03.ผู้หญิงของฉันไง

755 Words

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป พิมพ์ดาวเริ่มปรับตัวกับการทำงานที่บริษัทไททันกรุ๊ปได้มากขึ้น แม้เจ้านายของเธอจะยังเป็นคนปากร้ายเหมือนเดิมก็ตาม "เอกสารประชุมอยู่ไหน" "บนโต๊ะคุณค่ะ" "กาแฟ" "อยู่ข้างมือคุณค่ะ" "ปาก" "ก็ยังอยู่บนหน้าคุณเหมือนเดิมค่ะ" "..." ไททันเงยหน้าขึ้นมอง ส่วนพิมพ์ดาวยิ้มหวาน "หยอกเล่นค่ะ" ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขาเริ่มชินกับการมีเธออยู่ในห้องทำงาน ... ช่วงพักกลางวัน พิมพ์ดาวลงไปซื้ออาหารที่โรงอาหารพนักงาน ขณะกำลังถือถาดอาหาร จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้น เป็นพนักงานหนุ่มหน้าตาดีจากฝ่ายการตลาด "ได้ค่ะ" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง "ผมชื่อภัทรนะ" "พิมพ์ดาวค่ะ" ทั้งคู่เริ่มพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง โดยไม่รู้เลยว่า บนชั้นห้าสิบ มีใครบางคนกำลังมองผ่านกระจกลงมา ... บ่ายวันนั้น พิมพ์ดาวกลับเข้าห้องทำงาน แต่บรรยากาศกลับแปลกไป ไททันดูหงุดหงิดผิดปกติ "เอาเอกสารมา" "นี่ค่ะ" "ผิด" "ตรงไหนคะ" "ไม่รู้" "..." พิมพ์ดาวเริ่มงง แล้วฉันจะรู้ไหมเนี่ย! ผ่านไปสิบนาที "กาแฟ" "นี่ค่ะ" ไททันจิบหนึ่งคำ ก่อนวางลง "หวานไป" "คุณกินสูตรเดิมทุกวันนะ" "วันนี้หวานไป" หญิงสาวเริ่มคิ้วกระตุก นี่หาเรื่องกันชัด ๆ ... จนกระทั่งเย็น ไททันเรียกเธอเข้าไปพบอีกครั้ง "ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" "ใครคะ" "คนที่กินข้าวกับเธอ" พิมพ์ดาวอ้าปากค้าง "คุณแอบดูฉันเหรอ" "ตอบมา" "พนักงานฝ่ายการตลาด" "สนิทกันมาก?" "เพิ่งคุยกันครั้งแรก" ไททันพยักหน้า แต่สีหน้ายังไม่ดีขึ้น พิมพ์ดาวมองเขาอย่างสงสัย "คุณเป็นอะไร" "เปล่า" "งั้นทำไมถาม" ชายหนุ่มเงียบ ก่อนตอบสั้น ๆ "รำคาญ" "เขาไปทำอะไรให้คุณรำคาญ" "ไม่รู้" พิมพ์ดาวถอนหายใจ สรุปคือผู้ชายคนนี้กำลังอารมณ์เสียโดยไม่มีเหตุผล ... คืนนั้น ขณะนั่งอยู่ในคอนโดหรู ไททันกลับนึกถึงภาพเดิมซ้ำไปซ้ำมา ภาพที่พิมพ์ดาวหัวเราะกับผู้ชายคนนั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด สุดท้ายเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาเลขาคนสนิท > "ภัทร ฝ่ายการตลาด" ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา > "ครับท่าน?" > "ย้ายแผนก" > "ห๊ะ?" ไททันจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ต่อ > "ช่างมัน" แล้วโยนโทรศัพท์ทิ้ง ... เขาไม่รู้ตัวเลยว่า อาการแบบนี้เรียกว่า "หึง" --- เมื่อหัวใจเริ่มหวั่นไหว เช้าวันจันทร์ พิมพ์ดาวมาถึงบริษัทตั้งแต่เจ็ดโมงตรง ด้วยความภูมิใจ เพราะวันนี้เธอไม่สาย แม้แต่วินาทีเดียว "สวัสดีค่ะ" เธอเดินเข้าห้องทำงานพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับพบว่า ไททันนั่งอยู่ก่อนแล้ว "เช้ามากนะคะ" "ปกติ" "ไม่เห็นปกติเลย" ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่แก้มของเธอ "ไปโดนอะไรมา" "คะ?" "แก้ม" พิมพ์ดาวยกมือแตะใบหน้าตัวเอง "อ๋อ เมื่อเช้าโดนลูกแมวข่วนค่ะ" "แมว?" "ที่หน้าปากซอย" ไททันขมวดคิ้ว "ไปเล่นกับแมวจรจัด?" "ก็น้องน่ารักนี่คะ" "ไร้สาระ" หญิงสาวเบะปาก ผู้ชายคนนี้ไม่เคยพูดดีเลยจริง ๆ ... ช่วงเย็น หลังเลิกงาน ฝนตกหนักกว่าปกติ พนักงานทยอยกลับบ้านกันหมด เหลือเพียงพิมพ์ดาวที่กำลังรอฝนซา "ยังไม่กลับ?" เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง "ฝนตกค่ะ" "แล้ว" "ฉันไม่มีรถ" ไททันมองเธอเงียบ ๆ ก่อนโยนกุญแจรถให้คนขับ "ไปส่ง" "คะ?" "ฉันไม่ได้ถาม" พิมพ์ดาวอึ้ง "แต่บ้านฉันไกลนะ" "แล้วไง" "ค่าน้ำมันแพง" ชายหนุ่มถอนหายใจ เหมือนกำลังอดทนกับเด็กดื้อ "ขึ้นรถ" ... ระหว่างทาง ทั้งคู่เงียบกันพักใหญ่ จนพิมพ์ดาวเป็นฝ่ายพูดก่อน "คุณเคยยิ้มไหม" ไททันหันมามอง "อะไร" "ตั้งแต่รู้จักกัน ฉันยังไม่เคยเห็นคุณยิ้มดี ๆ เลย" "ไม่จำเป็น" "ถ้ายิ้มบ้างก็คงหล่อขึ้นนะ" คนขับรถแทบสำลัก กล้าพูดอีกแล้ว! แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจยิ่งกว่า คือมุมปากของไททัน ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่แม้เพียงเสี้ยววินาที ก็ทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรงอย่างประหลาด และเป็นครั้งแรก ที่เธอเริ่มรู้สึกว่า... ผู้ชายที่ใคร ๆ เรียกว่า "คนใจร้าย" อาจไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดก็ได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more