Episode 19: แม่ศรีเรือน [1]
690 Words
ในเวลานี้ดวงอาทิตย์ได้ลาลับขอบฟ้าไปกว่าชั่วโมงแล้วบนชั้น 3 ของ CHA STUDIO หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นอาหารที่ปรุงสุกใหม่ที่แม่ครัวฝึกหัดตั้งใจทำทุกขั้นตอน มือบางค่อย ๆ ใส่เต้าหู้ไข่ลงไปในหม้อโดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีใครบางคนมองเธอจากด้านหลังด้วยสายตาอบอุ่นนานกว่าห้านาทีเจ้าของสายตานั้นก็เดินมาโอบรอบเอวบางเอาไว้หลวม ๆ
ฟอด
“วันนี้มีอะไรกินครับ”
ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแก้มนุ่มถูกขโมยหอมฟอดใหญ่ก่อนเขาจะเกยคางไว้ที่ไหล่เล็ก
“มีผัดบล็อกโคลี่กุ้งกับแกงจืดกินได้มั้ย?” ณชาตอบด้วยรอยยิ้ม
“ได้สิ”
มือบางคนแกงจืดในหม้ออย่างเบามือก่อนจะตักน้ำแกงขึ้นมาแล้วเป่าไล่ความร้อนจากนั้นก็ชิมรสชาติกลิ่นหอมของน้ำซุปสีเหลืองทองทำให้คนตัวโตอยากชิมบ้าง
“ขอชิมบ้างสิ”
แม่ครัวสาวยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตักน้ำแกงขึ้นมาอีกครั้ง เธอเป่าจนคิดว่ามันหายร้อนก่อนจะมองคนตัวโตอย่างรอคอยและเธอก็ต้องยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเขาตอบว่า...
“อร่อยมากครับ”
“ฉันยังไม่เคยถามเลยว่านายชอบกินอะไรบ้าง”
“ก็กินได้หมดแหล่ะถ้าเป็นฝีมือเมีย”
ดวงตาคู่สวยเหล่มองคนตัวโตอย่างไม่เชื่อ เธอทำอาหารเป็นไม่กี่อย่าง และก็ทำได้แค่อาหารง่าย ๆ บางวันก็ซื้อจากข้างนอกมาเพราะกลัวเขาจะเบื่อที่กินแต่เมนูเดิมซ้ำ ๆ
“แกล้งยอหรือเปล่าเนี่ย? เอาดี ๆ ชอบทานอะไรคราวหลังจะได้ทำให้ทาน”
“อืม... ผมชอบพะโล้กับแกงเผ็ดครับ แต่อย่างอื่นก็ทานได้หมดนะ”
ราวกับรู้ทันความคิด เพราะอาหารที่เขาชอบมีขั้นตอนที่ค่อนข้างยุ่งยากจึงไม่อยากให้ณชาลำบาก ทว่าหญิงสาวกลับคิดต่างออกไป
“ไว้จะลองทำดู ถ้าไม่อร่อยอย่าว่ากันนะ”
ฟอด
และนี่คือคำขอบคุณจากชายหนุ่มที่เกือบทำเอาหญิงสาวเก็บอาการไม่อยู่ ช่วงนี้ณชาน่าจะไม่สบายถึงได้เกิดอาการใจเต้นแรงกับการกระทำของดินไปได้
“ปล่อยได้แล้ว ฉันจะผัดบล็อคโคลี่ต่อ”
“วันนี้ผมนั่งใกล้ฝ้ายด้วย”
คนตัวเล็กหันมองเจ้าของคำพูดนั้นอย่างประเมิน สายตาวามวับกับมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าใกล้เธออีกครั้ง
“ลงโทษผมด้วยนะ”
“หึ ๆ โรคจิตหรือไง” ณชาย่นจมูกอย่างหมั่นไส้ เธอไม่ใช่คนหึงหวงแบบไร้เหตุผลเสียหน่อยเขาไปงานอีเว้นท์ด้วยกันก็ต้องนั่งใกล้กันเป็นธรรมดา
“ก็ผมทำผิดก็ต้องโดนเมียลงโทษสิถึงจะถูก”
“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัทไม่ใช่เหรอ?”
เธอเลิกสนใจคนตัวโตเมื่อน้ำมันเริ่มร้อนก็หันมาใส่กระเทียมสับลงบนกระทะแล้วลงมือเจียวให้เหลืองหอม แม้ณชาจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือนออกจะเป็นเวิร์คกิ้งวูเมนเสียมากกว่า แต่ก็ต้องยอมรับว่าเวลาเธอทำอาหารมันก็ทำให้ดินนึกถึงวันหนึ่งที่ทั้งคู่แต่งงานกันคงได้เห็นภาพนี้บ่อยขึ้น
“ใช่ครับ ไปด้วยกันมั้ย?”
“นายไปทำงานฉันจะไปด้วยทำไม”
“ก็อยากให้ไปด้วยนี่นา” คนเด็กกว่าออดอ้อนเสียงอ่อน
“ไม่เอา”
“...”
“ไว้วันไหนอยากไปด้วยจะบอกนะ”
“...ก็ได้ครับ”
ณชากระตุกยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลาที่งอง้ำ นึกแปลกใจที่เขาอยากพาเธอไปที่บริษัทของครอบครัวราวกับต้องการจะเปิดตัวอย่างนั้นแหล่ะ
“งอน?”
“เปล่าครับ”
“ไปอาบน้ำเถอะแล้วเดี๋ยวมากินข้าวกัน” เธอบอกปัดและเลิกสนใจหมาเด็กมาทำอาหารตรงหน้าให้เสร็จ
“ครับ งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ”
ฟอด
- Writer
