CHAPTER 46 Absurd Sometimes, silence could also be so loud. And that was what happened when Ranzell did what I wanted him to do. Silence ruled my whole dressing room. My PA and Jian looked at me using their shocked faces. Siguro’y hindi nila inasahang gagawin ko ‘yon sa pinakatataas sa agency namin. “Why were you so rude to him?” That was what Jian uttered right after Ranzell walked away. Kahit ang tingin ng PA ko na paniguradong hindi naman naintindihan ang huli kong sinabi kay Ranzell ay tila sinasabing ang sama-sama kong tao. I was full of confidence when I shooed Ranzell away but right after he left, guilt haunted me. “Am I?” pagmamaang-maangan ko pa at sinubukang ituon ang pansin sa mga regalong natanggap ko sa fans na nasa aking table. Hindi ko ipinakita

