.
.
“นอนกับมึงในห้องได้ไหม?”
“ม..ไม่ได้ มึงก็ไปนอนกับสาวๆ ของมึงสิ”
“แต่กูอยากนอนกับมึง แค่นอนเฉยๆ มึงคิดอะไร”
“ไม่ว่ายังไงก็ไม่ได้ ถ้าจะนอนก็นอนโซฟา”
อลิซที่ตอนแรกหวั่นไหวแต่ก็จะยอมให้เขามานอนกับเธอไม่ได้ เพราะเธอรู้ว่าเพื่อนของเธอนิสัยยังไง การที่ยอมให้เขามานอนด้วยก็เหมือนเปิดทางให้ และไม่มีทางที่เขาไม่ทำอะไรแน่ๆ คนอย่างอนณไม่มีทางที่ปล่อยไปง่ายๆ แน่ ถึงเธอจะเป็นเพื่อนและเขาไม่เคยแตะต้องเลยก็ตาม
“ทำไม? มึงไม่ไว้ใจกูหรอ?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น...กูไม่ไว้ใจตัวเอง”
“หึ...มึงจะทำอะไรกูหรอ?”
อนณพูดพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เพื่อนสาวของเขา เพราะสิ่งที่เขารู้เธอก็คือนักล่าเหมือนกับเขา แต่เธอไม่เคยคิดที่จะหันกลับมามองเขาหรือล่าเขานี่สิคือแปลก แต่ตอนนี้กลับอ้างว่าไม่ใจตัวเองซะอย่างนั้น
“กูไม่ทำแน่นอน มึงกับกูก็ประเภทเดียวกันไม่คิดจะทำเพื่อน”
“แล้วที่มึงบอกไม่ไว้ใจตัวเองคือ?”
“คือ...กูหมายถ
