.
.
อนณเดินวนไปเวียนมาถึงแม้ว่าในมือของเขาจะถือบทละครอยู่ก็ตาม แต่สายตากลับไม่มองที่บทหรือแม้แต่อ่านมันเลย สายตาคมของเขาเอาแต่จ้องมองยังมืออีกข้างที่ถือโทรศัพท์เครื่องหรูอยู่ แซมที่นั่งมองดาราหนุ่มในสังกัดพ่วงตำแหน่งเพื่อนของเขาก็ถึงมันขมวดคิ้วมุ่นที่เพื่อนพระเอกตัวดีของตนไม่เป็นอันทำงานเลยแม้แต่น้อย
“นี่ ไอ้นณ...วันนี้มึงพลาดไปหลายเทคแล้วนะเว้ย”
“......”
“มึงช่วยรีบๆ อ่านบทสนใจงานตอนนี้หน่อยได้ไหม มันจะได้ไม่ต้องยืดเวลามาถ่ายใหม่วันอื่น”
“เออๆ”
“เดี๋ยวก็ไม่ได้ไปกันพอดีหรอกเชียงใหม่อ่ะ”
แซมพูดเชิงขู่เข็ญเพื่อนของตน เขารู้ดีว่าที่อนณเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะใครอื่น แต่เป็นเพื่อนสาวตัวเล็กกระจ้อยร่อยของเขานั่นแหละที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ แซมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้ พักหลังๆ เหมือนจะมีลับลมคมในจนน่าสงสัยไปหมด แต่อนณกลับไม่ปริปากพูดหรือปรึกษาเขาเลยสักคำ เหมือนต้องการ
