราะชื่อของไททันเป็นที่รู้กันดีว่าไม่ชอบความผิดพลาด พิมพ์ดาวทำหน้าที่แจกเอกสารให้ผู้เข้าร่วมประชุม จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น "ประธานไททัน" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ผมคิดว่าโครงการนี้มีความเสี่ยงเกินไป" บรรยากาศเงียบลงทันที ทุกคนหันมองไททัน แต่เขากลับตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมรับฟังครับ" พิมพ์ดาวแปลกใจ เธอคิดว่าเขาจะโต้กลับแรงกว่านี้ แต่ตลอดการประชุม ไททันกลับรับฟังความคิดเห็นของทุกคนอย่างใจเย็น ต่างจากภาพลักษณ์ที่เธอเคยเห็น เมื่อการประชุมจบลง พิมพ์ดาวอดถามไม่ได้ "คุณดูไม่เหมือนที่ฉันคิดเลย" "หมายความว่าไง" "ฉันนึกว่าคุณจะดุกว่านี้" ไททันเก็บเอกสารเข้าที่ "การใช้อารมณ์ไม่ได้ช่วยให้ธุรกิจเติบโต" คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้เธอนิ่งไป บางที... คนคนนี้อาจมีเหตุผลมากกว่าที่ใครเข้าใจ ... สองวันต่อมา พิมพ์ดาวได้รับมอบหมายให้นำเอกสารสำคัญไปส่งที่บ้านของไททัน บ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่บนเนินเขา เงียบสงบและหรูหรา แตกต่างจากภาพนักธุรกิจที่ชอบอยู่ท่ามกลางแสงสีในเมือง หญิงสาวเดินตามแม่บ้านเข้าไปภายใน ก่อนจะพบภาพที่ทำให้เธอหยุดนิ่ง ไททันกำลังนั่งอยู่หน้ารถเข็นของหญิงชราคนหนึ่ง เขากำลังป้อนอาหารให้เธออย่างใจเย็น รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณยายกินอีกคำครับ" เสียงนั้นนุ่มนวลจนพิมพ์ดาวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "ไททัน..." หญิงชรายิ้ม "ทำงานหนักอีกแล้วใช่ไหมลูก" "ไม่หนักครับ" "โกหกยายอีกแล้ว" ไททันหัวเราะเบา ๆ ภาพตรงหน้าทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนกำลังมองคนละคน ชายหนุ่มที่ทุกคนหวาดกลัว กลับดูอ่อนโยนเหลือเกินเมื่ออยู่กับคุณยาย จังหวะนั้นเอง ไททันหันมาเห็นเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที "มาทำไม" "เอ่อ...ฉันเอาเอกสารมาส่งค่ะ" เขาลุกขึ้นยืน "ฝากไว้กับแม่บ้านก็ได้" "ค่ะ" พิมพ์ดาวพยักหน้า แต่ก่อนจะเดินออกไป เสียงของคุณยายก็ดังขึ้น "หนูคนนี้เหรอ" ทั้งคู่หันมองพร้อมกัน "คะ?" "คนที่ไททันพูดถึง" พิมพ์ดาวตาโต ส่วนไททันถึงกับสำลักน้ำ "คุณยาย!" "อะไรล่ะ ยายพูดผิดหรือไง" หญิงชราหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ปกติไม่เห็นหลานจะพูดถึงผู้หญิงคนไหน" ใบหน้าหล่อเหลาของไททันเริ่มตึง "คุณยายพักผ่อนเถอะครับ" พิมพ์ดาวพยายามกลั้นขำ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเสียอาการ ... ระหว่างทางกลับ คำพูดของคุณยายยังวนอยู่ในหัวเธอ 'คนที่ไททันพูดถึง' หมายความว่าอะไร ผู้ชายเย็นชาคนนั้นพูดถึงเธอจริงหรือ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบไม่ได้ ... คืนนั้น ฝนตกหนักอีกครั้ง พิมพ์ดาวกำลังเก็บร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ทำงานพิเศษอยู่ จู่ ๆ ก็มีชายเมาสองคนเดินเข้ามา "น้องสาว ปิดร้านแล้วเหรอ" น้ำเสียงของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกไม่ดี "ค่ะ ร้านปิดแล้ว" "คุยด้วยหน่อยสิ" ชายคนหนึ่งพยายามเดินเข้ามาใกล้ พิมพ์ดาวเริ่มถอยหลัง หัวใจเต้นแรง "ขอตัวนะคะ" แต่ยังไม่ทันก้าวหนี เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" ชายทั้งสองหันไปมอง ร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่กลางสายฝน ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท แต่แววตากลับเย็นเยียบจนน่ากลัว "ไททัน!" พิมพ์ดาวอุทาน เขาเดินเข้ามายืนข้างเธอ ก่อนมองชายสองคนตรงหน้า "ไป" เพียงคำเดียว แต่กลับทำให้ทั้งคู่รีบเดินหนีทันที เมื่อพวกนั้นจากไป พิมพ์ดาวจึงหันมามองเขา "คุณมาได้ยังไง" "ผ่านมาพอดี" "โกหก" ไททันเลิกคิ้ว "ทำไมคิดแบบนั้น" "เพราะนี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านคุณ" ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบเสียงเรียบ "ฉันมีธุระแถวนี้" แม้จะฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด แต่พิมพ์ดาวก็ไม่ได้ซักต่อ เพราะลึก ๆ แล้ว เธอกำลังดีใจที่เขามา "ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจของไททันสั่นไหวอย่างประหลาด เป็นความรู้สึกที่เขาไม่คุ้นเคย และไม่อยากยอมรับ แต่ไม่ว่าจะปฏิเสธอย่างไร เขาก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า... พิมพ์ดาวกำลังกลายเป็นคนสำคัญในชีวิตของเขาทีละน้อย และความลับที่ไม่มีใครรู้ก็คือ ทุกเช้าก่อนเข้าบริษัท เขามักขับรถผ่านหน้าบ้านของเธอ เพียงเพื่อให้แน่ใจว่า... เธอปลอดภัย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more