CHAPTER 41
Bleeding
Never did I ever feel so terrified for my life. The worst was no one was there when I needed them the most. Not even my man.
I never felt so humiliated before. Ngayon pa lang. Kaya naman hindi ko alam kung tama pa ang ang takbo ng isip ko.
Para akong mababaliw sa halu-halong emosyong nararamdaman ko. Hindi ko na alam pa kung ano ang mas lamang, kung ang takot, inis, galit, o lungkot ba ang mas matimbang. Ang tanging alam ko lang,
It was dawn when I was able to go home. Tulala ako habang nilakad ang pauwi sa amin, tila nagproseso sa utak ko ang mga nangyayari at tanging ang laman lang nito ay ang muntik nang mangyari sa ‘kin.
My whole body was trembling in fear. Gustong-gusto ko pang lumuha dahil sa sakit at takot pero tila wala nang natira sa ‘kin.
Deym was
