.
.
“มึงบอกไม่ให้กูทำอะไรในที่ทำงานของมึง แต่มึงทำได้งั้นหรอ?”
อนณเดินเข้ามากระชากแขนของอลิซจนเซไปทางเขา อนณจ้องมองเธอพร้อมกับตั้งคำถามเสียงแข็งด้วยความโมโห อลิซเงยหน้ามองคนที่กระชากแขนเธอทั้งน้ำตา แต่อนณกลับไม่ได้เอะใจหรือถามอะไรเลย เอาแต่จ้องมองเธออย่างหาเรื่องและเค้นคำตอบจากเธอ
“ตอบกูมาสิลิซ”
“ฮึกๆ ...ปล่อยแขนกู”
อลิซพยายามกลั้นลูกสะอื้นและสะบัดแขนของตัวเองเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา แต่อนณกลับยังคงจับไว้แน่นกว่าเดิมจนเธอรู้สึกเจ็บไปหมด
“ทำไม? กูเป็นเพื่อนมึงเลยแตะต้องตัวมึงไม่ได้?”
“อนณ!!”
“ทีมันยังกอดมึงได้เลย!”
“ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรพี่ลิซนะครับ ผมเห็นเธอร้องไห้ก็แค่ปลอบ”
“มึงไม่ต้องเสือก!!”
เพี๊ยะ!!!
ต้นชาพูดขัดพร้อมกับเข้าไปจับแขนของอนณที่จับแขนของอลิซไว้แน่น หวังจะดึงออก แต่อนณกลับหันไปพูดกับต้นชาอย่างเดือดดาล ก่อนที่ฝ่ามือเล็กๆ อีกข้างของอลิซฟาดเข้าไปเต็มๆ แก้มเนีย
