Behram’dan,
Dipsiz kuyularda artık oğlumun bile bana uzaktan baktığı korkunç kabuslarla boğuşuyordum. Yaşadığım şeyin, uykudan çok daha ağır bir şey olduğunu anlamıştım çünkü uyanmaya çalışsam da bir türlü kendime gelemiyordum.
Uyunacak zaman değildi. “Ne ölün ölüme ne dirin dirime” diyen karımın sesi beynimde yankılanırken zorlukla da olsa gözlerimi açıp ayaklandım. Duvardaki saat akşamın ilerleyen vakitlerini gösteriyordu. Kolumda serum iğnesi olduğuna göre belli ki sakinleştirici verilmişti.
Ucu boştaki serum iğnesini bir çırpıda damarımdan söküp odadan çıktım.
Mervan beni baygın halde tek başıma bırakmazdı. Eğer bıraktıysa kesin daha beter bir şey olmuş demekti. Artık şaşıramıyordum bile.
Seslerin yoğunlaştığı avluya baktığımda bütün aile toplanmış, Mervan orta yerde volta atıyor
