07.เมื่อแฟนเก่ากลับมา

1056 Words

งานเลี้ยงดำเนินต่อจนเกือบสี่ทุ่ม พนักงานเริ่มทยอยกลับ ส่วนพิมพ์ดาวได้รับหน้าที่ตรวจเอกสารสรุปงานก่อนกลับบ้าน หญิงสาวจึงขึ้นมาที่ห้องรับรองชั้นบนของโรงแรม ขณะกำลังจัดเอกสาร เสียงส้นสูงก็ดังขึ้น กึก กึก กึก พิมพ์ดาวเงยหน้ามอง ก่อนจะพบหญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าสวยคม การแต่งตัวดูหรูหรา และเต็มไปด้วยความมั่นใจ "สวัสดี" เธอเอ่ย "สวัสดีค่ะ" พิมพ์ดาวตอบอย่างสุภาพ อีกฝ่ายยิ้มบาง ๆ ก่อนนั่งลงตรงข้าม "เธอคือพิมพ์ดาวสินะ" "รู้จักฉันด้วยเหรอคะ" "แน่นอน" หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ "ฉันได้ยินชื่อเธอบ่อยมาก" หัวใจของพิมพ์ดาวกระตุกเล็กน้อย "ขอโทษนะคะ คุณคือ..." หญิงสาวยกแก้วไวน์ขึ้น ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ทำให้โลกของพิมพ์ดาวเหมือนหยุดหมุน "ฉันชื่อลลิน" เธอเว้นจังหวะ แล้วสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ "เป็นแฟนเก่าของไททัน" มือที่ถือเอกสารของพิมพ์ดาวแข็งค้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ส่วนลลินยังคงยิ้ม ราวกับกำลังประเมินคู่แข่งตรงหน้า และในวินาทีนั้นเอง พิมพ์ดาวก็รู้สึกได้ว่า... เรื่องราวระหว่างเธอกับไททัน กำลังจะไม่ง่ายเหมือนเดิมอีกต่อไป เสียงดนตรีภายในงานเลี้ยงยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ แต่สำหรับพิมพ์ดาว ทุกอย่างรอบตัวกลับเงียบงันไปชั่วขณะ หลังจากได้ยินประโยคเมื่อครู่ > "ฉันชื่อลลิน... เป็นแฟนเก่าของไททัน" หญิงสาวพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ภายในใจจะสับสนอย่างประหลาด เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนี้ ทั้งที่ไททันจะเคยมีแฟนมาก่อนก็เป็นเรื่องปกติ ผู้ชายอย่างเขา ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง ทั้งประสบความสำเร็จ คงเป็นเรื่องแปลกมากกว่าถ้าไม่เคยมีใครรัก "คุณดูตกใจนะ" ลลินพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ "เปล่าค่ะ" พิมพ์ดาวตอบสุภาพ "แค่ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณ" "เหรอ" ลลินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจิบไวน์ในมือ "ฉันเองก็อยากเจอเธอเหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวชะงัก "เจอฉันเหรอคะ" "ใช่" สายตาของลลินทอดมองเธออย่างพิจารณา ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "ฉันสงสัยว่าผู้หญิงแบบไหน ถึงทำให้ไททันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรงขึ้น "เปลี่ยน?" "เขาพูดถึงเธอบ่อย" หญิงสาวนิ่งไป นึกถึงคำพูดของคุณยายเมื่อครั้งก่อน คนที่ไททันพูดถึง ตอนนั้นเธอคิดว่าคุณยายอาจจะแค่ล้อเล่น แต่ตอนนี้ กลับมีคนพูดแบบเดียวกันอีกคน "คุณอาจเข้าใจผิดก็ได้ค่ะ" พิมพ์ดาวตอบ ลลินหัวเราะเบา ๆ "ฉันรู้จักไททันมานานกว่าสิบปี" เธอวางแก้วลงบนโต๊ะ "ผู้ชายคนนั้นไม่เคยพูดถึงใคร ถ้าคนนั้นไม่สำคัญ" ... ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของโรงแรม ไททันกำลังพูดคุยเรื่องธุรกิจกับกลุ่มผู้บริหาร แต่สายตาของเขากลับมองหาคนคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งเลขาส่วนตัวอีกคนเดินเข้ามา "ท่านประธานครับ" "ว่าไง" "คุณลลินมางานครับ" มือของไททันหยุดนิ่ง แววตาเปลี่ยนไปทันที "ใครเชิญเธอมา" "น่าจะมาพร้อมผู้บริหารของบริษัทพาร์ตเนอร์ครับ" ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาไม่ได้เจอลลินมาสามปีแล้ว หลังจากวันที่เธอเดินออกจากชีวิตเขาไป โดยไม่หันกลับมามอง และเขาก็ไม่เคยคิดอยากเจออีก แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่ดี ไม่ใช่การที่เธอมา แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่า ลลินจะต้องไปหาพิมพ์ดาวแน่นอน ... ทางด้านห้องรับรอง บทสนทนายังคงดำเนินต่อไป "คุณกับไททันคบกันนานเหรอคะ" พิมพ์ดาวถามขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอยากรู้ ลลินยิ้มบาง ๆ "เจ็ดปี" คำตอบนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาววูบไหว เจ็ดปี เป็นระยะเวลาที่มากพอจะสร้างความทรงจำร่วมกันนับไม่ถ้วน "นานมากเลยนะคะ" "ใช่" แววตาของลลินทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง "เราเริ่มต้นกันตั้งแต่เขายังไม่ได้ประสบความสำเร็จแบบทุกวันนี้" "..." "ตอนนั้นไททันไม่ได้เย็นชาแบบนี้หรอก" พิมพ์ดาวนิ่งฟัง โดยไม่รู้ตัว "เขาเคยยิ้มบ่อย" "จริงเหรอคะ" "มากกว่าที่เธอคิด" ลลินหัวเราะเบา ๆ "เขาเคยขับรถไปส่งฉันทุกวัน" "เคยทำอาหารไหม้ทั้งครัวเพราะอยากเซอร์ไพรส์วันเกิด" "เคยวิ่งฝ่าฝนมาหาแค่เพราะฉันบอกว่าไม่สบาย" ทุกคำพูด เหมือนภาพอดีตที่เธอไม่มีส่วนร่วม และยิ่งฟัง พิมพ์ดาวก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ จนไม่อยากฟังต่อ ... "แล้วทำไมถึงเลิกกันคะ" คำถามหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว ลลินเงียบไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มจาง ๆ "เพราะฉันเลือกอนาคต" "คะ" "ตอนนั้นมีนักธุรกิจต่างชาติเสนอให้ฉันไปทำงานที่ยุโรป" เธอมองแก้วไวน์ในมือ "ฉันเลือกโอกาสนั้น" "แล้วคุณไททัน..." "เขาไม่ยอมไป" พิมพ์ดาวเข้าใจทันที "สุดท้ายเราก็เลือกคนละทาง" ลลินพูดเรียบ ๆ แต่ในแววตามีบางอย่างซ่อนอยู่ บางอย่างที่เหมือนความเสียดาย ... จังหวะนั้นเอง เสียงประตูเปิดขึ้น ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน และพบว่า ไททันยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาคมเข้มจนบรรยากาศรอบตัวเย็นลงหลายองศา "คุยอะไรกัน" เขาถาม ลลินยิ้มทันที "ไม่ได้คุยอะไรมาก" หญิงสาวลุกขึ้นยืน "แค่ทำความรู้จักเลขาคนสวยของนาย" ไททันไม่ตอบ สายตาหันไปมองพิมพ์ดาว "กลับได้แล้ว" "คะ?" "ดึกแล้ว" น้ำเสียงนั้นเหมือนเป็นห่วงมากกว่าสั่งงาน จนลลินสังเกตได้ และแน่นอน มันไม่ได้ทำให้เธอพอใจเลย ... ระหว่างทางกลับ ภายในรถเงียบกว่าปกติ พิมพ์ดาวนั่งมองไฟถนนผ่านกระจก ส่วนไททันนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่มีใครพูดอะไร จนสุดท้ายหญิงสาวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น "คุณไม่บอกเลยว่าคุณแฟนเก่าสวยขนาดนั้น" ไททันหันมามอง "ทำไมต้องบอก" "ก็..." เธอเม้มปาก "ไม่มีอะไรค่ะ" ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามกลับ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more