05.คนที่ฉันหวง

853 Words

คนที่ฉันหวง เช้าวันต่อมา พิมพ์ดาวตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ภาพของไททันที่เดินฝ่าสายฝนเข้ามาช่วยเธอ ทั้งที่เขาอ้างว่าแค่ "ผ่านมา" แต่เธอไม่เชื่อเลยสักนิด ผู้ชายอย่างไททันไม่มีทางเสียเวลามาแถวร้านอาหารเล็ก ๆ ของเธอโดยบังเอิญแน่นอน "คิดอะไรของเราเนี่ย..." หญิงสาวส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนรีบแต่งตัวไปทำงาน ... เมื่อมาถึงบริษัท บรรยากาศก็เหมือนทุกวัน พนักงานเดินกันขวักไขว่ ส่วนประธานบริษัทก็ยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องกระจกขนาดใหญ่ "สวัสดีค่ะ" พิมพ์ดาวเปิดประตูเข้าไป "อืม" คำตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ไททัน แต่วันนี้เธอสังเกตเห็นแก้วกาแฟอีกใบวางอยู่บนโต๊ะ "มีแขกเหรอคะ" "ไม่มี" "งั้นกาแฟใคร" ชายหนุ่มเงยหน้าจากเอกสาร "ของเธอ" พิมพ์ดาวกะพริบตาปริบ ๆ "ของฉัน?" "ซื้อมาเกิน" "..." เธอแทบหลุดหัวเราะ ผู้ชายคนนี้โกหกไม่เก่งเลย เพราะแก้วกาแฟเป็นเมนูที่เธอชอบดื่มประจำ แถมยังจำระดับความหวานได้ถูกอีกต่างหาก "ขอบคุณค่ะ" ไททันก้มกลับไปอ่านเอกสารทันที เหมือนไม่อยากให้เธอเห็นรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา ... ช่วงบ่าย บริษัทมีประชุมร่วมกับลูกค้ารายใหญ่ พิมพ์ดาวจึงต้องตามไททันไปด้วย ภายในห้องอาหารหรู เต็มไปด้วยนักธุรกิจและผู้บริหารหลายคน ระหว่างที่การพูดคุยกำลังดำเนินไป จู่ ๆ ชายวัยสามสิบคนหนึ่งก็หันมาหาพิมพ์ดาว "คุณเลขาสวยจังนะครับ" หญิงสาวยิ้มตามมารยาท "ขอบคุณค่ะ" "มีแฟนหรือยัง" คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับวางแก้วน้ำลงดังพอสมควร กึก! ทุกคนหันมองทันที ไททันยิ้มบาง ๆ แต่แววตาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด "เรามาคุยเรื่องงานกันดีกว่าครับ" น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงแรงกดดันจนอีกฝ่ายรีบเปลี่ยนเรื่อง พิมพ์ดาวหันไปมองเจ้านายตัวเองอย่างสงสัย เขากำลังอารมณ์เสียหรือเปล่า ... หลังประชุมเสร็จ ทั้งคู่เดินออกมาที่ลานจอดรถ "คุณเป็นอะไร" พิมพ์ดาวถามทันที "เปล่า" "โกหก" ไททันหันมอง "ฉันโกหกตรงไหน" "คุณดูหงุดหงิด" "ไม่ได้หงุดหงิด" "งั้นตอนในห้องประชุมล่ะ" ชายหนุ่มเงียบ ก่อนเปิดประตูรถ "ขึ้นมา" "เปลี่ยนเรื่องเก่งนะ" "ขึ้นรถ" หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนยอมขึ้นรถแต่โดยดี ... ระหว่างทางกลับ รถติดหนักกว่าปกติ ทำให้ทั้งคู่ต้องนั่งอยู่ด้วยกันนานกว่าทุกวัน "คุณไททัน" "ว่าไง" "คุณเคยมีแฟนไหม" คำถามนั้นทำให้คนขับรถถึงกับเหลือบมองกระจกหลัง กล้าถามอีกแล้ว! ไททันนิ่งไปครู่หนึ่ง "เคย" พิมพ์ดาวแปลกใจ "จริงเหรอ" "แปลกตรงไหน" "ก็นึกว่าคุณจะรักแต่งาน" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ "ฉันก็เป็นคนปกติ" "แล้วเลิกกันทำไม" บรรยากาศในรถเงียบลงทันที พิมพ์ดาวรู้ตัวว่าถามลึกเกินไป "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ควรถาม" "ไม่เป็นไร" ไททันมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ "เธอเลือกคนอื่น" หัวใจของพิมพ์ดาวกระตุกเล็กน้อย เพียงประโยคสั้น ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงสร้างกำแพงสูงขนาดนั้น ... วันต่อมา ช่วงพักกลางวัน พิมพ์ดาวลงไปซื้อกาแฟที่คาเฟ่หน้าอาคาร ระหว่างรอเครื่องดื่ม เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น "พิมพ์ดาว" หญิงสาวหันไป "พี่ภัทร" ภัทรยิ้มกว้าง "ไม่ได้คุยกันนานเลย" "ก็ทำงานยุ่งนี่คะ" "เย็นนี้ว่างไหม" "ทำไมเหรอคะ" "ไปกินข้าวกัน" พิมพ์ดาวยังไม่ทันตอบ จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นมารับแก้วกาแฟแทนเธอ ทั้งคู่หันไปพร้อมกัน และก็พบว่า... ไททันยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นยะเยือก "ท่านประธาน" ภัทรรีบทัก ไททันพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหันมาทางพิมพ์ดาว "มีประชุม" "ตอนนี้เหรอคะ" "ใช่" "แต่..." "เดี๋ยวนี้" น้ำเสียงเด็ดขาดจนเธอไม่มีโอกาสเถียง สุดท้ายจึงต้องเดินตามเขากลับบริษัท ... เมื่อเข้ามาในลิฟต์ พิมพ์ดาวก็หันไปกอดอก "ประชุมอะไร" "ไม่มี" "หา?" "ฉันโกหก" หญิงสาวอ้าปากค้าง "คุณโกหกทำไม" ไททันถอนหายใจ เหมือนกำลังหงุดหงิดตัวเอง "ฉันไม่ชอบผู้ชายคนนั้น" "พี่ภัทรไปทำอะไรให้คุณ" "ไม่ได้ทำ" "งั้น?" ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ไททันก้าวออกไปก่อน แต่ก่อนจะเดินห่าง เขากลับหยุดฝีเท้า แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรง "ฉันไม่ชอบเวลาที่เขามองเธอ" หญิงสาวยืนนิ่ง ส่วนไททันก็เดินจากไปแล้ว ทิ้งให้เธอยืนกุมหัวใจตัวเองอยู่คนเดียว และเป็นครั้งแรก... ที่เธอเริ่มสงสัยว่า ความรู้สึกของผู้ชายคนนี้ อาจไม่ใช่แค่ความเอ็นดูในฐานะลูกน้องอีกต่อไป โปรดติดตามตอนที่ 6 : เมื่อคนใจร้ายเริ่มหึง ❤️📖✨

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more