.
.
“มึงเลิกแกล้งกูแบบนี้ได้ยัง? กูไม่ชอบ” อลิซพูดขึ้นเสียงเรียบนิ่งหลังจากที่โดนต้อนจนหลังติดกับมุมโซฟา แต่เขากลับยังขยับเข้ามมาใกล้ไม่หยุด ถึงจะเป็นเพื่อนกันมานานก็เถอะ ทำแบบนี้เธอก็ต้องหวั่นใจบ้างล่ะ หน้าของเพื่อนชายคนสนิทก็ไม่ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่
“หึ...กูแค่อยากเตือน มึงชอบไว้ใจคนอื่นมากไป”
“ก็พวกมึงคือเพื่อน กูถึงไว้ใจ”
“วันเวลายังเปลี่ยนได้ ใจคนก็เปลี่ยนได้เหมือนกัน”
ลุคค์พูดก่อนจะเบี่ยงตัวกลับมานั่งที่เดิม อลิซหันไปมองขวางๆ พร้อมกับขมวดคิ้วเรียวแน่น นึกหมั่นไส้เพื่อนจอมขี้แอ็คคนนี้ไม่น้อย ถึงจะรู้ว่าที่ลุคค์เป็นแบบนี้โดยธรรมชาติ เพราะเป็นการป้องกันตัวเองไม่ให้มีผู้หญิงมาเกาะแกะมากจนน่ารำคาญ เขาถึงได้ปากร้ายไปเสียบ้าง แต่โดยเนื้อแท้ของเขานั้นไม่ได้เป็นคนใจร้ายไส้ระกำเหมือนกับบุคลิกของเขาเลย
“แล้วใจมึงเปลี่ยนมาสนใจผู้หญิงที่หน้าตาพอไปวัดไปวาได้อย่างกูหรอ?” อลิซถามอย่างติดตลก
