.
.
.
.
“ไงเพื่อนๆ กูมาแล้ว”
จีซัสพูดพร้อมกับกระโดดโลดเต้นเข้ามาหาเพื่อนๆ ของตน แทนไทเองก็เดินลากกระเป๋าเข้ามาทักทายกันตามประสาเพื่อน หลังจากที่กินข้าวกินปลาเสร็จก็รีบขับรถตรงมายังสนามบิน เพื่อมารอรับจีซัสและแทนไท ตอนนี้ก็มากันครบองค์ประชุม แต่คนที่ดูจะไม่ได้ยินดียินร้ายเสียเท่าไหร่น่าจะเป็นอนณที่ทำหน้ามุ่ยไม่หายตั้งแต่เช้า และเขายังคิดอีกว่ามีก้างขวางคอเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน แค่แซมกับลุคค์ก็ปวดประสาทจะแย่อยู่แล้ว
“ว่าไงจ๊ะ แม่สาวน้อยประจำกลุ่มคิดถึงจังเลย”
จีซัสอ้าแขนกว้างเดินตรงปรี่เข้าไปหาอลิซหวังจะกอดเพื่อนตัวเล็กให้จมอก แต่อนณและลุคค์กลับมาเบรคจนล้อปัดเปเซไปทางแซมแทน หลังจากที่โดนดึงแขนทั้งสองข้างไว้แล้วพาไปอีกทาง
“มึงมากอดกูแบบนี้...คิดอะไรกับกูเปล่าเนี่ย”
“ถุยเถอะครับ! ไอ้เพื่อนแซม กูจะกอดไอ้ลิซมึงมายืนขวางทำไมวะเนี่ย”
“ขวางก็เหี้*ล่ะ กูยืนของกูดีๆ นู่น! ไอ้สองหางดาบนู่นที่เบ
