Episode 9: พันธนาการ [1]
660 Words
รถซุปเปอร์คาร์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดยังลานจอดรถด้านหลังตึกใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งเป็นทั้งสตูดิโอถ่ายภาพ และที่อยู่อาศัยของเจ้าของสถานที่เวลานี้พนักงานบางคนก็กำลังกลับจากการทำโอที เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องส่งไฟล์ภาพให้กับทางเอเจนซี่
ดินเดินเข้ามาที่นี่ได้อย่างง่ายดายเนื่องจากพนักงานรู้จักเขาเป็นอย่างดี และเจ้าตัวก็คุ้นชินกันที่นี่ เพราะเคยมาทำงานอยู่หลายครั้ง
“พี่ณชาอยู่ไหนครับ”
“พึ่งเดินขึ้นไปชั้นสองเมื่อกี้นี้เองค่ะ คุณดินมีธุระกับพี่ณชาเหรอคะ” พนักงานกราฟิกที่ออกเป็นคนสุดท้ายเอ่ยถาม พึ่งเคยเห็นใบหน้าของดินใกล้ ๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมาทันที
“ใช่ครับ”
“เดี๋ยวหนูตามพี่ณชาให้ค่ะ” ก่อนที่พนักงานสาวจะหมุนตัวกลับเข้าไปในอาคารก็ถูกดาราหนุ่มห้ามไว้เสียก่อน
“ไม่เป็นไร น้องกำลังจะกลับบ้านไม่ใช่เหรอนี่ก็ดึกแล้วเดี๋ยวพี่ขึ้นไปหาพี่ณชาเองครับ อยู่ที่ห้องทำงานใช่มั้ย?”
“ใช่ค่ะ งั้นหนูปิดประตูก่อนนะคะ ถ้าคุณดินจะกลับก็ค่อยเปิด ถ้าไม่ปิดเดี๋ยวหนูโดนพี่ณชาดุค่ะ”
หนึ่งในกฎของที่นี่คือ ถ้าใครอยู่ในออฟฟิตหรือสตูดิโอเป็นคนสุดท้ายจะต้องปิดไฟและปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนกลับบ้าน เพราะณชาอยู่ที่นี่คนเดียวก็มีความกังวลในเรื่องความปลอดภัย
“ได้ครับ เดี๋ยวตอนกลับพี่เปิดเองครับ” ดินยิ้มอย่างเป็นมิตรแม้ในใจจะร้อนเหมือนมีไฟกองใหญ่สุมอยู่ก็ตาม
“งั้นหนูขอตัวนะคะ”
“กลับบ้านดี ๆ นะครับ”
เมื่อรู้ที่อยู่ของตัวต้นเหตุแล้วชายหนุ่มก็ไม่รอช้าเดินขึ้นไปยังชั้นสองด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น ตึกนี้ประกอบด้วยสามชั้น ชั้นแรกเป็นสตูดิโอถ่ายภาพ ชั้นที่สองเป็นออฟฟิตทำงาน ส่วนชั้นสุดท้ายเป็นที่พักผ่อนของเจ้าของสถานที่
“มาทำไม?”
ณชาตกใจไม่น้อยที่เห็นชายหนุ่มในเวลานี้ เธอกำลังจะเดินขึ้นไปพักผ่อนมองดูนาฬิกาที่ข้อมือก็เลยสองทุ่มกว่าแล้ว ปกติถ้าไม่มีงานดินจะไม่มาที่นี่
“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”
“ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ วันนี้มันดึกแล้ว”
เธอบอกปัดเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจึงเลือกที่จะเดินหนี ต้นแขนเล็กก็ถูกมือหนาคว้าทันที
“คิดจะหนีความผิดของตัวเองเหรอ?”
“พูดอะไร? อย่ามาหาเรื่องนะดิน ปล่อย!” ณชาอยากสลัดมือหนาที่คล้ายกับคีมคีบเหล็กนั้นแต่ก็ทำไม่ได้
“ที่รูปนั้นมันหลุดไปก็เป็นฝีมือเธอไง”
ร่างบางถูกผลักให้ติดผนังกักขังคนตัวเล็กให้ไร้ซึ่งทางหนี ดินขบกรามแน่นระงับอารมณ์ น้ำเสียงดุดันแสดงให้เห็นว่าเขาโมโหมาก เวลานี้ไม่รู้ว่ายังมีใครอยู่ที่ชั้นล่างหรือเปล่า
“ปล่อยฉัน รูปอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง”
“อย่ามาตีหน้าซื่อ รูปนั้นมันมาจากกล้องเธอ” ดินตะคอกจนณชาสะดุ้งด้วยความตกใจ ทว่าเธอก็ต้องทำเป็นใจดีสู้เสือ
“อ๋อ รูปที่นายจูบกับยัยฝ้ายน่ะเหรอ?”
ณชาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้วเหมือนกัน เพราะวันนี้ดินยึดเมมโมรี่การ์ดไปแล้ว แม้จะเสียดายรูปหลายรูปที่ถ่ายเก็บไว้ก็ตามแต่ต้องยอมตัดใจให้ไปเพื่อจบปัญหานั้น ทั้งที่รูปอยู่ในมือของดินแท้ ๆ แต่ณชากลับถูกกล่าวหาว่าเป็นคนปล่อยภาพนั้นเสียได้
“ความจริงนายควรจะขอบคุณฉันมากกว่านะที่ทำให้ทุกคนรู้ว่าพวกนายรักกันแค่ไหน?” รอยยิ้มหวาน ๆ นั้นคล้ายกับเคลือบไว้ด้วยยาพิษ
“หึ”
- Writer
